Christopher Brennan-η μοντερνιστική προσπέλαση εικόνων του φυσικού κόσμου

Δημοσίευση: 24.07.2022

Ετικέτες

Κατηγορία

Christopher Brennan

η μοντερνιστική προσπέλαση εικόνων του φυσικού κόσμου

 

 μετάφραση-σχόλια Ελευθερία Μπέλμπα

 

Σε κλίμα ονειροπόλησης περιεργάζεται το φυσικό καμβά, που τον ελκύει, ο Christopher Brennan θηρεύοντας μια ερμηνεία του εξωτερικού κόσμου που κατανοεί μέσω των αισθήσεων. Συνακόλουθα βγαίνουν στην επιφάνεια συναισθήματα που ο αναγνώστης καλείται να αναζητήσει μέσω της υπαινικτικότητας. Όπως αναφέρεται, ο Brennan ακολούθησε το παράδειγμα των Γάλλων συμβολιστών , με ενδιαφέρον για την αξιοποίηση της λέξης που αντικατοπτρίζει την ανθρώπινη ψυχολογία[1].

Προώθησε την ποικιλομορφία της μοντερνιστικής γραφής. Ενδεικτικοί είναι οι αντιτιθέμενοι σχηματισμοί που έχουν υλοποιηθεί στη γλώσσα του. Υφίσταται το ότι δεν ξεπέρασε τους τελευταίους ρομαντικούς ποιητικούς σχηματισμούς με τον τρόπο που έκανε ο W. B. Yeats έκανε. Περισσότερο ενδιαφέρει μια ανάλυση της διαλεκτικής της νεωτερικότητας και της αρχαιότητας στα Ποιήματα 1913[2].

Παρατηρείται εξάλλου η αφαιρετικότητα στη σύνθεση της εικόνας ώστε συνδέεται το φυσικό περιβάλλον με τα συναισθήματα. Υπονοείται ο συναισθηματικός αντίκτυπος της επίδρασης των φαινομένων στο ποιητικό υποκείμενο. Συνάμα το μυστηριακό κλίμα διοχετεύεται μέσα από σκέψεις που αναδεικνύουν τη φιλοσοφική ενατένιση της φύσης ή νύξεις υπαρξιακές που εξάπτουν ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Στο λυρικό «Spring-ripple of green along the way» η συναισθηματ8ική αντίδραση του ποιητικού υποκειμένου προβάλλει στα πλαίσια της αυτοαναφορικότητας («Strange spring, wilt only make me mourn?»). Η διάσταση ανάμεσα στο αβάσταχτο παρόν και το παρελθόν που χάθηκε ανεπιστρεπτί αποδίδεται σε συγκρατημένο εξομολογητικό τόνο («all, all is old!») με κυρίαρχο το επιφωνηματικό ύφος («Ah, for thy grace is overworn!»). Εξάλλου η απόγνωση είναι πιο αισθητή στο «Under a sky of uncreated mud» κατά την περιδιάβαση σε μια ασαφή φυσική τοποθεσία («my dreams/of sun on leaves and waters drip»). Εξιδανικευμένο το παρελθόν δεν έχει ευεργετική επίδραση στον ψυχισμό («my days of azure have forgotten me»), ενώ η διαβίωση στο παρόν αδιέξοδη, αφήνει μια πεισιθάνατη αίσθηση του περιβάλλοντος που καλύπτει το ποιητικό υποκείμενο («beneath whose corpse-fed weeds I too shall sink»). Η συνείδηση του κενού («Nought stirs») περισσότερο βασίζεται στον εγκλωβισμό σε εξακολουθητικά αδιέξοδα που αισθητοποιούνται μέσα από εικόνες συμβολικά ασφυκτικών χώρων («my life…of ugliness»)[3]. Στο «Sumer noon» στιγμιότυπα της φύσης εδράζουν με το συμβολικό τους βάρος, ακόμα και η άπνοια συνυφαίνεται με την μεταφυσική αταραξία μιας αιγυπτιακής κρύπτης. Μέσα από την ακινησία και η σιωπή στην κοιλάδα αίφνης παρεμβάλλεται η αφοσίωση του ανθρώπου στη μηδαμινότητα των υπηρεσιών στην καθημερινή επιβίωση («life’s innumerous busy littleness»). Αισθητοποιείται και ο χρόνος, η στιγμή της υπνηλίας του μεσημεριού που αποπνέει μια ηχητική σύγχυση από το τραγούδι του τζίτζικα («in vague-conjectured blur of sound»)[4].

 

Spring-ripple of green along the way

Spring-ripple of green along the way,
keen plash of aery waves that play,
and in my heart
thy dreamy smart, O distant day!
Oh whisper hidden in the spring
of days when soul and song took wing
beneath her eyes,
twin smiling skies bent listening.
Oh cruel spell the season weaves!
heart-piercing smell of smoky eves,
all, all is old!
ironic gold that but deceives!
Strange spring, wilt only make me mourn?
Ah, for thy grace is overworn!
we are the ghost
of spring-tides lost and singing morn!

 

Ανοιξιάτικος κυματισμός της βλάστησης στο δρόμο

Ανοιξιάτικος κυματισμός της βλάστησης στο δρόμο,

οξύς παφλασμός αέρινων κυμάτων που παιχνιδίζουν,

και στην καρδιά μου

μια ονειροπόλα ευστροφία, ω μακρινή ημέρα!

Ψίθυρος κρυμμένος μες στην άνοιξη

των ημερών που η ψυχή και το τραγούδι φτερούγισαν

κάτω από το βλέμμα της,

δίδυμοι ευφρόσυνοι ουρανοί λύγισαν στο άκουσμα.

Πόσο άτεγκτες σημασίες υφαίνει η εποχή!

Μυρωδιά διαπεραστική στην καρδιά κατά τις μουντές νύχτες,

όλα, όλα είναι περασμένα!

Πλασματικό χρυσάφι που όμως εξαπατά!

Παράξενη άνοιξη, με κάνεις μόνο να θρηνώ;

Α, για χάρη σου όλα έχουν διαβρωθεί!

είμαστε το φάντασμα

του ανοιξιάτικου ρεύματος μιας χαμένης και μελωδικής αυγής!

***

Under a sky of uncreated mud

Under a sky of uncreated mud
or sunk beneath the accursed streets, my life
is added up of cupboard-musty weeks
and ring’d about with walls of ugliness:
some narrow world of ever-streaming air.
My days of azure have forgotten me.
Nought stirs, in garret-chambers of my brain,
except the squirming brood of miseries
older than memory, while, far out of sight
behind the dun blind of the rain, my dreams
of sun on leaves and waters drip thro’ years
nor stir the slumbers of some sullen well,
beneath whose corpse-fed weeds I too shall sink.

 

Κάτω από έναν ουρανό άκτιστης λάσπης 

Κάτω από έναν ουρανό άκτιστης λάσπης

ή βυθισμένη κάτω από τους καταραμένους δρόμους, η ζωή μου

συσσωρεύεται γύρω από τη μουχλιασμένη σκευοθήκη για εβδομάδες

και περικυκλώνεται γύρω από τοίχους ασχήμιας:

ένας περιορισμένος κόσμος απ’ τη συνεχή ροή του αέρα.

Οι μέρες του κυανού ουρανού με έχουν ξεχάσει.

Τίποτα δεν εξεγείρει, στο θάλαμο της σοφίτας του μυαλού μου,

εκτός από τη ράτσα, που σπαρταρά από τις δυστυχίες,

παλαιότερες από τη μνήμη, ενώ, μακριά από το οπτικό πεδίο

πίσω από τη γκρίζα μάσκα της βροχής, τα όνειρά μου

στα φύλλα και τα νερά του ήλιου σταλάζουν μέσα στα χρόνια

ούτε εξεγείρει τίποτα την αδράνεια από κάποιο μουντό πηγάδι,

κάτω από το οποίο ζιζάνια τρέφονται από ένα πτώμα, έτσι παρόμοια

θα βυθίζομαι κι εγώ.

***

Summer Noon 

Fire in the heavens, and fire along the hills,
and fire made solid in the flinty stone,
thick-massed or scattered pebble, fire that fills
the breathless hour that lives in fire alone.
This valley, long ago the patient bed
of floods that carved its antient amplitude,
in stillness of the Egyptian crypt outspread,
endures to drown in noon-day’s tyrant mood.
Behind the veil of burning silence bound,
vast life’s innumerous busy littleness
is hushed in vague-conjectured blur of sound
that dulls the brain with slumbrous weight, unless
some dazzling puncture let the stridence throng
in the cicada’s torture-point of song.

 

Καλοκαιρινό μεσημέρι

Φωτιά στους ουρανούς και φωτιά κατά μήκος των λόφων,

και η φωτιά έγινε συμπαγής στην πυριτόλιθο,

πυκνή μάζα ή διάσπαρτα χαλίκια, φωτιά που γεμίζει

την ξέπνοη ώρα που ζει έρημη μες στη φωτιά.

Αυτή η κοιλάδα, πριν από πολύ καιρό το κρεβάτι του ασθενούς

από τις πλημμύρες που σμίλευσαν μια απεχθή έκταση,

στην ακινησία της αιγυπτιακής κρύπτης επεκτείνεται μακριά,

ανθίσταται να πνιγεί στην μεσημεριανή τυραννική διάθεση.

Πίσω από το πέπλο της πυριφλεγούς σιγής δεμένο,

η ανερμάτιστα προσηλωμένη ποταπότητα της ζωής

σιωπηλά στην ασαφή υποθετική σύγχυση του ήχου

που θολώνει το μυαλό με το νωθρό του βάρος, εκτός αν

κάποιο εκθαμβωτικό τραύμα αφήσει την διαπεραστικότητα να συρρέει

στο μαρτυρικό σημείο του τραγουδιού του τζίτζικα.

 

Βιβλιογραφία

 

▪ Alex Clark. “Brennan Christopher John (1870-1932)” https://adb.anu.edu.au/biography/brennan-christopher-john-5345 <https://adb.anu.edu.au>

▪ «Christopher Brennan». https://mypoeticside.com/show-classic-poem-3694. <https://mypoeticside.com >

▪ «Christopher Brennan». https://allpoetry.com/Christopher-Brennan. <https://allpoetry.com >

▪ Kirkpatrick, P. (2003). The wanderer and the flâneur: Christopher Brennan as modernist. Southerly: The Magazine οf The Australian English Association, Sydney. Vol. 63, no. 2. 63-77

 

[1] https://adb.anu.edu.au/biography/brennan-christopher-john-5345

[2] Kirkpatrick (2003), σσ. 63-77

[3] https://allpoetry.com/Christopher-Brennan

[4] https://mypoeticside.com/show-classic-poem-3694

Ακολουθήστε μας

Η Δημοκρατία συμβαίνει!

Η Δημοκρατία συμβαίνει!

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Αν μια ιδέα είναι αυτή που χαρακτηρίζει την Ελλάδα και την ξεχωρίζει από άλλους λαούς, αυτή δεν είναι άλλη παρά η Δημοκρατία, η οποία διαφοροποίησε τον άνθρωπο κι από υπήκοο, μέσα από την υπέροχη μήτρα της, τον έπλασε πολίτη. Ως...

Η κούκλα της νύφης, του Γρηγόριου Ξενόπουλου

Η κούκλα της νύφης, του Γρηγόριου Ξενόπουλου

- γράφει ο Νίκος Κοσμαδάκης - Η κούκλα της νύφης είναι ένα μικρό σε αριθμό σελίδων διήγημα όπου πραγματεύεται τη δέσμευση μιας κοπέλας 16 χρονών. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος έχει μια μοναδική ικανότητα μέσα από τα διηγήματά ή τα θεατρικά του έργα να αποδίδει την καθημερινή...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Η κούκλα της νύφης, του Γρηγόριου Ξενόπουλου

Η κούκλα της νύφης, του Γρηγόριου Ξενόπουλου

- γράφει ο Νίκος Κοσμαδάκης - Η κούκλα της νύφης είναι ένα μικρό σε αριθμό σελίδων διήγημα όπου πραγματεύεται τη δέσμευση μιας κοπέλας 16 χρονών. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος έχει μια μοναδική ικανότητα μέσα από τα διηγήματά ή τα θεατρικά του έργα να αποδίδει την καθημερινή...

η σύνδεση της γραφής και των συναισθημάτων στη μυθιστορία «Λίβιστρος και Ροδάμνη»

η σύνδεση της γραφής και των συναισθημάτων στη μυθιστορία «Λίβιστρος και Ροδάμνη»

[δοκίμιο]  η σύνδεση της γραφής και των συναισθημάτων στη μυθιστορία «Λίβιστρος και Ροδάμνη»   Στη μυθιστορία γενικώς μέσα από τo κεντρικό θέμα του έρωτα διασφαλίζεται η δομική διάταξη και η εξέλιξη του μύθου. Συνδέοντας τη γραφή με την επιθυμία, αντιλαμβανόμαστε...

Οι πόλεμοι πάντα ξεκινούν για ένα μήλο!

Οι πόλεμοι πάντα ξεκινούν για ένα μήλο!

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πόλεμος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια επιβολής τής ισχυρότερης ορμής. Ορμής που πηγάζει από κάποιο ομολογημένο ή μη πόθο και εδράζεται πάντοτε πάνω στην υπεροπτική σιγουριά τής ισχύος, στρατιωτικής συνήθως αλλά εσχάτως...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου