Ένα σημάδι που λιώνει μες τα σύννεφα, ένα μακρινό δάκρυ Που αγαπά την τελειότητα της μουσικής και την αλήθεια Της απαλής μέρας. Νερό διάφανο σαν οι προθέσεις ενός γλάρου Που αλαφροπετά ζυγίζοντας τον στοχασμό του κι άλλο, κι άλλο… Το μελάνι ποτέ δεν με συγχωρεί. Με...

Η γη είναι μια εικασία του Θεού. Πάνω της επιχειρούν μικρά ανθρωπάκια Και των ζώων οι αγέλες εκείνες που αγαπούν την τόλμη και την ζωή. Η βροχή είναι μια επωδός καταπληκτική. Γονιμοποιούνται οι δυνατότητες και όλο το σπέρμα του κάμπου Γίνεται μια καλοτυχία...

Ενώπιον της ιστορίας η σκιά που γεννά σκιές θλιμμένες του εαυτού τους κι ένας πόλος, σαν ο θετικός, κρατημένος ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων που γρατζούνισε η μέρα και η φθορά. Εκεί η ξακουστή λογοτεχνία δεν χωράει ούτε το μεγαλεπήβολο άρμα οποιασδήποτε πένας...

Τι σημασία έχουν οι φωνές που τώρα λείπουν; Εσύ έρχεσαι κατευθείαν από το μέλλον ενός θαυμαστικού, εκεί που η τάξη είναι κυρίαρχη και ο λόγος ασφυκτιά από την δύναμη που του προσδίδουν τα επιφωνήματα. Έρωτα κορυφαίε, έρωτα ιερέ, σαν μιας παλλακίδας που ονειρεύτηκε...

Αόρατα πουλιά κι αόρατα λόγια Κι αόρατες μουσικές καθώς η μέρα χαράζει Και είναι επιφανής ο πόνος και η πόλη πιο σκληρή. Τα παιδιά ακόμη κοιμούνται, οι μανάδες τους Πιστεύουν στην αγάπη τους και στον Θεό- Και η ζωή προχωρεί αδιαφορώντας για ιδιωτικές ιστορίες. Ένα...

Κι ανατριχιάζει κάπου η ραχοκοκαλιά μου· Γίνονται οι γεωγραφίες του κορμιού ευανάγνωστες, κάθε Λέξη νικά τα περίχωρα των νοημάτων και στον καθρέφτη Σπάζει η μορφή σου σε χίλια κομμάτια, όλα Για να δεθούν σε ένα σύνολο απουσίας. Σύννεφα ακροβολίζονται στην άκρη του...

Χρειαζόμαστε εξηγήσεις αλλά μην κλαις από αδυναμία- ζήσε τις ευγένειες της συνείδησης- δεν θα χαθούμε θα αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση και θα γλιστρήσουμε σαν μια βροχούλα πάνω στα φύλλα των δέντρων- θα μας παρασταθεί ο άνεμος και θα μιλάμε ίδια γλώσσα των παιδιών. Μην...

Αν κλείσω τα μάτια η ζάλη μ’ ακολουθεί: λευκή διάφανη σαν μια ουτοπική πεταλούδα. Βγαίνω από τον ύπνο ζωσμένος φως και το ηλεκτρικό χάδι με δυναμώνει. Ο Δεκέμβρης έχει ακόρεστη δίψα για εκπλήξεις. Η σιωπή γύρω μου κεντά φιλοσοφίες πάνω στον πάπυρο της μοναξιάς....

Αγγίζω τα κρύα φύλλα της φτέρης κι ανακαλύπτω τα ίχνη ενός γατιού που ελαφροπάτησε στο χώμα του δρόμου κάτω απ’ το γεμάτο φεγγάρι· ξημερώνει αργά· η πόλη ζητά τον θόρυβό της και τον κατευναστικό ήλιο για να κάνει το αίμα της να κινηθεί. Στο κοιμητήριο οι νεκροί...

Η σιωπή είναι μια άσκηση· κάπου εκεί που ψάχνεις φως μες το σκοτάδι και ο άνθρωπος που είσαι αναζητά να κατακτήσει, εχέφρων, συνείδηση. Κοίτα πώς εννοούν οι θάλασσες τα ακρογιάλια και πώς οι ωκεανοί τις ανοιχτές παραλίες. Η σιωπή δένει τον βρόγχο της γύρω απ’ τον...

Ο γραφικός μου χαρακτήρας επαναστατεί· το λάμδα πολεμά το έψιλον και γίνεται ένας παράξενος εμφύλιος πριν έρθει μια λέξη και υποτάξει τα πάντα στην περιώνυμη ταξιαρχίας της. Αυτά συμβαίνουν το βράδυ· το πρωί τα πουλιά ερωτεύονται το πρόσωπο της μέρας και καταλήγει...

Καμιά σπουδή πάνω στον άνεμο· οι ρίζες του φωτός δίνουν την πλουραλιστική δίψα τους στο κενό των αντιφάσεων. Στην διαπασών τα λυρικά πουλιά κρέμονται επάνω στα σύρματα σαν νότες σε μια παρτιτούρα του ουρανού. Δεν ξέρω πώς αποφλοιώνεις την καταστροφή και την...

Ξεκολλούν οι μέρες από της εβδομάδας το κορμί αλλά δύσκολες είναι για τους πολλούς. Η εποχή σκληραίνει. Τι κι αν πόλεμος δεν υπάρχει-όλα γύρω μας πολεμούν. Η  εγγαστρίμυθη Πέμπτη μονολογεί κάτι που στ’ αυτιά μου φτάνει σαν αλγεβρικός ψίθυρος που μεταγλωττίζεται σαν...

Κάνει κρύο το πρωί, να φοράς ζεστά ρούχα και να δοξάζεις την Ανατολή. Μέσα σου είναι ένας παράδεισος- μα η ζωή κλέβει μακέτες απ’ την κόλαση όπως ο άνθρωπος την ξοδεύει. Βρες όμως έναν τρόπο να καταλαβαίνεις τις κακοτοπιές και οχυρώσου πίσω από των ιδεών τα...

Να ζεις κάτω από ευρεία βροχή, μέσα Στο φως της μέρας που υπερβαίνει τα δέντρα και στοχεύει στον γκριζωπό ορίζοντα Τονίζοντας τα μάρμαρα και τα αγάλματα που απομένουν Ακρωτηριασμένα κάτω από τον αττικό γελάμενο ουρανό. Κι ο χώρος εκεί που ουσιαστικά δεν υπάρχει...

Ταξιδεύουν τα μάτια μας αλλά οι καρδιές μένουν ριζωμένες εκεί... Πατρίδα που σε κουβαλάμε όπως φυλαχτό μέσα απ' το μπλουζάκι. Κι η γιαγιά μου στυλώνει το βλέμμα της στο συρματόπλεγμα που δεν τελειώνει - κι ας Τελειώνουν οι ώρες της γλυκιάς φωνής που απομακρύνεται -...

ζεστό νερό που ακμάζεις επάνω μου φέρε πίσω τις αισθήσεις μου φίμωσε τον πόνο, φώναξε μέσα μου μεγάφωνο της ευχαρίστησης - [...] γράφει ο Στρατής...

Μπουρίνια μεθυστικά, είσαι μέσα στις έννοιες μου, ξεσπαθώνω κάποτε ξεσπαθώνω, μανίζω με τον εαυτό μου ακόμα, σπάζω τη διάθεσή μου κομματάκια, ακούω και δεν ακούω, έχω καβούκι, έχω όστρακο, οχυρώθηκα πολύ, τρέχω και αγαπώ και το σημειωτόν μου, δακρύζω γελώ, ζω τις...

Όπου λαλεί ηλιαχτίδα ο κόσμος γελά και συμμορφώνεται - κι αν δεις Δεν έχει ανάγκη τις φρικτές πανοπλίες· έφυγα κατά τον ύπνο: Τα όνειρα σκηνοθετούν παραμύθι, Περιπλανήθηκα σ' ερήμους όπου της άμμου η σιωπή Ανήκει στης γης την κυκλοθυμία Γέλασα Θύμωσα Είπα: "άσε με...

Χάντρες γυμνές και λέγοντας κι εκείνα που δεν λέγονται, Μετρώ τις συλλαβές, μετρώ τις προσευχές μου, Εκκινώ το ταξίδι μου της γλώσσας Εκκινώ των ρημάτων την μουσική· Πού θα σε βρω εσένα που κοντά είσαι Στων αγγέλων τη σύναξη, κάτι ουρανούς πέρα ψηλά και που...