Τόσο κοντά σου μα και τόσο μακριά ένα απρόσμενο ρίγος με διαπερνά το γλυκύτατο αεράκι σου με αγγίζει η θύμηση σου αλύπητα με βολοδέρνει πνίγεται μέσα στα κύματα σου η ψυχή μου στον βυθό σου κείτεται αφημένη η τέφρα της   _ γράφει ο Χριστάκης...

Ατέλειωτα τα μοναχικά μας βράδια ίσως να μας περιτριγυρίζουν χιλιάδες αλλά οι καρδιές μας νιώθουν μόνες όπως ένα δέντρο σε αχανή έρημο που ο ίσκιος του δροσίζει το άπειρο   _ γράφει ο Χριστάκης...