τοβιβλίο.net

Select Page

T.G.V.

T.G.V.

Δεν ήξερα τι είδους άνθρωπος ήταν αυτός που έβλεπε τη δουλειά του σαν αποστολή μέσα στα χιλιάδες προβλήματα της κοινωνίας.

(Paul Auster, Oracle Night)

Τρεις άνθρωποι μέσα στη νύχτα περίμεναν να περάσει το τρένο.

Οι τρεις φύλακες του σταθμού μαζί με ένα γκριζωπό σκυλί περίμεναν να περάσει το τρένο για να αλλάξουν τη φορά των γραμμών πριν από το τέλος της βάρδιας τους.

Είχαν ανάψει ένα μεγάλο φακό γιατί τα φώτα του δρόμου είχαν χαλάσει και περίμεναν σιωπηλοί μέσα στην παγωνιά.

Περίμεναν να περάσει το τρένο και ήλπιζαν κάπως να σπάσει η παγωνιά ή τουλάχιστον κάποιος να σπάσει την σιωπή.

– Καθόμαστε αδίκως εδώ πέρα – λέει ο ένας – και πεθαίνουμε από το κρύο επειδή ο άλλος από τον ασύρματο λέει ό, τι του κατέβει! Ποιο τρένο έρχεται, τι “επείγον”;

– Σε λίγα χρόνια δεν θα περιμένουμε, πετάγεται ο άλλος. Θα έχουμε πια αυτόματα συστήματα και οι ράγες θα αλλάζουν μόνες τους πορεία και οι μπάρες θα πέφτουν μόνες τους όταν πιάνουν κίνηση στο δρόμο… Αλλά τι λέμε τώρα για μπάρες και ράγες; Τι χρειάζονται όλα αυτά; Εδώ στη Γαλλία έχουν ήδη τα «Τρεν ντε Γκραντ Βετές» που τρέχουν με 500 την ώρα και δεν τα πιάνει το μάτι σου όταν περνάνε.

– «’Βιτές’, όχι ‘βετές’, ταχύτητα, που σε βρήκαμε ρε;» του πετάει ο πρώτος αλλά ο δεύτερος βρίσκει πάτημα και συνεχίζει.

– Αυτό, ‘βιτές’, λέει, και θα δεις ότι οι Ιάπωνες φτιάχνουν κάτι τρένα που πετάνε γιατί δεν πατάνε πάνω σε ράγες αλλά έχουν ηλεκτροφόρους μαγνήτες και υποδοχές που αλληλεπιδρούν και στέλνουν σήματα…

Ο πρώτος κουνάει το κεφάλι του μα ο δεύτερος δεν σταματά να μιλά.

– Αλλά τι να λέμε τώρα για Γιαπωνέζους… Αυτά δεν είναι τωρινά πράγματα γιατί αν διαβάσεις στο ίντερνετ, θα δεις ότι και οι αρχαίοι είχαν τρένα και έτσι νικήσανε τους Άτλαντες και ίσως και οι Φαίακες να έστελναν τον Οδυσσέα στην Ιθάκη πάνω σε ένα ιπτάμενο τρένο και αυτά δεν τα λέει ο κάθε βαρεμένος αλλά τα γράφει ο Πλάτωνας με το νι και με το σίγμα…

– Μάζεψε τον, ρε Αλέκο, τον βάρεσε το κρύο νυχτιάτικα και λέει ιστορίες για αρκούδες κάνει απελπισμένος ο πρώτος στον τρίτο.

– «Αυτά έχει η πρόοδος Αλέκο» – μονολογεί ο πρώτος – «και εμείς έχουμε ξεμείνει εδώ σε ένα σταθμό ούτε μέσα ούτε και έξω από την πόλη με προϊστορικούς ασύρματους και περιμένουμε ένα άχρηστο τρένο να περάσει…!»

[…]

 

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Επιμέλεια κειμένου

7 Σχόλια

  1. drmakspy

    Συγκινητικά όμορφο… Ναι… Υπάρχει ανθρωπιά τελικά και στα τραίνα….

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Ευχαριστώ!

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]και χτίσανε τη μικρή εκκλησία ανάμεσα στα δέντρα έτσι για να βλέπουν πως ο Θεός τους θυμήθηκε την ώρα της ανάγκης τους[…]

    συγκινητικό το κείμενό σας…και το μήνυμα οτι δεν έχει χαθεί η ανθρωπιά…

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Όντως, δεν έχει χαθεί η ανθρωπιά…Σας ευχαριστώ!

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Περί ανθρωπιάς και ανθρώπων η φιλοσοφική στιχομυθία των υπαλλήλων…μπράβο Χρήστο

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      “Μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος…”
      Σας ευχαριστώ!

      Απάντηση
  4. Άννα Μαρία Ζαγοριανού

    “Και άμα μπορείς τώρα που σου αράδιασα γήινα και ουράνια πράγματα, τώρα που μέσα στη νύχτα καθόμαστε τρεις άνθρωποι και περιμένουμε ένα τρένο, πες ότι δεν βρίσκεται έστω και μια στάλα ανθρωπιά σε όλα αυτά!…”
    Ευχαριστώ πολύ! Έζησα κάθε γραμμή του κειμένου σας. ♫

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος