Ένας μικρός, κόκκινος αναπτήρας

Ένας μικρός, κόκκινος αναπτήρας

πάνω στο χαμηλό τραπεζάκι του καθιστικού.

Τον ξέχασες στο σπίτι μου, θυμάμαι,

εκείνο το βράδυ που έβρεχε.

Οι άνθρωποι πρέπει

να δίνουν χώρο ο ένας στον άλλο, είπες,

θυμάμαι.

Χώρο και χρόνο κι ανάσες.

Κι έφυγες βιαστικά, θυμάμαι.

Τον κράτησα.

Σε σκέφτομαι

–χίλιες στιγμές–,

κάθε που τον κοιτάζω.

Κάποιες φορές χαμογελώ,

κάποιες φορές τρομάζω.

Ένας μικρός, κόκκινος αναπτήρας

πάνω στο χαμηλό τραπεζάκι του καθιστικού.

Είχες ανάψει τσιγάρο, θυμάμαι,

καθόμασταν σ’ ένα παγκάκι,

βράδυ, στο πάρκο.

Φυσούσε.

Άκουγα τα φύλλα των δέντρων, θυμάμαι.

Είχες φυλακίσει τον αναπτήρα στις παλάμες σου

για να προφυλάξεις τη φλόγα του

από τον αέρα, θυμάμαι.

Τον κράτησα.

Σε σκέφτομαι

–χίλιες στιγμές–,

κάθε που τον κοιτάζω.

Κάποιες φορές χαμογελώ.

Κάποιες φορές τρομάζω.

Ένας μικρός, κόκκινος αναπτήρας

στο χαμηλό τραπεζάκι του καθιστικού.

Περπατούσαμε στη θάλασσα, θυμάμαι,

η μέρα λαμπερή, με δυνατό ήλιο.

Μεγάλα κύματα στην αμμουδιά.

Έπαιζες τον αναπτήρα ανάμεσα στα δάχτυλά σου,

θυμάμαι.

Μιλούσες και περπατούσες και χαμογελούσες

και είχα σκεφτεί πως

το χαμόγελό σου και το χρώμα του

ήταν ακριβώς το ίδιο κόκκινο, θυμάμαι.

Τον πέταξα.