Τα πάντα έχουν ένα τέλος. Τέλος καλό, τέλος στυφό ή θλιβερό. Το τέλος που μας αξίζει ή μας πρέπει ό,τι η μοίρα έχει γράψει ή προβλέπει για να κλείσει την αυλαία της ζωής.   Το ταξίδι, κάποτε τελειώνει ο κύκλος της ζωής, πρέπει να κλείσει. Μόνοι γεννιόμαστε και...

Όλα σε άκρατη σιωπή κι ας είναι άνω-κάτω. Σου άλλαξαν τα φώτα και περπατάς με το κεφάλι κάτω.  Φωνή δεν ακούγεται, βουβάθηκε το σύμπαν  κι ας είναι όλη η ζωή χωμένη στα σκουπίδια.   Σου φόρεσαν στολή φυλακισμένου, στα πόδια, σου δέσαν αλυσίδες. Οι δήμιοι, τους...

Της φαντασίας εμορφιά ποτέ μου δεν σε θήρεψα. Τ’ αγέρα εσύ δροσοσταλιά, στις άβατές σου παρυφές δε κύλησα. Ακτή της χίμαιρας! Βουτώ μεσ’ του πελάου τον ανθό. Άνεμος αφροσκέπαστος ο πόθος πλαταγίζει, την παρυφή των παρυφών δακρύζοντας αγγίζει. Της τέρψης κόρη...

Ένα βαζάκι άσπρα κοχύλια στο μεγάλο σκρίνιο κι ένα βαρύ κιούπι ανεμώνες σκόρπιο στα τσιμέντα, μια σκάλα καγκελένια, χρόνια περασμένη μίνιο κι ένα πορτάκι χαμηλό, να πιάνουν ‘της κουβέντα. Στο παραθύρι, ένα πουλί με γυάλινα φτερά κατέβαινε καθημερνώς και τσίμπαε1...

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε...

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο...

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

Εφόσον τη ζωή πάντρεψαν με τη θηριωδία και επιδιώκουν να της βιάζουν την εκπνοή, ας καταφύγουμε στην πολύχρωμη ηθική ώστε να θαφτεί η ζοφερή μαρμαρυγή και να πάρει μαζί της τα παγόβουνα που έχουν ριζώσει στα θέλω της ψυχής. Δεν ήρθαμε στη ζωή για να ξύνουμε...

Παιχνιδιάρα η βροχή, σιγοψιθύριζε τα ερωτόλογά της στη μάγισσα νύχτα και τ’ αδέσποτο τ’ ανέμι, αλήτευε με γλυκοσφυρίγματα σε φυλλωσιές και σοκάκια. Και στάθηκα πίσω απ’ το τζάμι, έμπλεος της θωριάς και της σκιάς σου, ταξιδευτής στη θύμησή σου και νοσταλγικά ατένισα...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

  Έρχονται, έρχονται όλοι με τις μάσκες, σκύβουν ανήμερα της έναρξης του καρναβαλιού, μου μιλάνε και μου λένε: Πάει η Αλεξία… Έσβησε… Είμαι μέσα σε έναν λήθαργο, με προστατεύει μια αυστηρή δίαιτα αισθήσεων, αποστασιοποιούμαι, βλέπω το αίμα σαν  μια κοινότοπη...

Κι απόψε, θ’ αποσυρθώ ερημίτης στις εσχατιές των επιθυμιών, γονυπετής στους μακρινούς ορίζοντες του νου αναζητώντας δρόμους πλατιούς και στενορύμια για να φτάσω με πίστη και ελευθερία, ιεροφάντης στην πανδαισία της μνήμης, λειτουργός στη χώρα των ονείρων και στο...

Πετάξαμε με δανεικά φτερά, αγάπη μου, δώσαμε στ' όνειρο μια και το σκοτώσαμε δεν βρήκαμε έναν τρόπο να το γλιτώσουμε κι ύστερα το “εγώ” μας κλειδώσαμε! Πετάξαμε με δανεικά φτερά, ψυχή μου, όσα νοιώσαμε προδώσαμε  σαν φωτιά κάψαμε όσα αισθανθήκαμε και στον πειρασμό...

Ψιχάλες αδέσποτες  του ουρανού αδύναμες υπάρξεις  την τύχη τους ορίζει  το συναπάντημα των ανέμων  της στιγμής το φύσημα.  Ταξιδεύουν αδέξια  μέσ’ στο Χρόνο τρεκλίζοντας  στα βουνά σκοντάφτουν  και στου ήλιου το χάδι.  Παγωμένα δάκρυα  απ’ των σύννεφων τα βλέφαρα ...

Μαλακές οι ώρες Που ποτίζουν τα αυλάκια της προσμονής. Κι ο γδούπος των σκέψεων βαρύς. Πυροδοτεί ερωτήματα σε καιρούς αγρανάπαυσης. Κι εσύ μιλάς για τη βροχή που πληκτρολογεί μανιωδώς τα αίτια των απερίσκεπτων  συγκυριών μιας εποχής που μάταια συμπονούμε. Το γιατί...

Στο Ιόνιο πέλαγος ψηλά Θεών ουράνια πινελιά ζωγράφισε απ του ήλιου την πλευρά μια πράσινη ανθοστόλιστη θεά   Τα βέλη των κατακτητών πολλά αφήσανε στο πέρας και καλά πολιτισμών τα ίχνη ορατά αρχοντικά και οχυρά, μνημεία θαυμαστά   Στα γράμματα στις τέχνες...