Σμήνη ισορροπούν κάτω απ’ των πόλεων την πανσέληνο. Κρατιούνται από τις νότες μιας σιγής απ’ τ’ αναπάντεχο το μηδέν μιας γέννας που η πλάση το ορίζει. Αναζητούν δείγμα ομορφιάς ατέλειας χνάρι δώρα και φευγιά αγγιαχτά κι ανέσπερα. Φθινοπώριασε. Σ’ άτσαλες πλατείες...

Το ποτάμι του χρόνου οδηγεί μοναχά στην Τέχνη του. Όλα τριγύρω σπαρμένες θυσίες πληγές που ατέρμονα ανάβουν και σβήνουν φάροι σε παράλια πυράς. Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη του. Κόσμημα ελευθερίας, ζωντανού, χνάρι σπαραγμού. Στο φως ανασαίνουν τα φαντάσματα με...