γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Σήμερα έχω επιλέξει να μοιραστώ μαζί σας, ένα υπέροχο παραμύθι το οποίο σίγουρα θα σας αρέσει, όπως άρεσε και σε μένα. Από τον τίτλο του ακόμη, άρχισαν να ξεπηδούν από το μυαλό μου διάφορες ιδέες σχετικές. Σε ποιον αρέσει αυτό το «μου»; Πόσο να του αρέσει; Γιατί όμως του αρέσει;

Όσο το σκεφτόμουν τόσα ερωτηματικά ξεπηδούσαν, γι’ αυτό δεν έχασα άλλο χρόνο. Διάβασα το κείμενο στο οπισθόφυλλο μέσα από το οποίο ανακάλυψα το όνομα του ήρωά μας, στάθηκα στο υπέροχο εξώφυλλό του και ήμουν έτοιμη να ταξιδέψω μαζί του.

Ο σημερινός μας ήρωας φίλοι μου, είναι ένα παιδάκι σαν εσάς, όπου το όνομά του είναι Αντώνης. Τον Αντώνη τον αγαπούν πολύ οι γονείς του και τον νοιάζονται. Φροντίζουν για κάθε του ανάγκη και τον προτρέπουν σχετικά με τις υποχρεώσεις που έχει ένα παιδί στην ηλικία του. Αλήθεια γνωρίζετε κάποιες από αυτές; Για σκεφτείτε, εύκολο είναι… δεν είναι υποχρέωσή σας να μαζεύετε τα πράγματά σας και το δωμάτιό σας ή να πλένετε τα δόντια σας; Αυτές οι υποχρεώσεις φιλαράκια μου θα σας κάνουν υπεύθυνους στη ζωή σας, γι’ αυτό μην τις παραμελείτε και μην θυμώνετε όταν εμείς οι γονείς σας, επιμένουμε.

Ένα βράδυ όμως, ο μπαμπάς του Αντώνη του απεύθυνε μια διαφορετική ερώτηση, μια ερώτηση που δεν του την είχε ξανακάνει. Τι σε έκανε χαρούμενο σήμερα, ρώτησε ο μπαμπάς και ο Αντώνης που δεν το είχε σκεφτεί ποτέ του, δεν ήξερε τι να απαντήσει.

Ο μικρός μας φίλος πήρε τον χρόνο του και σκέφτηκε πολλά πράγματα για τα οποία κάθε μέρα ένιωθε χαρούμενος.

Αλήθεια φίλοι μου εσάς τι σας κάνει χαρούμενους;

Το έχετε σκεφτεί ποτέ;

Σας έχουν κάνει κάποια παρόμοια ερώτηση;

Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Επιτρέψτε μπυ να ολοκληρώσω την παρουσίαση του υπέροχου αυτού βιβλίου και μετά αβίαστα θα σκεφτείτε τόσες πολλές απαντήσεις σχετικά με την ερώτησή μου που δεν θα το πιστεύετε!

Το ίδιο και ο Αντώνης, σκέφτηκε τόσα πολλά πράγματα που τον κάνουν χαρούμενο, όπως στιγμές από το πρωινό ξύπνημα της μαμάς, στιγμές με τους φίλους του, στιγμές από το σχολείο με τη δασκάλα του, οι ώρες που περνάει με τον παππού και τη γιαγιά του, ο χρόνος όπου όλη η οικογένεια είναι στο σπίτι μαζεμένη, τα παιχνίδια με την αδερφή του, η ανάγνωση των παραμυθιών τα βράδια πριν κοιμηθεί και τόσα πολλά ακόμη που σίγουρα και εσάς σας κάνουν χαρούμενους.

Τον Αντώνη τον κάνουν χαρούμενο ακόμη και οι σκανταλιές!

Τον κάνουν χαρούμενο οι βόλτες και οι εκδρομές!  

Όμως μια μέρα, ο Αντώνης πριν προλάβει ο μπαμπάς να τον ρωτήσει τι τον έκανε χαρούμενο σήμερα, εκείνος ήταν θυμωμένος, ήταν νευριασμένος και δεν ήθελε να μιλήσει σε κανέναν. Καταλαβαίνετε πως κάτι άσχημο είχε συμβεί. Δεν είναι λογικό αυτή η συμπεριφορά να μην έκρυβε πίσω της κάτι αρνητική και κάτι άσχημο…

Και πράγματι κάτι είχε γίνει στο σχολείο. Κάποια κατάσταση είχε ο ίδιος ο Αντώνης δημιουργήσει και είχε χαλάσει τη διάθεσή του, είχε χαλάσει την ημέρα του, είχε στενοχωρήσει τον φίλο του Μάριο και φυσικά είχε δεχτεί και την επίπληξη της δασκάλας. Δύσκολη η σημερινή ημέρα για τον νέο μας φίλο…

Ο Αντώνης ήθελε να επανορθώσει, ήθελε να ζητήσει από τον φίλο του συγγνώμη και σε αυτό βοήθησε πάρα πολύ η συζήτηση με τον μπαμπά του ο οποίος του επισήμανε πως ποτέ μα ποτέ δεν λύνουμε τις διαφορές μας με χτυπήματα και επιπλέον όταν παίζουμε ομαδικά παιχνίδια, δεν είμαστε εμείς πάντα οι νικητές.

Ο φίλος μας είχε πλέον κατανοήσει πολλά. Το βράδυ, όταν ήρθε η ώρα ο Αντώνης να πάει στο κρεβατάκι του, η επικοινωνία με τον μπαμπά του, του έδωσε έναν ακόμη λόγο ο οποίος τον κάνει καθημερινά να είναι χαρούμενος.

Δεν νομίζω ότι πρέπει να τον αναφέρω. Αν διαβάσετε τον τίτλο του βιβλίου με προσοχή θα καταλάβετε αμέσως ποιος είναι αυτός.

Είναι ένας λόγος που μας κάνει όλους χαρούμενους. Είναι μια τόση δα λεξούλα που μέσα της έχει πολλή αγάπη, τρυφερότητα και φροντίδα. Αυτό το μικρό «μου» το οποίο πλάι στο όνομά σας ακούγεται τόσο όμορφο, είναι ο πρώτος λόγος όλων για τον οποίο πρέπει να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι! Από αυτό το μικρούλι «μου» πηγάζουν πολλά συναισθήματα ικανά να μας παρασύρουν στη δύνη τους, να χαράξουν στο πρόσωπό μας ένα χαμόγελο και να μας πλημμυρίζουν χαρά.

Αυτά τον δίδαξε τον Αντώνη ο μπαμπάς του και επιπλέον τον μύησε στην χαρά και την αισιοδοξία, τονίζοντάς του πως πάντα θα υπάρχει ένας λόγος να μας κάνει χαρούμενους, να μας προσδίδει ευφορία και αυτή η χαρά να γίνεται όμορφες και πολύτιμες αναμνήσεις.

Φίλοι μου, αυτό το βιβλίο το λάτρεψα. Πολλοί είναι οι λόγοι που μας κάνουν χαρούμενους, πολλά μπορούμε να κάνουμε για να κάνουμε χαρούμενους τους δικούς μας ανθρώπους. Αυτό όμως το μικρό «μου» είναι μια ανεκτίμητη αξία, είναι μια απόδειξη, είναι μια πηγή τρυφερότητας που τίποτα δεν μπορεί να το συναγωνιστεί.

Δυο πράγματα θα σας συμβουλέψω κλείνοντας την παρουσίασή μου. Πρώτον να αναζητάτε καθημερινά τους λόγους που σας κάνουν χαρούμενους και δεύτερον να δημιουργείτε για τους άλλους λόγους για να είναι χαρούμενοι!

Φίλοι «μου», αυτό κάνω και εγώ κάθε φορά που αναφέρομαι σε εσάς, αυτό κάνω κάθε φορά που αναφέρομαι στα αγαπημένα μου παιδάκια, αυτό κάνω κάθε φορά που αναφέρομαι στους δικού μου! Υιοθετήστε τη λεξούλα για την οποία μιλήσαμε σήμερα, υιοθετήστε το «μου» και θα δείτε πως πολύ απλά η ζωή σας θα γίνει ακόμη περισσότερο χαρούμενη!

Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα για το βιβλίο της, καθώς επίσης και στην εικονογράφο για την εξαιρετική επιμέλεια των εικόνων!

Εικονογράφηση: Γιώτα Κοκκόση

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ένα βράδυ, πριν πούμε καληνύχτα, ο μπαμπάς με ρώτησε: «Αντώνη μου, θέλεις μου να μου πεις τι σε έκανε χαρούμενο σήμερα;» «Τίποτα», του απάντησα αμέσως. «Είσαι σίγουρος; Για σκέψου το!» Δεν το είχα σκεφτεί αλλά μετά το σκέφτηκα και να τι του είπα… Με μια απλή ερώτηση και με πολλή αγάπη, ένας πατέρας μαθαίνει τον μικρό του για να βλέπει και να εκτιμά τη χαρά που του δίνουν απλά πράγματα είτε γίνονται καθημερινά είτε συμβαίνουν ξαφνικά.

Μια τρυφερή ιστορία για τη χαρά που φωτίζει τη ζωή μας, μας δίνει δύναμη και μας βοηθά στα δύσκολα. Λίγη ή πολλή, μικρή ή μεγάλη, συχνή ή αναπάντεχη μπορεί να υπάρχει κι εκεί που δεν το περιμένουμε ή δεν το έχουμε σκεφτεί.

Ακόμα και σε μια τόση δα λεξούλα.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Χριστίνα Κωνσταντουδάκη έχει σπουδάσει Νηπιαγωγός μα στον ελεύθερο χρόνο της είναι εφευρέτρια ονείρων κι εκπαιδεύτρια νάνων. Έχει φάει από το μήλο της Χιονάτης κι επέζησε γι’ αυτό και ξέρει όλα τα μυστικά των ηρώων των παραμυθιών. Μένει στα Χανιά με τις 73 πολύχρωμες γάτες της που γουργουρίζουν τα κάλαντα όλο το χρόνο και γράφει παραμύθια για μικρούς, μεγάλους και ονειροπόλους. Σπουδάζει από το 2014 στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, έχει βραβευτεί για παραμύθια και διηγήματά της κι είναι εθελόντρια ομαδάρχισσα σε κατασκηνώσεις.

Πιστεύει πως οι μεγάλοι δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ το παιδί που υπήρξαν κάποτε, γι’ αυτό και το παραμύθι της “Το αρχηγείο” προσπάθησε να επικεντρωθεί στην αχαλίνωτη φαντασία των αδερφιών όταν παίζουν μαζί και στο πως όλα μεταμορφώνονται μέσα από τη ματιά του ονείρου.

Μότο της: “Αφήστε τα παιδιά να είναι παιδιά”.

​

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηλίβατον.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.