Αρχική › Blog › Έξι και τριάντα...
Κατηγορία
54 άρθρα
Το πιο πρόσφατο
Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά. Ταξιδεύω στο όνειρο της προηγούμενης νύχτας, όταν τα χέρια μας δένονταν…
Διαβάστε →Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, λέει η παροιμία κι αν κρίνω από την έναρξη της δικής μου, το τέλος της μόνο καλό δεν προοιωνιζόταν. Είναι κάτι μέρες, βρε παιδί μου, που λες ότι το σύμπαν συνωμοτεί…
Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα…
Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το…
Οι μαυροφόρες γυναίκες ήταν στη θέση τους, έτοιμες για την τελευταία πράξη. Ανάμεσά τους και η κυρά Αντιγόνη, η κορυφαία του χορού. Μοιρολογίστρα από τις λίγες, ξακουστή στα μανιάτικα περίχωρα για…
Εκείνος μόλις έχει αποχωριστεί τη συμβία του, μετά από ένα δυστύχημα. Γεροδεμένος, ηλιοκαμένος και αγωνιστής μια ζωή. Εκείνη ζει με τον καλό της, που τον αγαπά και τον φροντίζει, όπως κι εκείνος…
Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνη. Άλλη μια νύχτα αδιάφορη. Να μη μου καίγεται καρφί για τίποτα. Για τίποτα; Ο σφυγμός μου γρήγορος. Οι ανάσες μου δύσθυμες. Το σώμα σε αστάθεια από την υπερένταση. Τα βήματά…
Ξημέρωμα Σαββάτου, έξι και τριάντα, έξω βλέπω ένα σμήνος νυχτοπούλια να πυρπολούν τη νύχτα με αμείλικτη οργή και μέσα από το ατελείωτο άγνωστο να χάνονται στον κόσμο.
Εκείνο το πρωί δεν είχα καταλάβει πως τα πάντα γύρω μου θα ανατρέπονταν. Ήταν Κυριακή. Το φως που έμπαινε από τις γρίλιες του παραθύρου μου με ξύπνησε γλυκά. Επιτέλους, μετά από τόσες μέρες συννεφιάς…
Τις ζωές μας κύλησαν σε βούρκο και σε λάσπη τις καταδιώξανε τις τρέψανε σ’ απάτη
Μπορεί οι μύθοι να λένε πως στις 3 το βράδυ εμφανίζονται όλα τα κακά δαιμόνια, ο L.S να έχει πει πως στις 2:36 να είναι «Για τους ποιητές, τους αλκοολικούς και τους μοναχικούς», αλλά γιατί τότε όλα…
Άνθρωπε, ενώ στην πλάτη σου ταιριάζουν δυο φτερά Έσκυψες και σου κρέμασαν ατέλειωτες κλωστές Κι αντί να χτίζεις όνειρα και ηλιόφωτα οχυρά Έγινες ένα άβουλο ανθρώπινο εκκρεμές
Δώδεκα παρά και η ίδια συνήθεια. Ένα άδειο μπουκάλι κρασί. Αγορασμένο πριν λίγο από την απέναντι κάβα. Φορώ και πάλι τα λόγια σου. Απάντησες με δυο τρεις λέξεις και μια έξυπνη ατάκα στις διαγώνιες…
Στις 6.30 το πρωί, την ώρα που προσπαθείς να κερδίσεις λίγο ύπνο ακόμα, βλέπεις παράξενα όνειρα… Βλέπεις ας πούμε – πράγμα αλλόκοτο και να το φανταστείς – έναν κρατήρα να ανοίγει στη μέση του δρόμου…
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια. Σε τσούζουν οι φακοί. «Ανάθεμα». Πάνε μέρες που δεν έχεις κοιμηθεί, σέρνεσαι, έχεις χάσει πια το μέτρημα· να ‘ναι τρεις ή τέσσερεις; Αργεί να χαράξει. Ντυμένη η πόλη στα…
μονολόγησε όπως τόσες φορές... Ξύπνησε σαστισμένη και έτρεμε σύγκορμη. Το ταξίδι της στην Ισπανία, όπου την είχε καλέσει μια πολύ καλή της φίλη, δεν μπόρεσε να την ηρεμήσει...
Υπάρχουν σίγουρα στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί η ζωή να είναι τόσο μονότονη. Ίδια καθημερινότητα, ίδιες ασχολίες, ίδια πρόσωπα… Πόσο το βαριέσαι… Τι να φταίει;
