Η μπάσα φωνή σου που καμωνόταν την ανέμελα φιλική βρόντηξε στ’ αυτιά μου απρόσμενα, το βιβλίο που χάζευα προχωρώντας κόντεψε να μου πέσει από τα χέρια. Η ξαφνική σου εμφάνιση με απέκοψε από τις σκέψεις μου, από το μέρος που βρισκόμουνα, από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Σήκωσα τα μάτια τρομαγμένη, με κοιτούσες με τεχνητή ευθυμία και με μια μικρή ανησυχία στις γωνίες των ματιών. Εγκλωβισμένη ψέλλισα λίγες λέξεις ψάχνοντας ταυτόχρονα διέξοδο διαφυγής χωρίς να τη βρίσκω. Μείναμε μόνοι στη μέση μιας κατάμεστης πλατείας. Άρχισες τα γνωστά. Δε μ’ ένοιαζε. Τα είχα ξανακούσει. Ήξερα πως είχες έρθει για να πάρεις ό,τι είχε απομείνει. Ήξερα πως είχες έρθει για να σκοτώσεις ξανά. Σου είπα πως μας είχαν πει ψέματα τότε, τα πουλιά δεν πεθαίνουν τραγουδώντας, τα πουλιά όταν πεθαίνουν αιμόφυρτα δεν μπορούν να τραγουδήσουν πια. Φυσικά δεν κατάλαβες. Ένιωσα μια ακατανίκητη ανάγκη να σε χαστουκίσω με όλη μου τη δύναμη. Τα παγκάκια παρακολουθούσαν βλοσυρά, στημένα προσοχή. ‘Φίλα με’, σου ζήτησα με μάτια που έκαιγαν από τον ερωτικό πυρετό και τα δάκρια. Τα αντικείμενα και οι άνθρωποι γύρω μας γυρνούσαν με ταχύτητα αλλά χωρίς ήχο. Μόνο τα μάτια μας ήταν ακίνητα, εκεί, τα δικά μου καρφωμένα μέσα στα δικά σου, να βλέπουν την αντανάκλαση των δικών μου ματιών που αντανακλούσαν τα δικά σου μάτια. Κι έτσι κοιτούσαμε ο ένας την ψυχή του άλλου και την ψυχή της ψυχής του, την πιο βαθειά. Πως γίνεται να μου συμβαίνει αυτό κάθε φορά; Και πως μπορούσα να συγκρατήσω τα χείλια μου, τα χέρια μου που σαν αγρίμια ήθελαν να σου χιμήξουν; Άδικος κόπος. Χαμένο παιχνίδι. Αγαπούσα ακόμα και το ψέμα σου. Εν γνώσει μου. Μου ζήτησες να σ’ ακολουθήσω. Ήξερα πολύ καλά τι θα μου στοίχιζε αυτό. Υπάκουσα.

DIES ULTIMUS – NOX ULTIMUS

Ύστερα πήγαμε στη θάλασσα. Ήταν σαν χαρούμενο μνημόσυνο. Λέγαμε χωρατά και γελούσαμε. Άγγιζες το χέρι μου κρυφά από τους άλλους, τρυφερά, μα το ξέραμε πια από καιρό πως δε σήμαινε τίποτα. Η καρδιά δίσταζε να χαρεί, μουδιασμένη, πόσο δίκιο είχε. Δεν κατάλαβε ποτέ γιατί έπρεπε τόση χαρά να πεθάνει, εσύ όμως πάντα έλεγες πως έπρεπε. Μια άγουρη άνοιξη, σχεδόν αόρατη, είχε αγγίξει όλα τα πλάσματα της φύσης- εκτός από μας. Οι στερνές αχτίδες του ήλιου παιχνίδιζαν πεθαίνοντας χαριτωμένα, κέρδιζαν εντυπώσεις στα φευγαλέα μας χαμόγελα. Η παλίρροια από τις ψεύτικες υποσχέσεις σου έφευγε και ξαναρχόταν, ξανά και ξανά, μου θύμιζε στρατιωτάκια σε αλλαγή φρουράς. Θαυμάζαμε τα κάστρα στην άμμο σα να μιλάμε για κάτι που δε μας αφορούσε. Μα το ξέραμε κι οι δυο. Ήταν η τελευταία μέρα. Η τελευταία μέρα στη θάλασσα. Αργότερα, καθώς το στερνό φως χανόταν αχνίζοντας απαλά στα γυμνά κλαδιά με τους εξογκωμένους οφθαλμούς, τα γεμάτα χυμούς, και εφ’ όσον οι νυχτερινές σκιές μας έδωσαν ένα μικρό άλλοθι, σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο ξενοδοχείου, με κλειστά τα βαριά ριντώ, με βαθιές ηδονικές ανάσες εκπνεύσαμε κι αυτή τη λιγοστή ελπίδα που είχε ξαναγεννηθεί μέσα μας. Όταν βγήκαμε στο δρόμο κάμποσες ώρες μετά, το σκοτάδι που είχε εγκατασταθεί αθόρυβα δεν κατάφερνε να κρύψει τον αιώνιο χειμώνα μας στη μέση εκείνης της χαμένης άνοιξης. Σαν άδειες κλεψύδρες ξαναγυρίζαμε πίσω στις ζωές μας. Ήταν η τελευταία νύχτα. Κι αυτή μισή.

_

γράφει η Μαριλού Νικολαΐδου

______

Quo Vadis: που πηγαίνεις,

dies ultimus – nox ultimus: τελευταία μέρα – τελευταία νύχτα