γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Τι να πρωτοπώ για τούτο το βιβλίο. Το λάτρεψα από τις πρώτες του γραμμές. Το ένιωσα, το έκανα κτήμα μου και το διάβασα με μια ανάσα. Πορεύτηκα πλάι στους ήρωες, ξεχώρισα και απομόνωσα πληγωμένες υπάρξεις, αγκάλιασα πονεμένες ψυχές και συμπαραστάθηκα σε εκείνους που δύσκολα θέλησαν να βρουν μια θέση στην ευτυχία έπειτα από το χτύπημα της μοίρας.

Οι ήρωες, πολυσχιδείς χαρακτήρες, εκρηκτικές φυσιογνωμίες, άνθρωποι οι οποίοι δεν περνούν απαρατήρητοι, αναμοχλεύονται μεταξύ τους, γίνονται αυστηροί κριτές του εαυτού τους, υποφέρουν στωικά και κλείνουν ερμητικά την πόρτα της ευτυχίας.

Η ζωή τους έχει πολλά γραμμένα. Έχει πόθους, έρωτες, θλίψη, αντάρες μα και ανιδιοτελή αγάπη. Το κλειδί της ευτυχίας το κρατούν οι ίδιοι στα χέρια τους και είναι εκείνοι οι οποίοι θα αποφασίσουν αν και πότε θα το τοποθετήσουν στην πόρτα προς τη ζωή.

Ας μη χρονοτριβώ. Πιάνω την άκρη του νήματος και είμαι έτοιμη να σας μυήσω στην ιστορία της Ειρήνης, στην ιστορία της Ευγενίας και στην ιστορία της Έλενας, τρεις ιστορίες διαφορετικές, μα και οι τρεις συνυφασμένες με παρόμοια υλικά και δάκρυα.

… ο θυμός είναι η τιμωρία που επιβάλλουμε στον εαυτό μας για τα λάθη των άλλων…

Η Ειρήνη, εδώ και 16 μήνες είναι χήρα. Έχασε τον άντρα της Πέτρο, έχασε την υπέροχη ζωή που είχαν και επέστρεψε στην Κρήτη που τόσο λάτρεψε. Διανύει τη δεκαετία των 50,  καθημερινά επισκέπτεται το νεκροταφείο του χωριού και περιποιείται τους τάφους των αγαπημένων της. Είναι κόρη της Δέσποινας και του Παυλή. Είναι ανιψιά του θρυλικού Σήφη, ξαδέρφη του πολυαγαπημένου Μύρωνα και θεία του Σήφη του νεότερου και της Αρετής.  Πλάι στον όμορφο, περιποιητικό και περήφανο Πέτρο, έζησε τα καλύτερά της χρόνια. Ταξίδεψε μαζί του, μα τώρα μόνη πια αναζητά τα πατήματά της μακριά από χαρές και χαμόγελα.

Η αυλαία μας ανοίγει με το ένα και μοναδικό χαστούκι ενός πατέρα με αφορμή ένα πορτοκάλι, με τις προετοιμασίες για τον γάμο του Μύρωνα και της Μαρίας, αλλά και με τη γνωριμία της Ειρήνης με την Ευγενία στο νεκροταφείο λίγο αφότου η τελευταία έχει κηδέψει τη μητέρα της. Η Ευγενία έχει ζήσει μια ζωή κάτω από τη σκέπη της αυστηρότητας της μητέρας της και την έλλειψη αγάπης. Είναι μόνη της χωρίς συγγενείς ή φίλους, νιώθει απελευθερωμένη από τον μητρικό ζυγό, μα δεν ξέρει πως να ζήσει.

Θα διαβάσουμε για την έκδηλη ζήλεια της Ιωάννας προς την αδερφή της, για μια βαριά κατάρα από στόμα αδερφικό, για τη συντήρηση του αετού που τα χρόνια θάμπωσαν το μάρμαρό του, για μια βαλίτσα μωρουδιακά δώρο σε βρεφοκομείο, αλλά και για τους λαχταριστούς λουκουμάδες από το ζαχαροπλαστείο του Μητσακάκη.

Η ιστορία εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς. Οι δυο γυναίκες ενώνουν τις μοναξιές τους, μοιράζονται κομμάτια από τη ζωή τους, περιπλέκουν όμορφα κοινές στιγμές αναγκαίες και για τις δύο και αφήνουν ελεύθερο τον χαρακτήρα τους αλλά και την ψυχή τους να αγαλλιάσει αδειάζοντας από τα βαρίδια τους.

Σειρά έχει μια συνήθεια τριών τσιγάρων, η πονεμένη ιστορία του Άλεξ και του Ηλία, ο αποκομμένος από όλους Σήφης και η 20χρονη αυτοτιμωρία του, ένα μήνυμα στο τηλέφωνο της Ειρήνης, αλλά και ο Γιώργης μια ήρεμη δύναμη που λάτρεψα το δίχως άλλο και ο δρόμος για την Παναγία του Βουνού.

Θα σταθώ λίγο παραπάνω στον Σήφη. Είναι όμορφος, σοβαρός και μετρημένος. Κουβαλά αγόγγυστα τον δικό του σταυρό, μένει μακριά από τους ανθρώπους και τον πολιτισμό τους και η μόνη χαραμάδα που αφήνει ελεύθερη είναι για την Ειρήνη, που υπεραγαπάει και προστατεύει όσο καλύτερα μπορεί.

…πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή και όχι απλά να την αφήνουμε να περνάει…

Οι ζωές τους είναι φουρτούνες, είναι θύελλες και καταιγίδες. Θα ήθελαν ένα μερίδιο στο φως και την ευτυχία μα νιώθουν αποστεωμένες, ανίσχυρες και χλωμές. Όμως μην βιάζεστε. Η αγάπη, η ελπίδα και η ευτυχία έχουν το σθένος να επιμένουν, να υπομένουν και την κατάλληλη στιγμή να ανθίζουν και να διεκδικούν τον χώρο που τους ανήκει.

Μια ξαφνική βροχή θα σταθεί αφορμή να γνωρίσουν η Ειρήνη και η Ευγενία την Έλενα, να συνδεθούν μαζί της και να ακουμπήσουν επάνω της ένα χάδι και ένα δάκρυ. Ετοιμαστείτε για απανωτές αποκαλύψεις. Ετοιμαστείτε να ανταπεξέλθετε σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη προσμονή, αγαλλίαση αλλά και διψασμένο έρωτα. Ένα αόρατο νήμα θα πλέκεται γύρω από τις τρείς γυναίκες και όχι μόνο. Η μοίρα θα γνέφει από μακριά ενόσω πλέον έκανε το χρέος της και θα αφήνει τη θέση της στην αγάπη να επουλώσει τις πληγές τους.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Άννας Συκιανάκη, ένα σύντομο βιογραφικό της  οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…αλίμονο σε όποιον βρεθεί στον δρόμο ενός πράου ανθρώπου, όταν εκείνος πνίγεται από τον πόνο και το άδικο…

Τα χαμόγελα βγαίνουν δειλά από τις κρυψώνες τους. Η ζωή ανοίγει την αγκαλιά της. Οι ψυχές που βιάστηκαν να φύγουν, δακρύζουν από ευτυχία. Ο Μιχάλης Στεφανουδάκης παίζει τη λύρα του σε χαρωπούς ρυθμούς και είναι πια καιρός το χαμόγελο να επιστρέψει στα πρόσωπά τους.

Δεν θέλω να πω περισσότερα. Το βιβλίο το λάτρεψα. Ναι, με έκανε πολλές φορές να συγκινηθώ, να κλάψω πλάι στους ήρωές του και να θυμώσω με τα όσα η μοίρα τους είχε υφάνει. Η κρητική ντοπιολαλιά του προσδίδει αίγλη και η πένα της συγγραφέως μεγαλουργεί.

Ναι, πρόκειται για μια θλιβερή εν μέρει ιστορία. Γίνεται λόγος για έναν ανεπανόρθωτα λαβωμένο αετό, για γονείς χαροκαμένους για τον λεβέντη τους, για παιδιά που αναζητούν αποκούμπι και μια ζεστή και φιλόξενη αγκαλιά, αλλά και για γυναίκες που οι στενοχώριες τις λύγισαν μα δεν τις έσπασαν ολοσχερώς.

Μια μαρμελάδα πορτοκάλι θα γλυκάνει το στόμα μας και την καρδιά μας και μια περιρρέουσα ελπίδα θα μετουσιώσει τα δάκρυα θλίψης με εκείνα της χαράς. Σίγουρα το βιβλίο θα σας αγγίξει πολύ δυνατά. Θα σας φορτίσει συναισθηματικά, θα σας κάνει κομμάτι της ιστορίας, θα σας ταξιδέψει στην Κρήτη και θα σας αφήσει ξέπνοους μόλις κλείσετε το βιβλίο, μα αλήθεια αυτό δε αποζητάμε κάθε φορά που ένα νέο βιβλίο το επιλέγουμε για ανάγνωση; 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ο χρόνος δεν γιατρεύει τις πληγές, τις απαλύνει όμως και αφήνει μία χαραμάδα φωτός προς την ελπίδα.

 Τρεις γυναίκες άγνωστες μεταξύ τους. Τρεις διαφορετικές διαδρομές στον χρόνο. Τρεις γυναίκες που ο κόσμος στιγμάτισε τις ζωές τους αλλά η απώλεια τους έδωσε μία ευκαιρία να ζήσουν.

 Η Ειρήνη δεν συγχώρησε ποτέ τον Πέτρο, που έφυγε από τη ζωή της τόσο άδικα και τόσο νωρίς. Η επιστροφή της στη Σητεία ήταν μονόδρομος. Ο πόνος της αβάσταχτος, μα τουλάχιστον εκεί είχε ζήσει μια ανέμελη παιδική ηλικία που φώτιζε έστω και αχνά τη ζωή της. Ώσπου, γνώρισε της Ευγενία. Μία γυναίκα που ήθελε να συγχωρέσει τη μητέρα της για τη σκληρή στάση απέναντι της και το γεγονός ότι της στέρησε το δικαίωμα στην ευτυχία. Και μαζί, αντάμωσαν την Έλενα, ένα νέο κορίτσι, που βασανίστηκε πολύ αλλά κατηγορήθηκε ακόμα περισσότερο μετά τον γάμο της με ένα κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της άντρα.

Η ζωή τους πήρε μία νέα τροπή. Μοιράστηκαν το παρελθόν τους, τα λάθη τους, τις τύψεις. Γνώρισαν το έρωτα και κατάφεραν να συγχωρήσουν τα πιο μεγάλα κρίματα και να δικαιολογήσουν πράξεις που ποτέ μέχρι τότε δεν μπόρεσαν. Μα πιο πολύ, βοήθησαν η μία την άλλη να αναζητήσουν το μερίδιο τους στην ευτυχία.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Άννα Συκιανάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε «πώς πρέπει να διδάσκονται τα αγγλικά ως ξένη γλώσσα» στο Μάντσεστερ της Αγγλίας. Γυρίζοντας στην Ελλάδα έκανε το όνειρο της για αποκέντρωση πραγματικότητα μετακομίζοντας στην ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας της, την Μύκονο, όπου ζει και εργάζεται σαν καθηγήτρια αγγλικών.γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε «πώς πρέπει να διδάσκονται τα αγγλικά ως ξένη γλώσσα» στο Μάντσεστερ της Αγγλίας. Γυρίζοντας στην Ελλάδα έκανε το όνειρο της για αποκέντρωση πραγματικότητα μετακομίζοντας στην ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας της, την Μύκονο, όπου ζει και εργάζεται σαν καθηγήτρια αγγλικών.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.