Αθήνα, 12 Οκτώβρη Αγαπητό Εγώ, Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε και… μου έλειψες. Πώς χωριστήκαμε έτσι; Χθες το βράδυ βγήκα στην αυλή. Αισθάνθηκα την ανείπωτη ανάγκη να… ανασάνω. Μια βαθιά εισπνοή λοιπόν, μερικές δροσερές σπιλιάδες να με χαϊδεύουν...

Στο κλουβί μου γονατιστή και με σφραγιστά μάτια εικόνες ποθητές εικόνες αέρινες αφήνω να χαϊδέψουν το δέρμα μου Εκείνο το πυρωμένο δέρμα που την άσπιλη ψυχή μου φιλοξενεί και που με λαχτάρα δέχεται τη δροσιά των Τα χέρια που κρατούν το νήμα τους με υπομονή...

Μου λες να μην κοιτώ τα αστέρια όταν νυχτώνει λένε πως είναι γρουσουζιά το φως τους να θαυμάζεις   Είναι το φως τους δυνατό τα μάτια σου θα τσούξουν κι η δύναμή τους καυτερή το δέρμα σου θα κάψουν   Μην το φορτώσεις στη ψυχή το βάρος θα σε πνίξει κάνουν...

Στο χρωματιστό σύμπαν της άδυτης ψυχής μου μόνο σκιερές σκέψεις μπορούν να ενοχλήσουν Σκέψεις πικρές και σκοτεινές μακριά από τον ήλιο της αλήθειας μου Τολμούν να περιβάλλουν το γαλαξία μου και προσκολλημένες σαν βδέλλες την εισβολή να επιχειρήσουν Όσο προχωρούν...