Νύχτα βιαστική, πάρε με. Πρώτη της φορά, λες. Κι εσύ κει που στέκεις και με θωρείς, τις λέξεις μου ζύγισε που σου 'πα και σήμερα. Λίγες ή πολλές, τόσες μου βγήκαν. Και μη με κακιώνεις. Οι νύχτες θάλασσες. Ανάθεμα τα κύματα που με ξερνούν σε ξέρες.   -Αγάντα!...

Η νύχτα πιo σύντομη κάποιος γύρισε το χρόνο μπρος με προσπέρασε σα σταματημένο να κοιτώ το χθες.   Κοιτώ τ΄ αστέρια μα δεν ακούω τίποτα σου εξομολογήθηκαν τα πάντα όσα μυστικά τους έταζα τις νυχτιές που 'λειπες.   Όλα όσα ήθελα να κάνω μ' όσα η Ψυχή δίχως...

Η νυχτιά απίστευτα μικρή να χωρέσει δυο ζωές δε της το 'παν ότι θα ζητήσω όχι σαν χάρη, μα προσταγή δυο ευχές κρατάω της είπα μια γι' απόψε να μη ξημερώσει στ' όνειρα της επισκέπτης ακάλεστος να τριγυρνώ κι ας χάνομαι και μια ακόμη γι' αύριο ο Χρόνος να πάψει...

Γερμένο στην καρέκλα η νυχτιά με αποπαίρνει δεν ξέρω τι πιο δύσκολο, να 'σαι μακριά ή πλάι μου το δύσκολο θέλησα, στο 'πα μα ακόμη πιο δύσκολο να το καταλάβεις.   Εσύ που κι απόψε λείπεις όνειρα απότιστα δώνε μου από ‘κείνα που Μούσες ετραγούδησαν και χορούς...