“Πού θα πάτε διακοπές φέτος το καλοκαίρι;”
Χαμηλώνεις το βλέμμα, μα βλέπω το χαμόγελο που παίζει στην άκρη των χειλιών σου.
Ξέρω την απάντηση. Την ίδια απάντηση που δεν παλιώνει ποτέ.
Στον κόσμο μας. Στο καλοκαίρι μας. Στη δική μας παρένθεση στο χρόνο.
Σ’ αυτήν που αφήνουμε απ’ έξω τις ταμπέλες που με τόσο κόπο κολλήσαμε δίπλα στα ονόματά μας και μένουμε εμείς.
Μόνο εμείς. Ανόθευτα εμείς.
Με τα παλιά αθλητικά και τον σάκο στον ώμο.
Να λιώνουμε τα λάθη μας στο κραυγαλέο φως της μέρας και να φανερώνουμε την αλήθεια μας στο ήσυχο σκοτάδι της νύχτας.
Να ψιθυρίζουμε αυτά που δε θα πούμε ποτέ και να αφήνουμε τη θάλασσα να μας ξεπλύνει από τις απαιτήσεις τους.
Να τρώμε παγωτό το ξημέρωμα καθισμένοι στην άμμο και να σβήνουν τα αστέρια ένα-ένα μαζί με τις ευχές μας.
Να κλείνω τα μάτια στον αέρα κάθε σούρουπο και να ελπίζω.
Να ελπίζω πως μπορώ να παγώσω το χρόνο. Να ελπίζω πως κάθε καλοκαίρι θα έχει αυτή τη μυρωδιά. Να ελπίζω πως πάντα θα ξέρω την απάντηση.

–

γράφει η Ματίνα Ιατροπούλου