Ντίνα Γεωργαντοπούλου
vakxikon
ISBN: 978-618-5144-97-5
Η Ντίνα Γεωργαντοπούλου στην νέα της ποιητική συλλογή, «απροσποίητα» (vakxikon, 2017), υιοθετεί μία συνειρμική εικαστική προσέγγιση. Μέσα από την εικονοποιία της αναδύεται μία στοχαστική διάθεση με υπαρξιακά χαρακτηριστικά γύρω από τον έρωτα (ασελγώ στα πρέπει, ουτοπία, Λάνσελοτ μου λείπεις). Λυρικές νότες ενδύουν τη στιχουργική της μέσα στο πολύχρωμο ποιητικού κάδρο (ο έρωτας του ηλίανθου, σε αγαπώ ήθελα να ξέρεις, Λάνσελοτ μου λείπεις, έλα να με βρεις) προσδίδοντας ένα ρομαντικό υπόβαθρο (δυνατή βοή ήχων). Μία υπαρξιακή διάθεση στοχαστικότητα (Λάνσελοτ μου λείπεις, αμίλητες αισθήσεις, περιμένω έλα να με βρεις, δωμάτιο υπό σκιά) εκπνέεται από τη συνεργική κίνηση της στιχουργικής της (φόβοι και δαίμονες, θα γίνουν ροδοπέταλα, ό,τι επιθυμεί η ευγένεια, έχουμε γνωριστεί, η γυάλα με τις δαντέλες, η πόρτα και το γράμμα, η βούληση της ασέβειας, δωμάτιο υπό σκιά).
Η συνειρμικότητα όμως αυτή ενισχύει τον εκμυστηρευτικό χαρακτήρα των συνθέσεων (δεν έχω μυστικά) και την υπαρξιακή χροιά τους (δυνατή βοή ήχων, αμίλητες αισθήσεις, στρώματα με μπαλώματα, σε ό,τι αγαπάω σωπαίνω). Ο πλούσιος μεταφορικός λόγος συμπλέει με τον ποιητικό αυθορμητισμό (ό,τι επιθυμεί η ευγένεια στρώματα με μπαλώματα, αγάλματα των αποχαιρετισμών, τα αυτονόητα, να ξεχνάς να θυμάσαι, μου ‘λειψε) συνεισφέροντας εικαστικά/αισθητικά και συναισθηματικά (δωμάτιο υπό σκιά, μπορούσα να τον αγαπήσω, να μου χαρίσεις μία θάλασσα).
Ωστόσο, ο ποιητικός χώρος σταθερά παραμένει κλειστός σαν σε ποίηση δωματίου ή κλειστού χώρου αισθητοποιώντας τη μοναξιά και τον πόνο που εκείνη γεννά. Το αίσθημα “κλειστοφοβίας” ενισχύεται και από τις συχνές επαναλήψεις που παρεμποδίζουν τη συναισθηματική “διέξοδο” (αγάλματα των αποχαιρετισμών, στρώματα με μπαλώματα, είπαν οι φίλοι, αμίλητες αισθήσεις, η πόρτα και το γράμμα).
Τον χωρικό περιορισμό, όμως, μετριάζουν με τη ζωντάνια τους οι διάλογοι (είσαι μου είπες, ο έρωτας του ηλίανθου) και οι ψευδοδιάλογοι (σε ερωτεύομαι, είπαν οι φίλοι, σε θέλω ήθελα να ξέρεις, έλα να με βρεις, δωμάτιο υπό σκιά, δεν παίζω παιχνίδια) με το μονολογικό α’ ενικό (σκούριασα, δεν έχω μυστικά, η γυάλα με τις δαντέλες, ασελγώ στα πρέπει, ουτοπία) και τις ερωτήσεις (η γυναίκα έτσι αγαπάει, σε ό,τι αγαπάω σωπαίνω).
0 Σχόλια