Follow your dreams

1.12.2016

a16

11 Μαΐου 1980. Φέτος τα γενέθλια του συνέπεσαν με τη Γιορτή της Μητέρας. Τρεις ώρες κλεισμένος στο δωμάτιό του ζωγράφιζε. Έκαιγαν τα μάτια του, πετούσε η ψυχή του. Θα ήταν ο καλύτερος πίνακάς του.

Δεν άκουσε τον κρότο που έκανε η μητέρα του πέφτοντας. Αργότερα μόνο τη βρήκε νεκρή στο μπάνιο. Είχε γλιστρήσει και χτυπήσει το κεφάλι της.

«Μαμά μου, μαμάκα μου ξύπνα. Δεν πρόλαβα να σου πω χρόνια πολλά. Συγνώμη μαμά μου, δεν σε  άκουσα… Μη μ’ αφήνεις. Δεν θα ξαναζωγραφίσω ποτέ πια. Στο υπόσχομαι. Θα σε προσέχω…»

Μια γειτόνισσα άκουσε τις φωνές και έτρεξε να δει τι συμβαίνει. Χρειάστηκε να καλέσει βοήθεια για να τον ξεκολλήσει από τη μαμά του.

Ήταν μόλις 10 χρονών. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναζωγράφισε. Πέταξε όλα τα σύνεργα της ζωγραφικής του. Μόνο το  πίνακα κράτησε.

11 Μαϊου 1999. Ξημερώματα. Ξύπνησε απότομα. Η καρδιά του τράνταζε στο στήθος του. Το ίδιο όνειρο πάντα έβλεπε αυτή τη μέρα. Την μητέρα του να τον κρατάει αγκαλιά και να του λέει πόσο πολύ τον αγαπάει.

Σηκώθηκε. Έβαλε το κεφάλι του κάτω από τη βρύση. Κοίταξε το πρόσωπό του στον καθρέφτη. Σκοτάδι τα μάτια του. Τα είχε πνίξει η θλίψη τόσων χρόνων. Χαμήλωσε το βλέμμα του. Δεν άντεχε την μορφή του. Έδωσε μια γερή μπουνιά στον καθρέφτη. Τον έσπασε. Τα δάκτυλά του γέμισαν αίματα. Δεν τον ένοιαζε. Επέστρεψε στο δωμάτιό του. Άνοιξε την ντουλάπα του. Κουστούμια, πουκάμισα, γραβάτες. Σφίχτηκε η ψυχή του. Τα πέταξε όλα στο πάτωμα.

Ανέβηκε στο πατάρι. Κάπου εκεί είχε κρύψει τον πίνακα. Η ματιά του έπεσε πάνω σε ένα τεράστιο κουτί δεμένο με μια κόκκινη κορδέλα. Ένα δώρο που ποτέ δεν είχε ανοιχτεί. Μια γαλάζια κάρτα κολλημένη πάνω του. Μια μητέρα αγκαλιά με το παιδί της. Picasso. Τα γόνατά του λύγισαν. Ένας λυγμός ανέβηκε από το στήθος του. Τον κράτησε. Διάβασε την κάρτα.

 «Μωρό μου  σαν σήμερα, πριν 10 χρόνια σε πρωτοκράτησα στην αγκαλιά μου. Σ αγάπησα πριν ακόμη γεννηθείς και σε αγαπάω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Μια ευχή αγόρι μου,  να ακούς πάντα την καρδούλα σου και να μην εγκαταλείψεις ποτέ τα όνειρά σου. Ποτέ, μ’ ακούς? Η μανούλα σου. 11 Μαΐου 1980»

Άνοιξε την κούτα. Ένα καβαλέτο, καμβάδες, πινέλα, χρώματα. Ένας λυγμός στάθηκε στον λαιμό του και τον έπνιξε. Έκλαψε. Έκλαψε πολύ και δυνατά. Ήθελε να βγει η ψυχή από το σώμα του, να πάψει να πονάει.

19 χρόνια έζησε με τα θέλω του πατέρα του. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων. Έγινε διευθυντικό στέλεχος στο εργοστάσιο του πατέρα του. Ξέχασε τα όνειρά του, κι εκείνα σάπισαν στο μυαλό του. Η μπόχα τους είχε πνίξει την ψυχή του. Δεν άντεχε άλλο. Ξεκόλλησε την κάρτα και την έβαλε στον κόρφο του.

Καβάλησε τη μηχανή του, με μια μόνο αποσκευή. Την κούτα με τον κόκκινο φιόγκο. Πήρε μια βαθιά ανάσα κι ένιωσε επιτέλους την ζωή να σαλεύει μέσα του.

Πήγε στο εργοστάσιο του πατέρα του.

«Παραιτούμαι» του είπε και του έδωσε ένα δέμα

Τα χέρια του πατέρα του τρέμανε

Ένας πίνακας, μια γυναίκα, μια αφιέρωση

Στην καλύτερη μαμά όλου του κόσμου.

11 Μαΐου 1980.

Άγγελος

_

γράφει η Νικολέτα Βασιλειάδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Πήρε μια βαθιά ανάσα κι ένιωσε επιτέλους την ζωή να σαλεύει μέσα του[…]

    Δυνατή η ιστορία σας …. βούρκωσα .. από χαρά…!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Τρυφερό, προκαλεί συγκίνηση και μυρίζει “μαμά”. Μπράβο σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου