Λες ότι φοβάσαι το σκοτάδι όμως κρύβεσαι σε αυτό. Το τείχος της καρδιάς σου απόρθητο, δίχως χώρο για έναν «ξένο». Κανείς δεν μπορεί να το περάσει, φοβάσαι μήπως σε πειράξει, Και αφήνεσαι στο χάος που μόνος έχεις φτιάξει, Με την ελπίδα ότι θα βγει λίγο φως. Πώς θα...

Ήταν μικρό ήταν παλιό το φτωχικό μας  πάνω στο πράσινο βουνό όλο το βιός μας  μιας μυγδαλιάς λευκά τα άνθη στην αυλή του  καλούν την άνοιξη να ρθει μες την ψυχή του    Κληματαριάς ξερά τσαμπιά λησμονημένα  αναπολούν χρόνια παλιά ευτυχισμένα  και της γιαγιάς τα...

Το ποίημα αναφέρεται στη βιομηχανική επανάσταση. Στον κατακλυσμό των νέων από την κακή χρήση του διαδικτύου.

Το ποίημα αναφέρεται στη βιομηχανική επανάσταση. Στον κατακλυσμό των νέων από την κακή χρήση του διαδικτύου.

Τα νέα μαθεύονται πάντα αργά. Τα φέρνουν τα πουλιά που μας χτυπούν στον ύπνο μας και μας ξύνουν την πληγή. Τα νέα τρέχουν πιο γρήγορα απ’τα πουλιά Στον ύπνο μας τρομάζουμε από τις εικόνες που σαν λεπίδες φτερουγίζουν μπροστά στα μάτια μας. Το στόμα τους από την...

Τα πάθη είναι μαγικά. έχουν τον τρόπο τους να φαίνονται όταν τα κρύβεις, μέσα από τα λόγια που ετοιμάζεσαι να πεις όταν επικρατεί ησυχία, μέσα από τα χνάρια που ακολουθείς όταν χάνεσαι. Μα οι δρόμοι στροβιλίζονται σαν τρένο για τρελούς και οι νύχτες διαδέχονται τις...

Δε λέει να νυχτώσει απόψε στην αυλή μου. Να κοιμηθώ… Και να έχω συντροφιά μου έναν λυγμό. Εκείνον το γλυκό λυγμό του ανεκπλήρωτου. Του βασιλιά των ανείπωτων λέξεων. Του θριαμβευτή των ανήσυχων ύπνων και των σημαδιακών ονείρων. Των υπερκόσμιων. Των αδούλωτων. Και το...

Κατεβαίνουμε την Φρύνης βιαστικά να προλάβουμε το τρόλεϊ που θα μας γυρίσει πίσω σε μια κανονικότητα. Φεύγοντας σου άφησα μια ΙΟΝ Αμυγδάλου στο τραπέζι της κουζίνας και δυο λέξεις να πλανώνται στο δωμάτιο: "Υπερέκκριση Οξυτοκίνης" σου είπα. Ωσότου σε δω ξανά θα...

Και θα ζητιανεύεις τα βράδια στιγμές στο μπαλκόνι Θα ψάχνεις πίσω από τις γκρίζες ταράτσες το φεγγάρι και μόλις το βλέπεις, αυτό θα χάνεται μονομιάς Το ξέρεις πως όσο ζητάς την ελευθερία άλλο τόσο χρειάζεσαι τη συντροφιά Σαν το αποδημητικό πουλί που ερωτεύεται τη...

ΦΑΙΔΡΑ Κατάλοιπα παιδικού εγωκεντρισμού, οιστριονική διαταραχή προσωπικότητας και τάσεις σχιζοφρένιας. Αυτή θα ήταν η γνωμάτευση ενός ψυχολόγου για να αποφύγει απλός μία λέξη. Δόλος   [Άτιτλο] Νύχτωσε και σήμερα. Καμιά φορά φοβάμαι μήπως δεν νυχτώσει, μήπως...

Στη ζωή μου... Άφησα το δρόμο να βγαίνει μπροστά. Να ανοίγεται Να ξεδιπλώνεται... Κάποιες φορές με γύριζε πίσω. Με κοιτούσε περιπαικτικά και Γελούσε! Σαν κάτι να ήθελε να μου πει. Σαν παλιόπαιδο που ήμουν! Ο δρόμος με έχει πλέον προσπεράσει. Δε τον συγκράτησα. Δε...

Τελικά δεν περνάει μέρα χωρίς να σε σκεφτώ Σαν να μην σε γνώρισα ποτέ, Μα σα να σε ήξερα ανέκαθεν. Λείπεις από την ζωή μου, Ακόμα μια φορά, που το "για πάντα" με πρόδωσε. Ακόμα μια φορά, που κομματιάζεται η σιγουριά. Την απώλεια μετρώ, στα πόσα δάκρυα συνηθίζεται....

Όλα τα χρώματα της γης όλα τα φώτα της αυγής σε ένα χαμόγελο σου! Άστρο νεκρό του πρωινού μεθάει το χρώμα του ουρανού ξυπνώντας στο όνειρο σου... Να αγγίξω θέλω μια χορδή να ταξιδέψουμε μαζί σε κάθε κύτταρο σου! Και ας μείνω πάλι μια ψυχή χωρίς ταυτότητα και γη...

Για εσένα μιλάω Για εσένα, που είσαι αληθινός σε έναν κόσμο αναληθή Για εσένα, που ανθίζουν οι κατιφές και οι γαρδένιες για να σε γνωρίσουν Για εσένα, που η ψυχή σου φωτίζει αβύσσους και γεμίζει δυσαναπλήρωτα κενά Για εσένα, που λες αλήθεια σε όλους εκτός απ’τον...

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας. Στριφογύριζα ανάλαφρος, χαμένος στη μουσική. Ένα έργο τέχνης κάθε βήμα μου και κάθε περιστροφή. Τον πόνο στα χέρια και τα πόδια μου δεν τον λογάριασα.   Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας. Το σώμα μου σαν ποτάμι...

Στο πάρκο τα παιδιά έπαιζαν, τα σκυλιά αγαπούσαν ακόμα πιο πολύ τα αφεντικά τους. Κι εγώ παρατηρητής της ζωής των άλλων, μα πρωτίστως της δικής μου.   Επιστρέφοντας, αφήνω τα παπούτσια μου έξω απ’ την πόρτα, μην λερώσω το σπίτι με νεκρά βήματα. Πάντα να βάζω...

Είμαι έτοιμη να ανοιχτώ συναισθηματικά; Δεν είμαι έτοιμη να δέσω τα κορδόνια μου. Αν χρειαστεί, θα τρέξω με γυμνά πόδια πατώντας πάνω σε αιχμηρά γυαλιά, σπασμένα από τα χέρια μου, για να ξεφύγω από μένα. Τις νύχτες μου φαίνεται αστείο παρά τραγικό, το πως η φωνή...

Ανοιχτά παντζούρια στην Αθήνα  Παγκράτι, Κουκάκι, Κυψέλη  κλειστές πόρτες και ιστορίες φωτίζουν και ψιθυρίζουν  χαμηλόφωνα τις δικές τους φασαρίες.  Βιβλία στιβαγμένα σε γωνίες Πρόσωπα σε αναμονή για το αύριο. Δρόμοι σκοτεινοί, φωνές άγνωστες τραγουδούν την δική...

Άλλαξε η εποχή κι έπιασε υγρασία μες στο κελί, στάζουν οι μούχλες από το ταβάνι, τα σίδερα σκουριάζουν σιγά σιγά. Είδα μέσα μου σκοτάδι και φοβήθηκα πως δεν θα ξημερώσει, πεθύμησα μια όμορφη χαραυγή, πληγωμένα μάτια και μόνο ασπρόμαυρα βλέπω πια, αυτή η μοναξιά εδώ...

Εκείνο το βράδυ οι σκιές έπαψαν να με ακολουθούν. Τα φώτα έκλεισαν νωρίς και το φεγγάρι έμοιαζε σβηστό όπως φανερωνόταν στη βορεινή πλευρά του λόφου. Χορεύοντας στο μυαλό μου κουράστηκες, πλάγιασες και αποκοιμήθηκες κάτω από τη δροσιά ενός γέρικου πλάτανου. Ο...