Κάποτε, σε μια δίνη ατυχιώνθα συνταράχτηκε ο νουςκαι του έμεινε κουσούρι:πάντοτε και παντούτο χειρότερο να βλέπει να 'ρχεται. Ευτυχώς, σ ένα τσεπάκι του t-shirt μου φώλιασατο σκιουράκι της ελπίδαςκάτω από τη φωλιά τουόταν λιπόθυμο το βρήκα. Σε κανέναν δεν το αφήνω...

- Πετάει πεταλούδα στη βροχή; Ποτέ, όχι. Κι όμως εγώ είδα μία, κάποτε ένα βράδυ, Γενάρη μήνα. Μαύρη ήταν, σαν έβενος και τραχιά τα φτερά της. Πέταγε μες στην βροχή, μόνη, αψηφώντας την μανία των σταλαγματιών, αψηφώντας το βάρος που θα μπορούσε να την καταποντίσει....

Τέχνη και ζωή.  Ζωή και τέχνη. Σε τέτοιο σημείο, που πια,  δεν ξεχώριζε τη ζωή της,  από τη δουλειά της. Αυτά τα δύο έγιναν ένα.  Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Μέχρι που το ένα έπρεπε να θυσιαστεί. Και αυτό δεν ήταν οι προσωπικές της σχέσεις. Μέχρι που...

Ένα παλιό ερωτικό τραγούδι,στα χείλη μου ακόμα,από τα δεκαεπτά μου χρόνια,όταν όλα ήταν παιχνίδι,κι η αγάπη ζαβολιά. You are my everything… _ γράφει η Σοφία...

Μεσαίωνας η αγκαλιά της,και πονάνε τα βέλη.Χωρίς τόξο, εν τέλει,σώμα χωρίς τη μυρωδιά της. Κι εγώ ψάχνω, σιωπηλός,το φως μου, το σκοτάδι,φτάνοντας μέχρι τον Άδη.Μα κατάντησα δειλός. Γιατί, φίλε μου Άδη, αρρώστησα τόσο;Να πιω δηλητήριο, για να γιάνω;Ή να πέφτω κάτω...

Με ντύνουν με ρούχα φθαρμένα,με βάφουν με ξένες μπογιές.Μου λένε λόγια πικραμένα,με βλέπουν να ζω στις σκιές. Τ’ αλάτια κι οι αφροί δεν μ ’αγγίζουν.Η θάλασσα κρύβει φωτιές.Και μην τους ρωτάτε για μένα,με κρύβουν σαν τύψεις στο χθες. Μου λεν «μείνε εδώ», καθώς...

Έτσι μετά από όλα αυτά τα λόγιακαι τις πράξεις και τα σημάδιαστον ουρανό και στο χώμαμετά τα χρονιά και τα δάκρυα και το χιόνιμα γιατί τόσο χιόνι εφέτοςκαι γιατί τόση ταραχή -ανεμοδαρμένη χαρά μου-;Κοιτάζω το φεγγάρι και γνέφω στο αύριο.Πίσω στρατιές ανυπόταχτες μα...

Τι αιώνα, άραγε, κάνει εκεί έξω; Γιατί από εδώ μέσα όλα φαίνονται γκρίζα! Δολοπλοκίες με φόντο την ειρήνη, πόλεμοι για ενέργεια, νεκρά παιδιά σε άνυδρους ορίζοντες, φωτιά σε καταπράσινο λιβάδι, πλημμυρισμένα χωριά μες την καρδιά του κάμπου, άστεγοι στις παρυφές των...

Δεν το αποκλείω καθόλουαλλού ν' αναζητώκι αλλού να βρω. Σε κάποια επαρχία που αγαπώτο μυστήριο του επέκειναμπροστά στα μάτια μου ίσως στιγμιαία φωτιστεί.Από ένα φορτηγάκι αγροτικόμέσα στη νύχτα που παίρνειτου λόφου τη στροφή ανοιχτάμε τα φώτα στη μεγάλη σκάλα...

Για σένα Η ποίηση είναι σαν κλάσμα στον χρόνο,ποτέ δεν θα φτάσει το ένα, το απόλυτο. Μερικές φορές μεγαλώνει ο αριθμητής,η φωνή και η ψυχή που αναστενάζει.Άλλες φορές ο παρανομαστής, τρελαίνεται,το βάρος του κόσμου, η σκιά που μας πνίγει. Το κλάσμα πάντα κινείται,...

Μια ελπίδα για το αύριο, ανασταίνεται απ’ το χθες Ξετυλίγονται οι σκέψεις διαγράφονται ενοχές  Με την πρωινή την αύρα, νέα μέρα ξεκινά  Κι όλες οι στιγμές που σβήσαν αναπλάθονται ξανά Με τον χρόνο όλα περνάνε κι όμως πίσω δεν γυρνούν Κι αν πληγές...

Γυναίκα σε άχρονο τοπίο (μελάνι σε χαρτί, 30Χ20cm.) Τι εστί εγώΈνα φαινομενικό τίποταΕμείςΚαι το μόνο που εγκυμονώΕίναι χάος κενόπου έρχεται πρόωρα σε κενό Ίσως ισχυριστούν φαντάσματος φενάκη ήΈστω ολογράμματος οφθαλμαπάτηΑλλά τα χέρια μου λένε βρίσκουν καθαράΚαι...

Λόγια λέγονται κάθε μέρακαι εσύ από το μπαλκόνι κοιτάςαπολαμβάνοντας τη σιωπή του μηδέν. Λόγια που πετάνε σαν πουλιάκαι γεμάτα αγάπης κακοφωνίες.Όλα όσα ήθελεςόλα όσα έχειςβρίσκονται εμπρός στα μάτια σου. Απόλαυσε το σκηνικόκαι την νεκρική γαλήνητώρα που την κορυφή...

Για σένα Διάβαζα συχνά μια ιστορία όλες οι ιστορίες έχουν το ίδιο τέλος, όλες έχουν τέλος. Το μυαλό διάβαζε και διάβαζε… κι αυτό του το βιβλίο δεν τελείωνε ποτέ και ο συγγραφέας συνέχιζε να γράφει.  Διάβαζα συχνά μια ιστορία το τελευταίο κεφάλαιο δεν τελείωνε ποτέ...

Εκεί που ήθελα να πάω πήγα Και ο κύκλος έκλεισε ακόμη μια φορά Η αρχή και το τέλος του κόσμου Μονοπάτια που έγιναν φως μου Μονοπάτια που βρήκα το φως Άλλο έψαχνες και άλλο βρήκες Ζεστός αέρας φυσούσε ξανά Η αρχή και το τέλος του κόσμου Μονοπάτια με φως, με σκιά,...

Είσαι η φωνή που με σκοτώνεικι σάλος που θα προκληθείαπ’ ένα βλέμμα που σαρώνειό,τι στο διάβα του βρεθεί. Είσαι το βιος του μετανάστη,μια εικόνα που αιμορραγείπάνω στα χέρια ενός δράστητην ώρα που θα συλληφθεί. Είσαι το λάθος που συνδράμωσε μια αδύναμη στιγμήμια...

Τι κρίμα να βλέπεις τον δάσκαλο σου, να στέκει μοναχός  σε τούτο το κελί  κατάδικος, αθώος.  Ο άλλοτε σοφός, δίκαιος και αγαπητός  να φυλακίζεται σαν κλέφτης στυγερός. Που ο κόσμος έπινε νερό  σαν να άκουγε το όνομα αυτό  και έτρεχε να δει, να μάθει και να ακούσει ...

Σαν ήχος φυσαρμόνικαςτο κλάμα σουτρόπαιο ανάγλυφο μιας κάποιας επαιτείαςμελετημένη κίνηση απλότηταςτο διάβα σουσ’ ένα παιχνίδι εσχάτης προδοσίας. Μία ρωγμή παράξενηστον ίσκιο σουκίτρινα φύλλα καταγής να κρύβουν την πληγή σουπορεία γυμνή κι ανάστροφηο μύθος...

Βλέπεις τη ζωή από χίλια ηλεκτρονικά ηλιοβασιλέματακαιρό με τον καιρό ζεις την δική σου τοξικότητα.Οι πόλεις σου φαίνονται εκδοχές ενός ξεπερασμένου λογισμικού. Διαταραχή! Διαταραχή! Διαταραχή!Σε πιάνει ενώ ο καιρός περνάκαι εσύ από πρίσματα τις ζωές αναλύεις.Τώρα!...

Αλλάζουν οι καιροί αλλάζει κι η ζωή μια αγάπη σβήνει, αποχωρεί πικρού Σεπτέμβρη η σιωπή τη θύμηση καλεί Καλοκαιριού στιγμές  οι μνήμες μακρινές  ο κόσμος ήταν όμορφος  της θάλασσας ο αμμόλοφος γυαλί Ήταν καρδιάς η άνοιξη  ψυχής η ανατολή ήταν αγάπης η άφιξη  στου...