
Χάντρες γυμνές και λέγοντας κι εκείνα
που δεν λέγονται,
Μετρώ τις συλλαβές,
μετρώ τις προσευχές μου,
Εκκινώ το ταξίδι μου της γλώσσας
Εκκινώ των ρημάτων την μουσική·
Πού θα σε βρω εσένα που κοντά είσαι
Στων αγγέλων τη σύναξη, κάτι
ουρανούς πέρα ψηλά και που
Συντυχαίνεις θεούς και αλαφροΐσκιωτους
τόσους;
Σκύβω την κεφαλή και είναι
η κατάνυξη που με συνεπαίρνει
Την ώρα αυτή του απογεύματος που μονάζω
πώς δεν ξέρω μήτε κι εγώ
Κι ανάμεσα σε τόσον κόσμο νιώθω
πορφυρή τη φωνή μου
Να με απομακρύνει επίμονα
απ’ τον εγκόσμιο ήχο.
_
γράφει ο Στρατής Παρέλης








Δυνατή η στιγμή που μοιράζεστε μαζί μας! Σαν προσευχή το ποίημά σας!!!Μπράβο!!!
Ευχαριστώ πολύ! Την καλημέρα μου.
Εξαιρετική ποίηση! Υποκλίνομαι!
Να είσαστε καλά- ευχαριστώ!
Στρατή θαυμάζω την επιδεξιότητα στις λέξεις σου…ποίηση όπως πάντα στα μέτρα μου και γοητευτική… Καλό απόγευμα
Μια προσευχή σε ποίηση …ξομπλιάστα και τεχνίτρα…
Ενέχειρο της θύμισης … π’ αξίζει *ΜΠΡΑΒΟ* ρήτρα!
ΕΥΓΕ ΣΤΡΑΤΗ!!!
Εξαιρετικό ποίημα και ιδιαίτερα συγκινητικό!
Να είσαι καλά μάχη μου! Με συγχωρείς αν καμιά φορά αργώ να απαντήσω. Έχεις την εκτίμησή μου!
Ευχαριστώ πολύ!
Να είστε καλά! Ευχαριστώ!