Δεν είμαι πρωταγωνιστής το ξέρω… Ένας κομπάρσος είμαι ―ούτε καν για πέμπτους ρόλους― μέσα στον όχλο, να μη φαίνεται άδειο το πλάνο.   Μα η ταινία, έχει για τίτλο το όνομα μου… Όλα στηθήκανε λένε για μένα, όλα υπάρχουν γύρω μου, για να υπάρχω, να μη σβηστώ...

Ήταν καθισμένος στην παλιά ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο. Έξω είχε ήδη νυχτώσει, κι αυτός στο μισοσκότεινο δωμάτιο, άκουγε αφηρημένος τους κτύπους των δευτερολέπτων απ’ το ρολόι που ήταν κρεμασμένο στον απέναντι τοίχο, που μαζί με το ξερό τρίξιμο της...

  Κ’ η απόγνωση στέκεται σα γερμένο κάδρο στον τοίχο… Μι’ αποφράδα νύχτα· θ’ αποκοιμηθείς ―γυμνός― στην αμμουδιά ακούγοντας τον παφλασμό των κυμάτων μέχρι να ’ρθει ξανά το καλοκαίρι.   Φωνάζει η σιωπή - κ’ εγώ χαράματα γυρνώ στο σπίτι… Κ’ η απόγνωση εκεί,...

Λυσσομανάει απάνω ο αγέρας· η γη δεν με λυπάται… Εμπρός! Μαυροντυμένα κοράκια, το σταυρό με το ράμφος κτυπάτε. Λιόκλαδα, ελεύθερα απλώστε τις ρίζες σας στο ρημαγμένο τάφο…   Και ξαφνικά, από ’να κτύπημα, ξεπροβάλλει μι’ αχτίδα· χάνεται του σκότους το κάλος....

Κλείσε το παράθυρο· το φως λατρεύει τις χαραμάδες… Αρκεί εκεί έξω να υπάρχει ένας ήλιος! Κ’ εσύ ν’ απολαμβάνεις τις εκλεκτές του ακτίνες… Αυτές που λάτρεψαν τις χαραμάδες π’ άφησες ή που εσύ τις διάλεξες μοναδικές για σένα…     (πηγή...