Ο υπερρεαλισμός είναι η μεταγλώσσα των συναισθημάτων∙ ο τρόπος που η γλώσσα ερμηνεύει τα γλωσσικά σημεία του ψυχισμού και των αισθήσεων. Είναι η αποκάλυψη του αυθόρμητου σε έναν κόσμο που πνίγει το συναίσθημα και επιδιώκει να επιβάλει έτοιμες εικόνες με...

Γεννήθηκα στο λίκνο του χειμώνα,κάτω από τον αστερισμό του Αιγόκερου,όταν διαγράφονταν τα πρώτα χιόνιαστο γκρίζο φόντο του υγρού καιρού. Και το χαμόγελο του παγετώνα,φτιαγμένο από πλήθος σταλακτίτες,παρέμενε θαρρείς έναν αιώνα,ψυχραίνοντας τις μέρες και...

Είσαι ο δικός μου κόσμος, σαν όνειρο γλυκό στις σκοτεινές τις μέρες μου, αστέρι φωτεινό στις γκρίζες άδειες ώρες, στις κρίσεις του θυμού ο ήλιος που θα φέρει την άνοιξη παντού Είσαι λιμάνι της χαράς, ο κεραυνός της λύπης στους κρύους τους χειμώνες, ζεστής φωλιάς ο...

Κίνησαν οι θηρευτές, οι αγγελοκαμωμένοι, φορώντας τα μεταξωτά, τα χιλιοπλουμισμένα. Μ΄αθύρματα στολιδιάρικα, πορφυρά στεφανωμένοι φέροντας στον κόρφο τους, της Αμαλθείας κέρας. Στον ήλιο τον περιλαμπή, άστραψαν οι αστροπλέξεις στα ζωνάρια. Μειλίχιες μορφές, στα...

Ξαναδιαβάζοντας το ποίημα του Καβάφη, αναρωτιέμαι τι είναιτέλος πάντων αυτή η περίτρανη Ιθάκη: ένα ταξίδι μακρινό προςτη φωτιά που κατά την πορεία του ζεματίζεσαι από τη λάβατων εμπειριών, περιπετειών, παθών;Μια αιμοσταγής κόλαση ατέρμονων (φαινομενικά)...

Τα μάτια  σου με περίμεναν στον ορίζοντα(δειλινά τα χρώματά του). Και η χαρά η γραμμή που μας ένωσε. Λέξεις και μνήμες έχτισαν τον χρόνο(ανάμεσα στις ξερολιθιές). Εικόνες που γεννήθηκαν  μες στην γεωγραφία (ασύνορη), σαρκωμένες απ’ το αίμα αγαπημένων...

γράφει η Χρύσα Νικολάκη Κριτικός Λογοτεχνίας (Μaster of Arts), E.A.P Συγγραφέας/Θεολόγος Διαβάζοντας κανείς τα ποιήματα του Κώστα Καρούσου δεν μπορεί να μην ανατρέξει στη φράση του Γάλλου δοκιμιογράφου Ζουμπέρ Τζόζεφ: ''Δεν θα βρεις την ποίηση πουθενά αν δεν...

Της σιωπής το σάβανο φοράω καιστα σκοτάδια της ψυχής αντιμιλάωμε λέξεις που δεν έχουν ήχο ούτε χρώμαπου πνίγηκαν στη σκέψη μουτης έπαρσης το σώμα.Δεν έχω λόγια την θλίψη μου να εκφράσωγια την χαμένη άνοιξη που δεν θα δοκιμάσωεδώ θα στέκομαι μονάχη και...

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ...Τι υπάρχει το βράδυ;Ζωή ή θάνατος;Ανυπαρξία ή ύπαρξη;Τριβή ή παθητικότητα;Παραπέτασμα ή παραδοχή;Το βράδυ επικοινωνείς με το πνεύμα σου= ΖΕΙΣΤη μέρα επικοινωνείς με τους άλλους= ΠΕΘΑΙΝΕΙΣΤο βράδυ μεταμορφώνεσαι σε μύγα,...

 Το νου μου πλημμύρησαν ευχές μα και πόθοικι η πένα μου βάλθηκε τα ξόμπλια* να κλώθει!Να βγάζ’ η ελπίδα φτερά σαν το γλάρο!Να βλέπ’  η αγάπη σαν βάρκα το φάρο!Να γίνει ο στόχος φεγγάρι τ’ Αυγούστου,το κάθε μεράκι βαρέλι του μούστου!Μ’ αυτό να μεθύσει ο...

Λείπουν τα μάτια σουαπό  τον ουρανό. Κι η απουσία σου χαλάει την ομορφιά.Το φως στέκεται ορφανό στις άκρες της νύχτας. Ω, την ομορφιά αν δεν τη μοιραζόμαστε,δεν νοστιμεύει  το ψωμί,δεν ξεδιψάς με το φεγγάρι._γράφει ο Χριστόφορος...

Την κατοικία της ζωής χτίζω χωρίς πόρτεςΧωρίς κεραμίδι την κατοικία της ζωής Άλλες φορές  μεγαλώνει πιο πολύ από το κόσμοΆλλες φορές μικρή μικραίνειΜε χωρά κάθε στιγμήΓεμίζω διαστάσειςΚαι μικρός, νιώθω σαν ΔίαςΚαι μικρή, Όλυμπος μοιάζειΚαι μπαίνουν...

Την επομένη της πανσελήνουείδα την αύρα του φεγγαριούκαι αντιλήφθηκα την θέση του ήλιουμε μια ακτίνα προς το κέντρο του Νου.Ισορροπώ τον αιώνιο χρόνοκαι ο ίδιος μου γνέφει με ασαλεψιάΕάν μετρούσε, θα ήταν ο μόνοςμε την αδράστεια να τον κυνηγά.Μα εγώ δε...

Με σκυθρωπό το βλέμμα σουπήρες δειλά το δρόμο σουάφησες πίσω μια καρδιάπου συνεχίζει να πονάΚράτα φυλακτό για το ταξίδισκέψη να έχεις συντροφιάπως δεν ξέχασαν τα χείλητα στερνά σου τα φιλιάΜια λυπημένη άνοιξημου κράτησες για έκπληξηκι αυτός ο γκρίζος...

Κυκλικές φόρμουλες ανερμάτιστων παθών.Πού είσαι; Σε ψάχνω. Στο τώρα, στο χθες, στο πάντα.Σκέψου αυτά που σου λέω. Μην κοιτάς την κωφάλαλη κυρίαπου ανεβαίνει νωχελικά τις σκάλες του λεωφορείου.Φως μου. Σώσε με. Τι αποπνικτικοί που είναι οι άνθρωποι.Είναι...

Σ’ ένα δωμάτιο γυμνοί με μουσική τη σιωπή τα όνειρα ξεθάψαμε τη μοναξιά τρομάξαμε στον έρωτα βουλιάξαμε... Μας κυνήγησαν οι εφτά πληγές και μας φρουρήσαν οι ενοχές για μια ευτυχία που με τόσο πόνο γύρω μας τολμήσαμε. Δεν είμαστε αμαρτωλοί...

Τώρα πια το φθινόπωρο αφήνει στον πάλλευκο χειμώνα τη σειρά του. Νιφάδες στροβιλίζονται στη δίνη του ανέμου, που απλώνει τα φτερά του. _ Και μια γλυκιά εικόνα παρασύρει μεμιάς τον κουρασμένο ταξιδιώτη, σε μια ζεστή γωνιά λίγο να γείρει, με...

Κάποτε γιορτάζονταν οι θεοί, σήμερα γιορτάζονται οι άνθρωποι. Κάποτε οι κληρούχοι γεννούσαν έναν Επίκουρο, σήμερα οι λογάδες κλωνοποιούν τον εαυτό τους. Κάποτε το όλον σμίλευε την ομορφιά σήμερα το όλον είναι η ολότητα, (δίχως τη...

     Εσύ με πέταξες στην ποίησηεσύ μου φόρεσες το παρελθόννα νικάω τις λέξεις να σκεβρώνω τις έξειςνα ματώνω με σκέψειςνα πλαγιάζω με παύσεις να διαβάζω οράσειςνα μαστιγώνω αιτίες ν' αχρηστεύω φιλίες.Το πεθαμένο μου εγώ ξεσκέπασε την ώραπου θ'...

Γαλαζοπράσινη κυρά,του νου γητεύτρια,αδάμαστη θεά της νοσταλγίας.Στο απάνεμο λιμάνι σου κοιμούνται οι Νηρηίδες.Φρουρός ο φάρος το όνειρο φυλάει μη χαθεί στα σκοτάδια των καιρών.Μαέστρος ο άνεμος τον αεικίνητο παφλασμό διευθύνει.Πόθοι κι...