Ο ήλιος χαμογελούσε
Στα ερείπια καλά φυλαγμένες στέκουν οι μνήμες. Στις ντουλάπες κρέμονται ακόμα τα ρούχα των σκοτωμένων. Οι γυναίκες με τις στιβαρές φορεσιές στην καρδιά τους και στην ψυχή αρματωμένες. Οι μητέρες, που…
Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Άννα Ρουμελιώτη
Σελίδα 10
Σελίδα 10 από 15Μονάχα εσύ γνωρίζεις…
Δώσε μου την αλήθεια σου δώσε μου μια στάλα από το φως του φεγγαριού στα παγωμένα χέρια μου τη ζεστασιά να στάξει. Σε μια γωνιά σου απάνεμη να τρέξω και να σταθώ και να ξεχάσω για λίγο έστω πως…
Κάπου παράπεσε η ανθρωπιά
Όλα θα αλλάξουν
είχες πει κάποτε
όλα θα γίνουν καλύτερα. …
Κι αν…
Κι αν πιάναμε κουβέντα με το κύμα;
Αν δωρίζαμε την ψυχή μας
σε ακρογιάλια; …
Το ταξίδι δεν τέλειωσε ακόμη, μ’ ακούς;
…άραγε πόσος καιρός πάει από τότε που ελευθερωθήκατε από το «εγώ» σας, χαμογελάσατε αυθόρμητα στους περαστικούς και πράξατε κάτι που το αποζητούσατε καιρό; Κι έπειτα, πότε αντιμετωπίσατε τελευταία…
καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2016
Ακόμη μία φορά τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο αλλάζουν τη διαδικτυακή λογοτεχνία. Για δεύτερη χρονιά το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο» 2016 φέρνει σε "έναν από τα κάτω" διάλογο δημιουργούς από…
Άραγε θυμάσαι;
Χαρτιά σωροί από χαρτιά
μεγάλα και μικρά
σημειώσεις και σημειώματα, …
Σαν λουλούδι
Μην με διώχνεις απ΄το όνειρο
είναι ακόμα καλοκαίρι.
Στάχυα ξανθά …
Κοντά σου…
Κοντά σου, μαζί σου σκιά και πληγή σου. Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω. Κοντά σου και μέσα σου καταφύγιο να χτίζω όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω τόσα τα έργα…
Οι θύμησες βαρύ φορτίο…
Κοιτάς κάτω στο χώμα
τα πεσμένα ηλιοτρόπια
πως γέρνουν παρηγορητικά …
Μια στάλα αίμα…
Στάχτη που αναπολεί τη ζεστασιά δίπλα στο κούτσουρο τα απομεινάρια της κοιτώ και οι αναμνήσεις έρχονται καταπάνω μου σαν κοφτερά σπαθιά για να μου σκίσουν το μυαλό. Το παραπέτασμα τότε κι εγώ…
Δεύτερη ζωή δεν έχει, της Άννας Ρουμελιώτη
Στα χέρια σου βαστάς μια τυραννία οι αδέκαστοι κριτές καραδοκούν. Κι εσύ να τρέμεις τη στιγμή όμοια με του θανάτου η αγωνία να τρέμεις την ώρα εκείνη, που το δάχτυλο εμπρός σου εκείνοι θα σου κουνάνε…
Ξέφτια
Κρατώ μια διάφανη πέτρα στο χέρι κοιτάζω το αίμα , που μέσα της ρέει. Οι πληγές της θάλασσας. Πολλές πληγές, τόσες πολλές πολλές ζωές, τόσες ζωές, που χάθηκαν μα πώς να τις μετρήσω. Πολλές σκιές,…
Συντροφιά μου
Μικρή μου δροσοσταλίδα
στο ξημέρωμα του φθινοπώρου
σήμερα σε είδα. …
