Quo vadis?

24.03.2015

 

Η μπάσα φωνή σου που καμωνόταν την ανέμελα φιλική βρόντηξε στ’ αυτιά μου απρόσμενα, το βιβλίο που χάζευα προχωρώντας κόντεψε να μου πέσει από τα χέρια. Η ξαφνική σου εμφάνιση με απέκοψε από τις σκέψεις μου, από το μέρος που βρισκόμουνα, από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Σήκωσα τα μάτια τρομαγμένη, με κοιτούσες με τεχνητή ευθυμία και με μια μικρή ανησυχία στις γωνίες των ματιών. Εγκλωβισμένη ψέλλισα λίγες λέξεις ψάχνοντας ταυτόχρονα διέξοδο διαφυγής χωρίς να τη βρίσκω. Μείναμε μόνοι στη μέση μιας κατάμεστης πλατείας. Άρχισες τα γνωστά. Δε μ’ ένοιαζε. Τα είχα ξανακούσει. Ήξερα πως είχες έρθει για να πάρεις ό,τι είχε απομείνει. Ήξερα πως είχες έρθει για να σκοτώσεις ξανά. Σου είπα πως μας είχαν πει ψέματα τότε, τα πουλιά δεν πεθαίνουν τραγουδώντας, τα πουλιά όταν πεθαίνουν αιμόφυρτα δεν μπορούν να τραγουδήσουν πια. Φυσικά δεν κατάλαβες. Ένιωσα μια ακατανίκητη ανάγκη να σε χαστουκίσω με όλη μου τη δύναμη. Τα παγκάκια παρακολουθούσαν βλοσυρά, στημένα προσοχή. ‘Φίλα με’, σου ζήτησα με μάτια που έκαιγαν από τον ερωτικό πυρετό και τα δάκρια. Τα αντικείμενα και οι άνθρωποι γύρω μας γυρνούσαν με ταχύτητα αλλά χωρίς ήχο. Μόνο τα μάτια μας ήταν ακίνητα, εκεί, τα δικά μου καρφωμένα μέσα στα δικά σου, να βλέπουν την αντανάκλαση των δικών μου ματιών που αντανακλούσαν τα δικά σου μάτια. Κι έτσι κοιτούσαμε ο ένας την ψυχή του άλλου και την ψυχή της ψυχής του, την πιο βαθειά. Πως γίνεται να μου συμβαίνει αυτό κάθε φορά; Και πως μπορούσα να συγκρατήσω τα χείλια μου, τα χέρια μου που σαν αγρίμια ήθελαν να σου χιμήξουν; Άδικος κόπος. Χαμένο παιχνίδι. Αγαπούσα ακόμα και το ψέμα σου. Εν γνώσει μου. Μου ζήτησες να σ’ ακολουθήσω. Ήξερα πολύ καλά τι θα μου στοίχιζε αυτό. Υπάκουσα.

 

DIES ULTIMUS - NOX ULTIMUS

Ύστερα πήγαμε στη θάλασσα. Ήταν σαν χαρούμενο μνημόσυνο. Λέγαμε χωρατά και γελούσαμε. Άγγιζες το χέρι μου κρυφά από τους άλλους, τρυφερά, μα το ξέραμε πια από καιρό πως δε σήμαινε τίποτα. Η καρδιά δίσταζε να χαρεί, μουδιασμένη, πόσο δίκιο είχε. Δεν κατάλαβε ποτέ γιατί έπρεπε τόση χαρά να πεθάνει, εσύ όμως πάντα έλεγες πως έπρεπε. Μια άγουρη άνοιξη, σχεδόν αόρατη, είχε αγγίξει όλα τα πλάσματα της φύσης- εκτός από μας. Οι στερνές αχτίδες του ήλιου παιχνίδιζαν πεθαίνοντας χαριτωμένα, κέρδιζαν εντυπώσεις στα φευγαλέα μας χαμόγελα. Η παλίρροια από τις ψεύτικες υποσχέσεις σου έφευγε και ξαναρχόταν, ξανά και ξανά, μου θύμιζε στρατιωτάκια σε αλλαγή φρουράς. Θαυμάζαμε τα κάστρα στην άμμο σα να μιλάμε για κάτι που δε μας αφορούσε. Μα το ξέραμε κι οι δυο. Ήταν η τελευταία μέρα. Η τελευταία μέρα στη θάλασσα. Αργότερα, καθώς το στερνό φως χανόταν αχνίζοντας απαλά στα γυμνά κλαδιά με τους εξογκωμένους οφθαλμούς, τα γεμάτα χυμούς, και εφ’ όσον οι νυχτερινές σκιές μας έδωσαν ένα μικρό άλλοθι, σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο ξενοδοχείου, με κλειστά τα βαριά ριντώ, με βαθιές ηδονικές ανάσες εκπνεύσαμε κι αυτή τη λιγοστή ελπίδα που είχε ξαναγεννηθεί μέσα μας. Όταν βγήκαμε στο δρόμο κάμποσες ώρες μετά, το σκοτάδι που είχε εγκατασταθεί αθόρυβα δεν κατάφερνε να κρύψει τον αιώνιο χειμώνα μας στη μέση εκείνης της χαμένης άνοιξης. Σαν άδειες κλεψύδρες ξαναγυρίζαμε πίσω στις ζωές μας. Ήταν η τελευταία νύχτα. Κι αυτή μισή.

 

_

γράφει η Μαριλού Νικολαΐδου

 

______

Quo Vadis: που πηγαίνεις,

dies ultimus - nox ultimus: τελευταία μέρα – τελευταία νύχτα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, μα σε εμένα οι θόρυβοι του δρόμου, μεγάλοι ή μικροί, στην όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας μου, μού κρατούν μιαν ιδιότυπη συντροφιά. Ακόμη και αυτός του απορριμματοφόρου του δήμου, είτε αυτού των 12 το βράδυ, είτε εκείνου των 6 το...

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ...Τι υπάρχει το βράδυ;Ζωή ή θάνατος;Ανυπαρξία ή ύπαρξη;Τριβή ή παθητικότητα;Παραπέτασμα ή παραδοχή;Το βράδυ επικοινωνείς με το πνεύμα σου= ΖΕΙΣΤη μέρα επικοινωνείς με τους άλλους= ΠΕΘΑΙΝΕΙΣΤο βράδυ μεταμορφώνεσαι σε μύγα,...

Νυχτερινή απαγγελία

Νυχτερινή απαγγελία

«Α πα πα πα, τι είναι αυτό πια με σένα βρε παιδί μου; Γλώσσα δεν έβαλες μέσα σου όλη τη νύχτα απόψε. Μα γιατί άραγε; Πρόβαρες τα καινούρια σου ποιήματα και σε ενέπνεε αυτό να το κάνεις μέχρι τα χαράματα; Έστησα μεν αυτί να ξεχωρίσω τι έλεγες αλλά στ’ αυτιά...

Νυχτερινή απαγγελία

Όταν έρχεσαι…

Όταν έρχεσαι για μένα θα το φωνάζεις. Θα λες το όνομά μου με έναν τρόπο καθηλωτικό. Όταν με ζητάς θα το έχει ζητήσει πρώτα ολόκληρο το σώμα σου. Όταν έρχεσαι για μένα δεν θα κρύβεσαι πίσω από μάσκες δειλίας και ατολμίας. Θα μου απευθύνεσαι σταράτα με τα μάτια σου να...

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Σκοπός

Σκοπός

Ακόμα ένα βλέμμα λατρείας σου, που με αγκυλώνει. Μη με κοιτάζεις. Η εικόνα μου ξεθωριάζει καθώς βουλιάζω σε σκοτεινό ουρανό. Μα μην τρομάζεις. Είμαι ασφαλής. Τυλίγομαι σφιχτά με τον ιστό μιας αράχνης και περιμένω. Την περιμένω. Και γίνομαι θύτης και θύμα. Εκτελεστής...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ ωραίο κείμενο!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    συγχαρητήρια για τον τρόπο γραφής και τις όμορφες, ζωντανές εικόνες που δημιουργούνται στον αναγνώστη

    Απάντηση
  3. Christina Nikolaidou

    Περιγραφική χωρίς να κουράζεις τον αναγνώστη, με ιδιαίτερο τρόπο γραφής που σε χαρακτηρίζει σαν ξεχωριστή συγγραφική οντότητα !!!!
    Μπορώ να διακρίνω τα έργα σου ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα και να ξέρω ότι τα έγραψες εσύ!

    Συχγαρητήρια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου