1. Να μια εργασία έμπνευσης πάνω στα μαχόμενα σμήνη των πουλιών και τα οροπέδια των συναισθημάτων· Ένας ήλιος μπαλώνει τα τρύπια ρούχα των ενστίκτων Η θάλασσα, πέρα μακριά, στραφταλίζει κι αντιμιλά Στην παραλία που αυτοθαυμάζεται· Σπίτια γλαυκά αραδιασμένα...

Καθετί που εξέχει απ' την παραδοχή είναι κοφτερό. Το καταλαβαίνεις γιατί δεν χωρά στο μυαλό σου, δεν χωρά στη σιωπή ούτε στην ομιλία, δεν χωρά Στις λέξεις, στα εκκλησιαστικά μυστήρια, στον μυστήριο τρόπο Που αιώνες αυτά τελούνται και (παράξενο!) Οι ιερουργοί τους...

Βουλιαγμένα και σιωπηλά Τα ανθάκια της πικροδάφνης μπάζουν την νύχτα στο παιχνίδι- τα κοιτώ Και κλέβω την ροζαλί απόχρωσή τους Την διοχετεύω μες τις αγωνίες της νυχτερίδας Που χορεύει άτσαλα στα χαμηλά και Δίνει την αποκρουστική θεωρία της Στην ησυχία του βραδιού....

Ανάσκελη η νύχτα χασμουριέται κλέβοντας το όνειρο της οικουμένης. Των αστεριών η βαρύτητα βαρά ένα ταμπούρλο διεγερτικό. Άχρονε χρόνε πού με πας και να σου σκλαβωθώ άλλο δεν θέλω; Συντονίσου μοίρα με το κρυφό σχέδιο της υπεροψίας τ' ουρανού - συντονίσου. Θα...

Στο πρωινό φως αναπνέω γαλάζια την σοφία σου ουρανέ· κι η ησυχία δικαιώνει την κατάληξη· μικρά πουλιά μπαινοβγαίνουν μες την έμπνευση, κλαδιά κρησάρουν την απόφαση που το φως εφάπτεται με τα πράγματα και μένα ο θεός μου μιλά ψιθυριστά, όπως να θέλει να παρουσιάσει...

Κρέμεται ένα κλαδί με τον κίνδυνό του Μέσα στο μεσημέρι· ένας ψίθυρος Μυρωδιάς που χλευάζει τη διάφανη Αντίφαση της ζέστας, μηρυκάζει Την ησυχία, την ολοκληρώνει, καθώς Άσπρα και κίτρινα φουσάτα από έντομα συνωμοτούν Ν' αρπάξουν την ωραία κοιμωμένη της μέρας και να...

Ασυμμόρφωτη ζωγραφική μου… Όταν ο πόνος είναι ένας σκηνοθέτης κακόβουλος που ασχημονεί με σκηνικά πολέμου επί των αθώων. Σε βλέπω ψυχή ψυχούλα που ξεμακραίνεις μέσα στον ορίζοντα γυρεύοντας τους οπαδούς θεούς σου. Κι έχω την άλλη οπτική από εκείνη που επιβάλουν οι...

Γυμνάζω μια σκιά που είναι του εαυτού μου η εσωστρέφεια· Την προκαλώ, μεγαλώνει, είναι αδηφάγα και εξοντωτική· Τίποτα δεν την λυγίζει, ο πόνος είναι πάντα ο φίλος της· Κλέβει το κουράγιο μου και με χλευάζει ασύστολα· Επιτίθεμαι στις προθέσεις της αλλά με νικούν οι...

Ζεύουν τους λαούς στο άροτρο της προσφυγιάς· αυτοί που ξέρουν να οικειοποιούνται των καθεστώτων τα οφέλη και να δημιουργούν μίση κερδοφόρα, αυτοί που ξέρουν να κάνουν τις θρησκείες παρότρυνση προς μάχη, αυτοί που αμαυρώνουν τον ουρανό κλέβοντας την αθωότητα του...

Κάποτε κλαίει μες την ησυχία της η νύχτα· οι εκκρεμότητες Της θάλασσας ξεβράζονται επάνω στην ακρογιαλιά· φώτα Της παραλίας, νυσταγμένες τζαμαρίες, καφενεία Παρόχθια, παρέες που παίζουν χαρτιά. Τα απογεύματα οι λόφοι σχίζονται σαν καθρέφτης που δεν αντέχει το...

Σήμερα πάλλονται τα φωνήεντα και όσο περισσότερο τα ψαύω τόσο μου γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλα και κυλούν προς το πάτωμα υφαρπάζοντας την ασθενική φωνή μου. Τα είχα ταξινομήσει σαν τζιτζίκια στοιχημένα πάνω στον κορμό ενός δέντρου- μου τραγουδούσαν, μου έγνεφαν με...

Οι αγωνίες σου συνθέτουν από μόνες τους δηλητήρια και μετά καταλαβαίνεις την σάρκα που γερνά, την νιώθεις καθώς καμιά στιγμή δεν την υπερασπίζεται και ζεις την κουρασμένη της παράδοση, ενώ τα λουλούδια ανθίζουν, κομπάζουν για το μεστό, δυνητικό τους άρωμα και οι...

Το νερό παρασέρνει μια φωνή διάφανη στο παρόν των δευτερολέπτων. Κινούνται όλα. Οι στιγμές στιγματίζουν την βραχνή πέτρα που ανακόπτει την ορμή της ανάγνωσης. Ο χρόνος είναι ανάγνωση. Στο σκληρό εξώφυλλο της ελπίδας το σκαρίφημα του θανάτου εμμένει σε μια αποκάλυψη...

Επιστρέφω εκεί όπου ποτέ δεν υπήρξα- παθιασμένος σαν πάντα μ' αυτό το "ποτέ" κρέμασα φεγγάρια στην κρεβατή μου, κρέμασα άστρα και κάτι πήρα από της μάνας μου την λεοντή, να κοίτα: αυτήν την καλογερίστικη διάθεση, μόνος σέρνω το σιγανό τραγούδι μου και μ' ακούει...

Κάνοντας τον λογαριασμό και έχοντας τίποτα πια ν' αποδώσει η Ελλάδα στον μέλλοντα- το ύδωρ της λάλον- και όμως ανθίσταται- παρελθόντος ακμάζουσα σύνεση- ποιός είμαι όταν τώρα με τρόπο στοχάζομαι λίθου και ξύλου… Κομίζω μια ανερμήνευτη άνοιξη, ένα ρόδο γενναία...

Είναι αυτό το ζωντανό μικρό χεράκι τ' ουρανού που ποτίζει εκείνες τις μεγάλες κίτρινες μαργαρίτες όντας ο Μάρτιος να καλπάζει δίγνωμη η άνοιξη ούτε κρυώνει ούτε βρέχει ο θεός έχει τ' απόλυτα κέφια του ένας ανάπαιστος υψώνεται πάνω από τα οργωμένα χωράφια που...

Είχα σκεφτεί να φτιάξω από φωνές πουλιών ο ονειροπόλος ένα ποίημα χωρίς βάρος: όπως ο ουρανός που είναι πάνω μας: απέραντος κι ωστόσο τόσο ανάλαφρος σαν φροντισμένος του θεού εμπνευσμένος αέρας... Κοιμόμουν μες τα περιβόλια όταν ενός αγγέλου χέρι έτσι με σκούντηξε....

Να το ξέρεις λοιπόν: μας χρησιμοποιεί ο θεός για να υπάρχει! Ταξίδεψα μια μέρα ανάμεσα στα νησιά- πρωί- έλαμπε ο ήλιος- και σκεφτόμουνα πόσο παράδεισο χρειαζόμαστε για να χτίσουμε μέσα μας μια λιανή ευτυχία. Ακούμπησα τα δάχτυλα στην κουπαστή... Ήταν ένας μακρύς...

Είναι που το κράτος των ελπίδων στηρίζεται σ' ένα ταριχευμένο ψέμα. Αισιόδοξα θέλεις να λογαριάζεις τα μέλλοντα. Κι εκείνα που απειθαρχούν ποιός τα ορίζει; Ανασκευάζεται ωστόσο το παρόν… Τόσα υλικά αντίπαλα και στο τέλος μπαχαρικού σπιρτάδα περισσεύει- Η σκέψη...