Στα ερείπια καλά φυλαγμένες στέκουν οι μνήμες. Στις ντουλάπες κρέμονται ακόμα τα ρούχα των σκοτωμένων. Οι γυναίκες με τις στιβαρές φορεσιές στην καρδιά τους και στην ψυχή αρματωμένες. Οι μητέρες, που θήλασαν και αίμα και δάκρυ. Τα κορίτσια ζωσμένα με την άκρη του...

Δώσε μου την αλήθεια σου δώσε μου μια στάλα από το φως του φεγγαριού στα παγωμένα χέρια μου τη ζεστασιά να στάξει. Σε μια γωνιά σου απάνεμη να τρέξω και να σταθώ και να ξεχάσω για λίγο έστω πως σκίστηκε η ψυχή μου σε κομμάτια χίλια δυο. Να γείρω δίπλα σου νύχτα...

Όλα θα αλλάξουν είχες πει κάποτε όλα θα γίνουν καλύτερα. Εσύ κι εγώ και άλλοι πολλοί ένα βήμα εμπρός κάθε φορά τον κόσμο πιο ωραίο να κάνουμε ναι είχαμε όνειρα. Μπορούσαμε έλεγες μέσα από συντρίμμια να βγάλουμε τη χαρά απλόχερα να την σκορπάγαμε σαν πέταλα ανεμώνης...

Είναι κι αυτή η σκόνη στα ξεφλουδισμένα παράθυρα κάθε που φυσάει δυνατά ο αέρας εκείνη φτιάχνει έναν καινούριο κόσμο στο περβάζι. Τα παιδιά ζωγραφίζουν τότε έναν ήλιο από στάχτη κι ένα δέντρο, που μοιάζει με της γιαγιάς το αδράχτι. Εκείνη δεν είναι πια εδώ έχει...

Χαρτιά σωροί από χαρτιά μεγάλα και μικρά σημειώσεις και σημειώματα, ατέλειωτα έγγραφα ανεπίσημα κι επίσημα. Στοίβες από δαύτα υψώνονται μπροστά σου επείγοντα περιστατικά. στου γραφείου τα χαρακώματα. Δευτερόλεπτα, λεπτά ώρες και μέρες τα σημάδια του χρόνου, που...

Μην με διώχνεις απ΄το όνειρο είναι ακόμα καλοκαίρι. Στάχυα ξανθά δώρο αγνό η καρδιά μην μου αφήνεις το χέρι. Μην σφαλίζεις τα παράθυρα. Το φεγγάρι για δες ξεπροβάλει γυμνό μες στον έρωτα σώμα γλυκό της ζωής το φιλί ξεδιψά την πληγή δροσερό το νερό στην πηγή. Μην...

Να φύγεις έλεγες να φύγεις μακριά. Να κάνεις το σκοτάδι μέρα τον λυγμό, που σε καίει να τον κάνεις ζεστή αγκαλιά. Να φύγεις  έλεγες και ετοίμαζες με γλυκιά προσμονή την καρδιά. Νέο δρόμο να χαράξει την πορεία να αλλάξει. Η ζωή καινούρια ζωγραφιά πινέλο πολύχρωμο η...

Κοντά σου, μαζί σου σκιά και πληγή σου. Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω. Κοντά σου και μέσα σου καταφύγιο να χτίζω όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω τόσα τα έργα που θα φτιάξει ο λυγμός μου. [...] γράφει η Άννα...

Μετρούσες τα δευτερόλεπτα μετρούσες και τα λεπτά μα αυτά είχαν πεισμώσει. Αδέξια εγώ κρατούσα το ρολόι σφιχτά πολύ να το βαστώ μου είχες πει μα εκείνο τόσο βαρύ και παλιακό κειμήλιο ιστορικό έτσι θυμάμαι πως το έλεγε η μητέρα δεν μου επέτρεπε να αφουγκραστώ τους...

Οι συνομιλίες αρμόζουσες καθώς πρέπει... καθώς προστάζουν κανόνες άγραφοι και έγγραφοι για καλύτερη εμπέδωση για την τελειότερη εξυπηρέτηση. Λέξεις προσεκτικά διαλεγμένες το παν είναι ο στόχος. Με την κατάλληλη πειθώ θα δεις τι μπορώ να πουλήσω εγώ. Το έχω μάθει το...

  Κοιτάς κάτω στο χώμα τα πεσμένα ηλιοτρόπια πως γέρνουν παρηγορητικά πάνω απ΄τα πεθαμένα στάχυα με δάκρυα αποχωρεί το θέρος. Ούτε ένα φύσημα από μελτέμι ούτε μια ξαφνική μπόρα να σου ξεπλύνει το χέρι. Οι θύμησες μόνο… βαρύ φορτίο να σου ταράζουν κι ετούτο το...

  Στάχτη που αναπολεί τη ζεστασιά δίπλα στο κούτσουρο τα απομεινάρια της κοιτώ και οι αναμνήσεις έρχονται καταπάνω μου σαν κοφτερά σπαθιά για να μου σκίσουν το μυαλό. Το παραπέτασμα τότε κι εγώ απομακρύνω αποφασίζω πια να δω. Και βλέπω τις σκιές των περασμένων...

Στα χέρια σου βαστάς μια τυραννία οι αδέκαστοι κριτές καραδοκούν. Κι εσύ να τρέμεις τη στιγμή όμοια με του θανάτου η αγωνία να τρέμεις την ώρα εκείνη, που το δάχτυλο εμπρός σου εκείνοι θα σου κουνάνε με λύσσα και μανία. Στα μάτια σου βροχή και καταιγίδα λυγίζει...

Κρατώ μια διάφανη πέτρα στο χέρι κοιτάζω το αίμα , που μέσα της ρέει. Οι πληγές της θάλασσας. Πολλές πληγές, τόσες πολλές πολλές ζωές, τόσες ζωές, που χάθηκαν μα πώς να τις μετρήσω. Πολλές σκιές, μαύρες σκιές χιλιάδες δαίμονες, που με κυκλώνουν και πώς να τους...

Μην κλαίτε τα είδωλα που πέφτουν απ’ το βάθρο. Μην κλαίτε την πλάνη σας την οικτρή απογοήτευση ενός ανώφελου πιστεύω. Μην κλαίτε τη μοίρα σας που με τη σιωπή τη στέψατε… γι’ αυτό που επιλέξατε με την υποχώρησή σας ποιον βολέψατε; Ποιανού τα βάσανα Κρατήσανε τα...

Μου γνέφουν κάτι γαλάζια σύννεφα, μου γνέφουν κάτι αερικά της θάλασσας. Μου γνέφεις κι εσύ κρατάς στο χέρι την αυγή κρατάς τον ήλιο και τη γη. Σκορπάς απάνω μου αγέρα και αύρα θαλασσινή. Γλυκιές ευχές μου δίνεις και της ψυχής μου τη φωνή με φως τη ντύνεις. Μην...

Μικρή μου δροσοσταλίδα στο ξημέρωμα του φθινοπώρου σήμερα σε είδα. Μικρή ακριβή μου ανάσα Σταλαγματιά πονεμένη Απ΄των σύννεφων την αγκαλιά κατέβηκες κι εκεί στην άκρη των ματιών μου στέκεσαι τώρα μαραζωμένη. Κάποιο πικρό μαντάτο λες πως μου έφερες γι αυτό είσαι...