Select Page

T.G.V.

T.G.V.

 

 

Δεν ήξερα τι είδους άνθρωπος ήταν αυτός που έβλεπε τη δουλειά του σαν αποστολή μέσα στα χιλιάδες προβλήματα της κοινωνίας.

(Paul Auster, Oracle Night)

 

Τρεις άνθρωποι μέσα στη νύχτα περίμεναν να περάσει το τρένο.

Οι τρεις φύλακες του σταθμού μαζί με ένα γκριζωπό σκυλί περίμεναν να περάσει το τρένο για να αλλάξουν τη φορά των γραμμών πριν από το τέλος της βάρδιας τους.

Είχαν ανάψει ένα μεγάλο φακό γιατί τα φώτα του δρόμου είχαν χαλάσει και περίμεναν σιωπηλοί μέσα στην παγωνιά.

Περίμεναν να περάσει το τρένο και ήλπιζαν κάπως να σπάσει η παγωνιά ή τουλάχιστον κάποιος να σπάσει την σιωπή.

 

- Καθόμαστε αδίκως εδώ πέρα - λέει ο ένας - και πεθαίνουμε από το κρύο επειδή ο άλλος από τον ασύρματο λέει ό, τι του κατέβει! Ποιο τρένο έρχεται, τι “επείγον”;

- Σε λίγα χρόνια δεν θα περιμένουμε, πετάγεται ο άλλος. Θα έχουμε πια αυτόματα συστήματα και οι ράγες θα αλλάζουν μόνες τους πορεία και οι μπάρες θα πέφτουν μόνες τους όταν πιάνουν κίνηση στο δρόμο… Αλλά τι λέμε τώρα για μπάρες και ράγες; Τι χρειάζονται όλα αυτά; Εδώ στη Γαλλία έχουν ήδη τα «Τρεν ντε Γκραντ Βετές» που τρέχουν με 500 την ώρα και δεν τα πιάνει το μάτι σου όταν περνάνε.

- «’Βιτές’, όχι ‘βετές’, ταχύτητα, που σε βρήκαμε ρε;» του πετάει ο πρώτος αλλά ο δεύτερος βρίσκει πάτημα και συνεχίζει.

- Αυτό, ‘βιτές’, λέει, και θα δεις ότι οι Ιάπωνες φτιάχνουν κάτι τρένα που πετάνε γιατί δεν πατάνε πάνω σε ράγες αλλά έχουν ηλεκτροφόρους μαγνήτες και υποδοχές που αλληλεπιδρούν και στέλνουν σήματα…

Ο πρώτος κουνάει το κεφάλι του μα ο δεύτερος δεν σταματά να μιλά.

- Αλλά τι να λέμε τώρα για Γιαπωνέζους… Αυτά δεν είναι τωρινά πράγματα γιατί αν διαβάσεις στο ίντερνετ, θα δεις ότι και οι αρχαίοι είχαν τρένα και έτσι νικήσανε τους Άτλαντες και ίσως και οι Φαίακες να έστελναν τον Οδυσσέα στην Ιθάκη πάνω σε ένα ιπτάμενο τρένο και αυτά δεν τα λέει ο κάθε βαρεμένος αλλά τα γράφει ο Πλάτωνας με το νι και με το σίγμα…

- Μάζεψε τον, ρε Αλέκο, τον βάρεσε το κρύο νυχτιάτικα και λέει ιστορίες για αρκούδες κάνει απελπισμένος ο πρώτος στον τρίτο.

- «Αυτά έχει η πρόοδος Αλέκο» – μονολογεί ο πρώτος - «και εμείς έχουμε ξεμείνει εδώ σε ένα σταθμό ούτε μέσα ούτε και έξω από την πόλη με προϊστορικούς ασύρματους και περιμένουμε ένα άχρηστο τρένο να περάσει…!»

- Αυτά έχει η πρόοδος και έτσι πως πάει με τις ιδιωτικοποιήσεις, λέω να ιδιωτικοποιήσουμε και εμείς αυτό εδώ το ερείπιο που το λένε σταθμό, να βάλουμε τραπέζια και καμιά ψησταριά κάτω από τα δέντρα, να αλλάξουμε και την ταμπέλα, να κάψουμε και αυτές τις τσουκνίδες που όπως πάνε θα μας πνίξουν και να φυτέψουμε και καμιά ντομάτα και κάνα λάχανο γιατί αλλιώς χάνουμε τον καιρό μας εδώ πέρα!…

- «Και όμως», λέει μετά από ώρα ο Αλέκος. Δεν μπορούμε να είμαστε εδώ, δεν μπορούμε να καθόμαστε εδώ να μας τρώει το κρύο χωρίς λόγο. Δεν θα ήμασταν εδώ αν δεν υπήρχε κάτι ανθρώπινο που να στερεώνει τα πόδια μας εδώ. Και δεν εννοώ κάτι ανθρώπινο σαν αυτό που ακούς στις ειδήσεις ή στις ομιλίες των αλλά κάτι χειροπιαστό…

- «Μα τι έπαθες τώρα και εσύ;» - του γυρίζει ο δεύτερος. Ποια ανθρωπιά υπάρχει σε 20 τόνους σίδερα ή αλουμίνια ή γυαλιά που τρέχουν πάνω στις ράγες; Δεν ακούς που για να φέρουν το μετρό και το τραμ μέχρι τον Πειραιά έχουν ξεθεμελιώσει τη μισή πόλη και κινδυνεύει τόσος κοσμάκης να μείνει άστεγος και μπορεί και εμένα και εσένα όπως περπατάμε να ανοίξει καμιά τρύπα να μας καταπιεί, έτσι για να τσακώσουν το χρήμα οι υπεύθυνοι και οι επιχειρηματίες; Τι μου λες τώρα για χειροπιαστή ανθρωπιά; Τα τρένα είναι μπελάς! Μόνο για χριστουγεννιάτικα παιχνίδια στη βιτρίνα κάνουνε!

- «Το ακούς;» φώναζε, σαν να μπορούσε με τη φωνή του να κόψει για λίγο το κρύο ή να φέρει το τρένο που περίμεναν μια ώρα αρχύτερα.

- «Ναι ρε Δήμο, το ακούω» βλέπεις τον Αλέκο να του απαντάει « αλλά τώρα κάτσε και εσύ να ακούσεις εμένα που είμαι παλιά καραβάνα εδώ πέρα και έχω δει περισσότερα.»

- Τα βλέπεις αυτά τα σπίτια που τώρα γίνονται διώροφα και τριώροφα; Το τρένο έφερε αυτήν την πόλη που αρχίζει να απλώνεται μόνη της πια… Την έφεραν τα τρένα με τους εργάτες που έφτιαχναν τις γραμμές και έπειτα με τους υπαλλήλους που έπρεπε να μένουν εδώ την εποχή που δεν υπήρχαν αυτοκίνητα και λεωφορεία και άλλα παρόμοια…!

Ο Δήμος κάτι πήγε να πει μορφάζοντας αλλά ο Αλέκος είχε πάρει φόρα και νόμιζες πως δεν τον άγγιζε μήτε το κρύο μήτε το σκοτάδι.

- «Και κανείς βέβαια δεν θα περίμενε τρεις γέρους υπαλλήλους να κάθονται νυχτιάτικα να ρητορεύουν για τα τρένα και για την ανθρωπιά γιατί πώς να το κάνουμε κανείς δεν θεωρεί ότι αυτή η ανθρωπιά είναι μέρος της δουλειάς. Μέσα στον πάγο όμως, νιώθεις σαν να συμπληρώνεις την αλυσίδα ανθρώπων που πια έχουν πεθάνει και που για χρόνια λάδωναν, άλλαζαν τη στροφή των γραμμών και κατέβαζαν τις μπάρες για να μη χτυπήσουν τα τρένα που πέρναγαν όλη νύχτα κάνα αμάξι ή κανένα περαστικό. Και θα μου πεις δεν έχουν οι περαστικοί μάτια να βλέπουνε μόνοι τους αλλά σκέψου πόσους και πόσους βγάλαμε την τελευταία στιγμή από τις ράγες. Λες ότι δεν βρίσκεται τίποτα ανθρώπινο σε όλα αυτά αλλά δεν λογαριάζεις πόσα πράγματα χωράνε στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και στις καταστάσεις στο ντουλάπι. Και για να στο πω πιο απλά βάλε από τη μια μεριά τον φόβο, τον κρύο ιδρώτα τη νύχτα που ξετροχιάστηκε η αμαξοστοιχία και πήγαινε ντουγρού για τα σπίτια και βαλε από την άλλη τα δάκρυα και τη χαρά την ώρα που από θαύμα σταμάτησε 5 μέτρα πριν τα γκρεμίσει όλα. Και σκέψου ότι οι φτωχοί κακομοίρηδες που τα είδαν αυτά πιάσανε και χτίσανε τη μικρή εκκλησία ανάμεσα στα δέντρα έτσι για να βλέπουν πως ο Θεός τους θυμήθηκε την ώρα της ανάγκης τους.

Και άμα μπορείς τώρα που σου αράδιασα γήινα και ουράνια πράγματα, τώρα που μέσα στη νύχτα καθόμαστε τρεις άνθρωποι και περιμένουμε ένα τρένο, πες ότι δεν βρίσκεται έστω και μια στάλα ανθρωπιά σε όλα αυτά!...

 

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

7 Σχόλια

  1. drmakspy

    Συγκινητικά όμορφο… Ναι… Υπάρχει ανθρωπιά τελικά και στα τραίνα….

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Ευχαριστώ!

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]και χτίσανε τη μικρή εκκλησία ανάμεσα στα δέντρα έτσι για να βλέπουν πως ο Θεός τους θυμήθηκε την ώρα της ανάγκης τους[…]

    συγκινητικό το κείμενό σας…και το μήνυμα οτι δεν έχει χαθεί η ανθρωπιά…

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Όντως, δεν έχει χαθεί η ανθρωπιά…Σας ευχαριστώ!

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Περί ανθρωπιάς και ανθρώπων η φιλοσοφική στιχομυθία των υπαλλήλων…μπράβο Χρήστο

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      “Μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος…”
      Σας ευχαριστώ!

      Απάντηση
  4. Άννα Μαρία Ζαγοριανού

    “Και άμα μπορείς τώρα που σου αράδιασα γήινα και ουράνια πράγματα, τώρα που μέσα στη νύχτα καθόμαστε τρεις άνθρωποι και περιμένουμε ένα τρένο, πες ότι δεν βρίσκεται έστω και μια στάλα ανθρωπιά σε όλα αυτά!…”
    Ευχαριστώ πολύ! Έζησα κάθε γραμμή του κειμένου σας. ♫

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!