Ασύμπτωτοι

Σαν αρμονία δυο ψυχές που συγχρονίζονται.

Δυο μάτια άγνωστα, μα γνώριμα από κάπου αόριστα, σε τόπους νοερούς που φυλακίζονται.

Το παρελθόν που χάσανε, το σήμερα δεν ζουν και στο μετά ελπίζουν και φαντάζονται

Μα κάπου ξέρουν πως εκεί που οι κόρες τους ταυτίζονται,

Γέλιο εφηβικού, του ανεκπλήρωτου, του αγνού υιοθετούν και έτσι μοιράζονται

Λόγια, σκέψεις κρυφές δηλώνουν… δοκιμάζονται.

Χάθηκε άραγε η στιγμή; Είναι αρκετό δυο ξένα χέρια να αγγίζονται;

Πλέκονται και μπλέκονται με όσους τρόπους δυνατούς αναζητούν των ακροδάκτυλων την αίσθηση εκείνη κι αναπολούνται.

Και βασανίζονται.

Δεν εξαγνίζονται.

Μα καθρεφτίζονται.