Κι αυτές οι καμπάνες Ας σταματήσουν πια Να ουρλιάζουν απ’ τον πόνο Γδαρμένες από τ’ ανελέητα χτυπήματα μαύρων μαντατοφόρων Και συ καμπούρη,  πάψε πια, να κρέμεσαι Απ’ το σκοινί της γλώσσας τους Και μη γεμίζεις τον αέρα Με κραυγές των φαντασμάτων Δεν είναι κανείς...

Όλα κείνα τα λόγια Που πάσχιζαν να πεταχτούν Σαν ποταμός, σαν χείμαρρος να γίνουν Να σπάσουν Το ανείπωτο, που την ψυχή πουριάζει.. Όμως γυρνούσαν πίσω.. Σαν σταλακτίτες έγιναν στο σπήλαιο του κορμιού μου Αφήνοντας με έναν ρυθμό σταγόνα στη σταγόνα Φαρμάκι… Όλα...