Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί,

πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο,

παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή,

της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω.

Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί,

σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι,

να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή,

με μένα καπετάνιο στο δοιάκι.

Ο ήλιος τα Μανδράκια να κερνά

χωρίς να τσιγκουνεύεται, το φως του

και η βαρκούλα το μπογάζι να περνά

της Ύδρας κι από ‘κει ρότα τ’ αγνώστου.

Μανδράκια: Το πίσω λιμάνι της Ερμιόνης