Νύχτες κρύες με κρασί λευκό και η λαγνεία μάγισσα ,φλογερό αερικό. ένοχα βλέμματα γεμάτα σιωπές ανείπωτα λόγια κι άναρθρες κραυγές. Νύχτες στο μοναχικό της μοίρας μου ταξίδι, νύχτες χαμένες στου μυαλού μου το παιχνίδι. Ατίθασες σκέψεις, ονειρικές, ταξίδια στης...

Κι έχω βαρεθεί τα λόγια, τις αγάπες κι όλες εκείνες τις μεγάλες αυταπάτες που σκορπάν με ένα φύσημα του αέρα με ορμή και με δύναμη σαν αόρατη σφαίρα Μια στιγμή και η αλήθεια σκορπάει τα νέφη παζαρεύει το μύθο με μια πρόστυχη μέθη μέσα στο κάδρο τα χρώματα γίνονται...