Τις ζωές μας κύλησαν
σε βούρκο και σε λάσπη
τις καταδιώξανε
τις τρέψανε σ’ απάτη

Ζυγιάσαμε τα θέλω μας
τα βάλαμε στην άκρη
τα πρέπει καταλογίστηκαν
κύλισε το δάκρυ.

αυτό που δε θα ’πρεπε
να δούμε στη θωριά μας
αφού ελάτρεψε πολύ
η άμοιρη γενιά μας

στροφές εγείρανε πολλές
απ’ του μυαλού το πέρας
επάρθηκαν μέτρα πολλά
μας λένε ως το γέρας

ποιος θα μπορέσει πείτε μου
αυτά να λογαριάσει
δίκαια τα πατήματα
στη ζήση του στην πλάση

να μείνει μοναχός
να φέρει το δικό του
ανάστημα ολόρθο εκεί
να ’χει σαν οδηγό του

οι σκέψεις αυτές
διαστροφές εδίνουν
δείγματα καταστροφές
όσο θα επιμείνουν

αυτά περνούν απ’ το μυαλό
στις έξι και τριάντα
σαν πηγαίνω στη δουλειά
θωρώ τον αδριάντα

που στέκει καταμεσής
στο δρόμο και κοιτάει
όλους τους περαστικούς
μα πράμα δε μιλάει

στέκεται βουβός
αμίλητο λες και ήπιε
νερό του εφησυχασμού
ξάφνου σαν προείπε

σηκώστε πια τα βλέμματα
πάρτε ζωή στα χέρια
παραμερήστε θαρρετά
αφήστε τα μαχαιρια

τα λόγια είναι περιττά
θα μιλήσουν τώρα οι πράξεις
λογική εβάλετε
ανταρσία να χαράξεις

στη ζήση σου στο διάβα σου
να στήσει εκεί λημέρι
πρωτοπόροι να ’στε εσείς
των έξι και τριάντα στο καρτέρι

να αφυπνηστεί
για πάντα από τώρα
η θύμηση η αναπνοιά
να αναστήσει την ώρα

που όλοι μαζί
λαός, η πολιτεία
να αγρυπνήσει να σταθεί
μάρτυρας στην ιστορία.

Στροφές επαίρνει το μυαλό
της λογικής εδιώχνει
διαστροφές που κατήντησαν
να τείνουν σ’  αθώων τη λόγχη.

–

γράφει η Άννα Ζανιδάκη