Ήσουν φτιαγμένος από κατακλυσμούς μάτια από αστραπές, φωνή από βροντές βήματα ορμητικού βαρδάρη και αύρα ανεμοστρόβιλου ο κεραυνός στο γκρίζο σκοτάδι ο τυφώνας μετά τις ατέλειωτες θύελλες το μάτι της καταιγίδας.   Με συνάντησες στο λασπωμένο έδαφος...

Το άπειρο της δυστυχίας έχει το δικό του τοπίο και είναι στερημένο από ανθρώπους. Απόκοσμοι ήχοι. Μέρος της νύχτας χάνεται στο κενό. Μέρος της ημέρας είναι σκοτεινό, κάποιο άλλο όχι. Τυχαίες αντιφάσεις. Ένα σπίτι με αναμμένα φώτα και λίγο πιο μακριά, φωνές παιδιών...

Άκουσε τους φευγαλέους ήχους στον αέρα Ουτοπικά αγγίγματα μακρινού παρελθόντος Λέξεις σιωπηλές, ανήκουστες Φυσαλίδες επιπλέουσες, τυχαίες στη μορφή Παγιδευμένες στο κουκούλι του χρόνου. Ψηλάφισε τη σκιά των απόηχων Απαλότερη από αθόρυβους ψιθύρους Καθαρή ωστόσο,...

Ήταν πάντα τόσο όμορφη, κομψή και καθώς πρέπει, σαν να είχε βγει από τις σελίδες ενός περιοδικού μόδας. Πόσοι από τους θαυμαστές της είχαν διαγραφεί μετά από το πρώτο ή το δεύτερο ραντεβού; Πρέπει να είχε χάσει τον λογαριασμό, όπως και όλοι όσοι την ήξεραν. «Δεν θα...

Οι σκονισμένες ράγες του παλιού σιδηρόδρομου Αιχμαλωτίζουν τα δαιδαλώδη ίχνη μου Σπουργίτια και κορυδαλλοί Κάνουν δεύτερη φωνή στα φάλτσα σφυρίγματα μου Σύννεφα φωτίζονται από ηλιακές αχτίδες Χρωματίζοντας τον ουρανό πάνω από το κεφάλι μου Και ο Άνθρωπος στο...

Αθήνα, 27/9/2015 Από πού να αρχίσω; Έχω μάθει ότι Η ανθρώπινη εμπειρία Είναι κοινή για όλη την ανθρωπότητα Και όμως, η ζωή του κάθε ανθρώπου Είναι μοναδική. Έχω μάθει ότι Οι διακρίσεις είναι αναπόφευκτες Γιατί πώς να ζητήσεις από κάποιον Να μην έχει γνώμη ή άποψη...

Βουνά οι τόποι της ζωής μου Κι η θάλασσα φευγάτη, απρόσιτη...   Σιγά σιγά η θλίψη Χτίζει τα τελευταία της τείχη προς την ακτή Τείχος κι εσύ Και πάντα περιμένω Για να 'ρθει μια στιγμή Να μοιραστείς τη μοναξιά μου.   Βράδυ 8 και μισή - ο χρόνος περνά Κι η...

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη. Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας, "Το τέλος του κόσμου...

Φωνές   Ακούει τις φωνές, μακρινές, οικείες Τρέμει στο νόημά τους Αναγνωρίζοντας αλήθειες Αμήχανος, ανίκανος να αντιδράσει Διστακτικός στις αντιλήψεις τους Απρόθυμος να παραδεχτεί τις αποτυχίες του Όπως εκείνες τις φορές που έμεινε αβοήθητος Όταν λαχταρούσε...

Αμαξοστοιχίες παλιές παρατημένες, μηχανές που σκουριάζουν λεηλατημένες γράφουν μια νέα δική τους ιστορία με τους χτύπους της ζωής:   παιδιών, που ακόμα παίζουν στα αφημένα εδώ και εκεί β­αγόνια κάπου στη γειτονιά τους, φοβισμένων ανθρώπων, που ­φωλιάζουν για...

Η γκρίζα νεροποντή και η χρυσή δύση του ήλιου Τη συγνώμη κάνουν πιο εύκολη στα λόγια -όχι στην πράξη Και τότε λοιπόν τι συμβαίνει, Όταν το μόνο που έχει μείνει είναι οι αναμνήσεις; Τα ροζ πειράγματα και οι κόκκινοι καυγάδες Την καθημερινότητα γεμίζουν με...

Είναι κάθε φορά που γελάς αφού το αστείο έχει τελειώσει, κάθε φορά που στο πρόσωπό σου αιωρείται ένα αέναο χαμόγελο αναπολώντας κάποια θύμηση γλυκιά -μια ημέρα με εκείνους που θα ήθελες να συναντήσεις και πάλι- ένα χαμόγελο που ξεκινά από τα μάτια και που δεν...