Απόψε, νύχτα μου, δεν φέρνεις την χαρά. Είμαι μονάχος δίχως ζέστη στην καρδιά. Οι τοίχοι μου είναι πεζοί η συνείδηση μου σκοτεινή και είναι όλοι οι άνθρωποι στους ώμους μου φορτικοί. Πια την ζωή τους προχωρούν το όνομά μου δεν θέλουν να ακούν και σαν ανάμνηση παλιά...

Και να που έφτασε ο καιρός Που δεν θα σε ξαναδώ. Μόνο φωτογραφίες σου έχω να σε θυμάμαι Και ούτε δύο λέξεις σου να με παρηγοράνε. Αχ πόσο σε αγαπούσα και πόσο σε αγαπώ Μα ποτέ μου δεν σου το έκανα γνωστό. Εσύ ήσουν του έρωτος μου το πιο γλυκό λουλούδι Και της...

Όταν κοιτάς τον ουρανό  και θεό δεν βρίσκεις· Δεν πάει να πει πως χάθηκες  μα πως τώρα τον γνωρίζεις.  Γιατί άραγε δεν είναι το νόημα αυτό; Να δεις ότι είσαι ο δούλος και ο φτωχός, Ο πλούσιος και ο ισχυρός, Ο άνθρωπος και ο θεός! Πάντα στο τέλος μένεις μόνο εσύ Και...

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη...

Φταις που πονώ Που τα βράδια ξαγρυπνώ. Φταις που πια δεν σου μιλώ, Που πια δεν σε αγαπώ.   Κι αν ολίγο σε ποθώ, Άλλο πια δεν σου μιλώ. Γιατί φταις! Με ακούς; Φταις!   Το λοιπόν, πλέον δεν σε αγαπώ Μα σ΄ αντιπαθώ. Γιατί με πόνεσες θαρρώ και… Αχ πώς το λέτε...