Στον μούστο του δειλινού η ώρα να ευχαριστoύμε τα κυνηγόσκυλα έφτασε.   Απελπισία. Και ο ήλιος ξαπλώνει ευλογιά και μακριά ριτίδα του νερού   Όπως το νόημα απλώνει εκτός συμφραζομένου τις ελλείψεις Του κρύου διπρόσωπου μη-δονώντας καν   Σ’ έναν...

Όλο το μεγαλείο μπροστά στη νύχτα της Αλήθειας μπροστά στον άηχό της εφιάλτη τήκει   Και η ξαφνικότητα, μακρινού όρους σιγή όπως χύνεται σταγόνα μυαλό, γαλάζια φάλαινα μέσ' στην φουρτούνα της καρδιάς...   _ γράφει ο Χρήστος...

Σκούρο μπλε Ένα βλέμμα έντομο σκάβει βαθιά το μυαλό μου Εκεί εγκαθιδρύει, εκεί γεννά αποσιωπητικά αλφάβητο τρόμου Στη θλίψη και στην βουβή του κόσμου ανάρρωση σκούρο μπλε παντελώς   _ γράφει ο Χρήστος...