Ανέλπιδες
Κι αυτές οι καμπάνες Ας σταματήσουν πια Να ουρλιάζουν απ’ τον πόνο Γδαρμένες από τ’ ανελέητα χτυπήματα μαύρων μαντατοφόρων Και συ καμπούρη, πάψε πια, να κρέμεσαι Απ’ το σκοινί της γλώσσας τους Και μη γεμίζεις τον αέρα Με κραυγές των φαντασμάτων Δεν είναι κανείς...







