Αντέχεις μάνα να σου πω ίντά 'χω παθημένα; Ίντα χει στα κιτάπια της η μοίρα μου για μένα; Αντέχεις μάνα μου να δεις τις τόσες τις πληγές μου που άνοιξαν στο σώμα μου οι "φίλοι" δανειστές μου; Αντέχεις μάνα να σου πω που πάνε τα παιδιά μου και γίνονται άλλων βορά με...

Το σπίτι δεν είναι η κατοικία, είναι η ευκολία οι χώροι του καθιστικού σπαρμένοι με πράγματα δίχως των θαυμάτων το χώμα. Ποιος έμαθε γιατί ρίχνουμε σπόρους στα καλογυαλισμένα πατώματα ποια μοναχική ελπίδα δεν μεγαλώνει υποσχέσεις; Δεν καταλαβαίνω την απουσία του...

Δίχως μυαλό Σε αιώνια καταιγίδα Για πού το ’βαλες να πας; Ξεχάστηκαν οι ομπρέλες ανοιχτές Παρατημένες στων σπιτιών σου τις αυλές. Και ’συ μουρμουράς Η βροχή σε βρέχει και ’συ πας. - γράφει η Τατιάνα...

Η πρώτη επίσημη εμφάνιση ποιητών σε εκδόσεις, συχνά περνά απαρατήρητη τόσο από την κριτική όσο και από το -περιορισμένο- αναγνωστικό κοινό της ποίησης. Δεν είναι λίγες, ωστόσο, οι φορές που πρωτοεμφανιζόμενοι ποιητές δείχνουν μία διάθεση πειραματισμού με στοιχεία...

Με πνίγει πλέον η θάλασσα των ανθρώπων Άπατα νερά η μοναξιά ανάμεσά τους Βδέλες που κολλούν στα χέρια σου Η απόκοφη βουή τους. Να κολυμπήσεις πώς; Σαν τους γνωρίζεις χαμογελούν μα το λακάκι τους δακρύζει, στάζει βραχνούς λυγμούς. Σαν λυγάει ο χρόνος βυθίζεσαι Στη...

Η αρχαιοελληνική μυθολογία αποτελεί έναν κρυμμένο θησαυρό, ανεξάντλητο, ιδεών και ποιητικών υποκειμένων, που με το συμβολικό και συναισθηματικό τους βάρος αποτελούν πηγή έμπνευσης για κάθε μορφή τέχνης. Ένα μυθικό πρόσωπο μόνο του ως λέξη σε ένα ποίημα ακροπατώντας...

Τα πόδια μου δε με βαστούν κι όλα που αντικρίζω με διώχνουν. Θαρρώ πως με μισεί της φωτογραφίας ο ξένος που κάποτε φίλος υπήρξε. Σ’ ένα λίγο βυθίστηκε το πολύ και κατέληξε τίποτα. Και τα δωμάτια που ήξερα μεγάλα στένεψαν μες στα μάτια μου. Πώς μεγεθύνεται ο χρόνος...

  Σε φέρνει ο άνεμος, μέσα από θρόισμα φύλλων με λέξεις, αυτές που σήκωσαν σκουριές αιώνων και μολυβένια παράπονα, αντιθέσεις παράλληλες, εκπληρωμένα καθήκοντα, τώρα, μια άλλη όραση για τις συμπληγάδες που άφησα πίσω έχουν πεθάνει όλες οι πλάνες οι παλιές...

Δάκρυα που κρύωσαν Τώρα πάγωσαν και θύμωσαν Απειλητικό το βλέμμα Μα πίσω κατά βάθος άκρως λυπημένο Συγχώρα το να πάει στην ευχή Κι άσε την βροντοβροχή να γίνει προσευχή. - γράφει η Τατιάνα...

Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό που παρατηρείται την τελευταία δεκαετία είναι η στροφή πολλών νέων στην ποίηση. Αν και από μόνο του αυτό το στοιχείο δεν αποτελεί κάποια πανάκεια, ωστόσο συνθέτει μία αναγκαία συνθήκη για μία καλλιτεχνική ανάταση. Και είναι εξαιρετικά...

Σμήνη ισορροπούν κάτω απ’ των πόλεων την πανσέληνο. Κρατιούνται από τις νότες μιας σιγής απ’ τ’ αναπάντεχο το μηδέν μιας γέννας που η πλάση το ορίζει. Αναζητούν δείγμα ομορφιάς ατέλειας χνάρι δώρα και φευγιά αγγιαχτά κι ανέσπερα. Φθινοπώριασε. Σ’ άτσαλες πλατείες...

Αν ήσουνα από νησί παινεμένο, ξακουσμένο ιδέα έχασα με μιας και σ’ έχω ξεγραμμένο. Για φίλο σε λογάριαζα κομμάτι δικό μου συνεργάτη σ’ έκαμα μα συλλογιζόσουν το κακό μου. Γι’ αυτό και διέγραψα εντελώς απ’ τη μνήμη σπιθαμή προς σπιθαμή πράμα να μη μείνει. Αλήθεια...

Όπου λαλεί ηλιαχτίδα ο κόσμος γελά και συμμορφώνεται - κι αν δεις Δεν έχει ανάγκη τις φρικτές πανοπλίες· έφυγα κατά τον ύπνο: Τα όνειρα σκηνοθετούν παραμύθι, Περιπλανήθηκα σ' ερήμους όπου της άμμου η σιωπή Ανήκει στης γης την κυκλοθυμία Γέλασα Θύμωσα Είπα: "άσε με...

Μες του έρωτα τα βέλη Η αλήθεια ξεγλιστρά σαν χέλι Δεν τσιμπιέμαι λέει Και πλατσουρίζει.. Αλμύρα μύρισε! Ίσως γύρισε … της Αλήθειας η γεύση. Η βάρκα της αγάπης Τώρα στ’ ανοιχτά Θα πλεύσει. _ γράφει η Τατιάνα...

Θαρρείς πως θέριεψε σαν εφιάλτης το κακό… μεθοδευμένη η καθυπόταξη του ανθρώπου!!! Δρόμος ανοίγεται που οδεύει πια στον εξευτελισμό… ψάχνει πατρίδα η ψυχή... μα αρκείται στο Όπου!!! Όπου μπορεί να γύρει ένα κορμί να ξαποστάσει! Όπου τα όνειρα δεν θα ‘ναι πια...

Απόψε εσύ Άνεμος Θαλασσινός Έρχεσαι εδώ Αγγέλου φτερά Του καιρού οπτασίες θα μείνουν κενά   - γράφει η Σοφία...

Δεν μου έλειψες ποτέ. μαζί σου ξυπνώ μαζί σου κοιμάμαι δίχως όνειρο. Η φωνή μου δεν σε φτάνει και σωπαίνω μέσα στην σιωπή σου και ύστερα ήρθες, με το φιλί και έχει το στόμα σου, με το φως που έχει τα μάτια σου, ήρθες σαν κραυγή να σβήσεις την σιωπή και το όνειρο...

Του βελουδένιου δέρματός σου την υφή, σαν σου 'πιασα το χέρι, μια κρύα νύχτα, βροχερή, ποτέ δεν θα ξεχάσω. Ήσουν πεσμένη καταγής. Το γλίστρημα που σου 'λαχε, δεν μπόρεσες να αποφύγεις. Κι εγώ, σαν μία δύναμη να μ’ έσπρωχνε με ευλάβεια κοντά σου, το χέρι μου έτεινα,...

Τα υβριδικά κείμενα πάντα είχαν μία ιδιαίτερη γοητεία. Ο πολύπτυχος χαρακτήρας τους και η δημιουργική και καινοτόμα οπτική των δημιουργών τους, τα καθιστούν από μόνα τους αντικείμενο μελέτης τόσο εξαιτίας της δυσκολίας μετάβασης από το ένα είδος στο άλλο όσο και...

Η δικαιοσύνη εκδίκηση ζητάει, εχάθηκε ψυχή. Κοπέλι μόνο τραγουδάει, της ηχούς μου ψέμα. Δαίμονας παμπόνηρος, αγγελική φωνή. Η ζωή πίνακας σπάνιος κι η μπογιά του αίμα. Δεν ξέρω αν είναι όνειρο ή πλούσια φαντασία. Το σήμερα στο ημερολόγιο δείχνει αληθινό. Απ' τους...