Follow your dreams

Follow your dreams

a16

11 Μαΐου 1980. Φέτος τα γενέθλια του συνέπεσαν με τη Γιορτή της Μητέρας. Τρεις ώρες κλεισμένος στο δωμάτιό του ζωγράφιζε. Έκαιγαν τα μάτια του, πετούσε η ψυχή του. Θα ήταν ο καλύτερος πίνακάς του.

Δεν άκουσε τον κρότο που έκανε η μητέρα του πέφτοντας. Αργότερα μόνο τη βρήκε νεκρή στο μπάνιο. Είχε γλιστρήσει και χτυπήσει το κεφάλι της.

«Μαμά μου, μαμάκα μου ξύπνα. Δεν πρόλαβα να σου πω χρόνια πολλά. Συγνώμη μαμά μου, δεν σε  άκουσα… Μη μ’ αφήνεις. Δεν θα ξαναζωγραφίσω ποτέ πια. Στο υπόσχομαι. Θα σε προσέχω…»

Μια γειτόνισσα άκουσε τις φωνές και έτρεξε να δει τι συμβαίνει. Χρειάστηκε να καλέσει βοήθεια για να τον ξεκολλήσει από τη μαμά του.

Ήταν μόλις 10 χρονών. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναζωγράφισε. Πέταξε όλα τα σύνεργα της ζωγραφικής του. Μόνο το  πίνακα κράτησε.

11 Μαϊου 1999. Ξημερώματα. Ξύπνησε απότομα. Η καρδιά του τράνταζε στο στήθος του. Το ίδιο όνειρο πάντα έβλεπε αυτή τη μέρα. Την μητέρα του να τον κρατάει αγκαλιά και να του λέει πόσο πολύ τον αγαπάει.

Σηκώθηκε. Έβαλε το κεφάλι του κάτω από τη βρύση. Κοίταξε το πρόσωπό του στον καθρέφτη. Σκοτάδι τα μάτια του. Τα είχε πνίξει η θλίψη τόσων χρόνων. Χαμήλωσε το βλέμμα του. Δεν άντεχε την μορφή του. Έδωσε μια γερή μπουνιά στον καθρέφτη. Τον έσπασε. Τα δάκτυλά του γέμισαν αίματα. Δεν τον ένοιαζε. Επέστρεψε στο δωμάτιό του. Άνοιξε την ντουλάπα του. Κουστούμια, πουκάμισα, γραβάτες. Σφίχτηκε η ψυχή του. Τα πέταξε όλα στο πάτωμα.

Ανέβηκε στο πατάρι. Κάπου εκεί είχε κρύψει τον πίνακα. Η ματιά του έπεσε πάνω σε ένα τεράστιο κουτί δεμένο με μια κόκκινη κορδέλα. Ένα δώρο που ποτέ δεν είχε ανοιχτεί. Μια γαλάζια κάρτα κολλημένη πάνω του. Μια μητέρα αγκαλιά με το παιδί της. Picasso. Τα γόνατά του λύγισαν. Ένας λυγμός ανέβηκε από το στήθος του. Τον κράτησε. Διάβασε την κάρτα.

 «Μωρό μου  σαν σήμερα, πριν 10 χρόνια σε πρωτοκράτησα στην αγκαλιά μου. Σ αγάπησα πριν ακόμη γεννηθείς και σε αγαπάω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Μια ευχή αγόρι μου,  να ακούς πάντα την καρδούλα σου και να μην εγκαταλείψεις ποτέ τα όνειρά σου. Ποτέ, μ’ ακούς? Η μανούλα σου. 11 Μαΐου 1980»

Άνοιξε την κούτα. Ένα καβαλέτο, καμβάδες, πινέλα, χρώματα. Ένας λυγμός στάθηκε στον λαιμό του και τον έπνιξε. Έκλαψε. Έκλαψε πολύ και δυνατά. Ήθελε να βγει η ψυχή από το σώμα του, να πάψει να πονάει.

19 χρόνια έζησε με τα θέλω του πατέρα του. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων. Έγινε διευθυντικό στέλεχος στο εργοστάσιο του πατέρα του. Ξέχασε τα όνειρά του, κι εκείνα σάπισαν στο μυαλό του. Η μπόχα τους είχε πνίξει την ψυχή του. Δεν άντεχε άλλο. Ξεκόλλησε την κάρτα και την έβαλε στον κόρφο του.

Καβάλησε τη μηχανή του, με μια μόνο αποσκευή. Την κούτα με τον κόκκινο φιόγκο. Πήρε μια βαθιά ανάσα κι ένιωσε επιτέλους την ζωή να σαλεύει μέσα του.

Πήγε στο εργοστάσιο του πατέρα του.

«Παραιτούμαι» του είπε και του έδωσε ένα δέμα

Τα χέρια του πατέρα του τρέμανε

Ένας πίνακας, μια γυναίκα, μια αφιέρωση

Στην καλύτερη μαμά όλου του κόσμου.

11 Μαΐου 1980.

Άγγελος

_

γράφει η Νικολέτα Βασιλειάδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μαίρη Κάντα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μέγαρα. Αποφοίτησα από την Φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων. Το 2010 μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα για να σπουδάσω δημοσιογραφία στο ιεκ "ΑΚΜΗ". Έχω παρακολουθήσει ακόμα σεμινάρια νοηματικής γλώσσας και θεατρικής γραφής, ενώ συνεχίζω τις σπουδές μου στην λογοτεχνική γραφή στη " Tabula Rasa". Λατρεύω την Αθήνα, γιατί σε αυτή την πόλη, έγιναν πραγματικότητα όλα τα όνειρά μου. Αγαπάω επίσης το ουράνιο τόξο μετά από μία καταιγίδα. Μου θυμίζει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, κάποια στιγμή έρχεται το «ουράνιο τόξο», η λύση στα προβλήματα.

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Πήρε μια βαθιά ανάσα κι ένιωσε επιτέλους την ζωή να σαλεύει μέσα του[…]

    Δυνατή η ιστορία σας …. βούρκωσα .. από χαρά…!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Τρυφερό, προκαλεί συγκίνηση και μυρίζει «μαμά». Μπράβο σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος