Η βροχή είχε επιστρέψει. Δε μου έκανε πια εντύπωση, εδώ στα μέρη του Βορρά η συννεφιά έχει γίνει συχνός επισκέπτης. Μια θα σου βγάλει μια ηλιαχτίδα ξαφνικά για τη γλύκα, μα έπειτα στάλες με ένα φόντο γκρίζο απλωμένο διάσπαρτα στον ουρανό. Συγυρίζω, σου είχα πει....

  Κοίταξε το ρολόι. Η ώρα ήταν μια και μισή. Εκείνος, με ένα σάκο ανάμεσα στα πόδια του, υπέφερε στην αναμονή. Τη παραμονή σε παρόν που τον προσπερνούσε σταδιακά, τη προσμονή για ένα μέλλον που στις ερωτήσεις του κανείς δεν απαντά. Λεπτά να μετράει αντίστροφα...