Το πετραδάκι

Φανερώθηκε ξανά ο ήλιος,

μια ακόμα μέρα εδώ

στην έκρηξη της χαώδους αρμονίας

Τα πελώρια δέντρα που μας σκιάζουν

Τα ποτάμια που πηγαίνουμε να πιούμε νερό

Οι αγέλες με τους λύκους που γυροφέρνουν

αλλά και οι ανισόρροπες οντότητες του ουρανού

Αυτό είναι για εμάς το δάσος,

είναι το πεδίο μάχης για επιβίωση

αλλά και το σπίτι μας, η ταυτότητά μας

από τα μυρμήγκια ως τις αρκούδες

Μια φορά το μήνα περίπου κάνουμε εκεχειρία,

όλα τα πλάσματα ανεξαιρέτως μαζευόμαστε,

ακόμα και οι γάτες με τα ποντίκια παίζουνε σκάκι,

για μια μέρα φτάνουμε τη συχνότητα συντονισμού

Τρεις κόκκοι χώματος

Μια χούφτα πευκοβελόνες

Λίγο πατημένο γρασίδι

μια σταγόνα που πέφτει από ένα φύλλο

Σαν φτερό στον άνεμο έγινα ένα με τα σπέρματα της ύπαρξης

ή μάλλον απλά τους έδωσα σημασία

ήταν ο κεραυνός που με χτύπησε όταν είδα το νόημα της ζωής ενός ψαριού,

από τότε νιώθω καλύτερα όταν σπρώχνω ένα πετραδάκι και μετά σαπίζω στο έδαφος…