Το πιο πρόσφατο
Μικρό παιδί
Ήτανε χρόνια δύσκολα
Άκουγα απ τη γιαγιά μου
Ζήσανε περάσανε
Και ήταν τα δικά μου. …
Αρχική › Δημιουργοί › Ζ › Άννα Ζανιδάκη
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Ήτανε χρόνια δύσκολα
Άκουγα απ τη γιαγιά μου
Ζήσανε περάσανε
Και ήταν τα δικά μου. …
συμπόνοια δε σου ζήτησα
δε θέλω να λυπάται
όποιος δίπλα μου σταθεί …
Δεν είχε βρει πουθενά παρηγοριά, τα πάντα τής τριβέλιζαν το μυαλό και της έφερναν στο νου παραστάσεις, σχετικές με τις τρικυμίες και τις δίνες καταστροφής της ύπαρξής της.
Οι ψυχές είχαν μάθει πως σε εκείνη τη συνάντηση θα ήταν μαζί τους κι ο αρχηγός τους. Οι προετοιμασίες πολύωρες, ώστε τα πάντα να 'ναι στην εντέλεια και να μη χρειαστεί τίποτα να συνδράμουν προς…
Τα σαλπίσματα ακούστηκαν μα οι φωνές δεν έλεγαν να καταλαγιάσουν την αγριάδα της ατμόσφαιρας. Τα χέρια τους ανεβοκατέβαιναν, λες και ήθελαν να κάνουν εκείνα τα σήματα επιβίωσης, που κανείς δεν ήταν…
Σαν πιάσω στο χέρι μάθετε
Το πληκτρολόγιό μου,
Βάσανα, καημοί …
Το άδειο κορμί, κείτονταν στο πάτωμα, με νεκρικές κραυγές να περιλούζουν την ατμόσφαιρα. Δεν ήθελε, δεν αποζητούσε την ηδονή, τα θέλγητρά της, είχαν πεθάνει μαζί με τα δικά του.
απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο".
απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο".
Ναι, το θέμα είναι σοβαρό και ποτέ αφηρημένο
Έχει μέσα του ιδέες, αντιλήψεις, προκαταλήψεις, αλλά
Ολα έχουν κέντρο και επίκεντρο, γνώσης και απόγνωσης …
Θα βγάλουνε το μάτι
Αυτό της υπομονής
Καρτέρι και ραχάτι. …
Ευνουχίστηκες σκέψη μου,
στα απεριόριστα πελάγη ευτυχίας
που σου έταξαν …
συλλογικόεκδόσεις: τοβιβλίοσελίδες: 304ISBN: 978-618-82415-5-8
Διατάζουν και προστάζουν στο όνομα μιας φιλίας, μιας δήθεν σωστής και πάντα βέβαιης αποδοχής μας, να επωμισθούμε εμείς το βάρος, το ηθικό και όχι της απαξίωσης και της παραμέλησης.
Μην επαφίεσαι σε διάφορες στιγμές, δύσκολες, να σου κάμψουν είτε το ηθικό, είτε το χριστιανικό σου υπόβαθρο. Αναλογίσου πως και ο Κύριος ηναγκάσθη να πιει το πικρόν ποτήριον τούτο, ώστε να εισέλθει…
Ζωές αφημένες, παρατημένες, με μόνες διεξόδους, τι άλλο; Σκέψεις που στριφογυρίζουν και σε ρωτούνε συνεχώς, χωρίς να διαφαίνεται ίχνος κούρασης στο βλέμμα τους. Λες και θέλουν να καλύψουν το κάθε τι…
Το ξέρω πως όλοι κάνουμε τα λάθη μας. Είτε πορευόμαστε μαζί τους, είτε θέλουμε και τα διαπραγματευόμαστε με τον εαυτό μας. Λάθη που τα κριτικάρουμε, τα αρχειοθετούμε, αλλά το καλύτερο, τα αφήνουμε…
Ρωτάνε και ξαναρωτούν
τον κόσμο για να μάθουν
τι θέλουν, τι πιστεύουνε …
Θ.Μ. -Στα μάτια έχω τη φωτιά και στο ’χα πει θυμάσαι; Για αίμα μου την πυρκαγιά, γι’ αυτό και με φοβάσαι.
Α.Ζ. -Το ήξερα πως ήτανε όλο αυτό αλήθεια, μα ζύγωσα τη σκέψη μου, σαν να ’ταν μια συνήθεια.
Θ.Μ. -Με πίστεψες; Σε πίστεψα; Ποιος μπορεί να ξέρει… Ποιον πιότερο έκαψε η φωτιά, ποιον έσκισε μαχαίρι. …
Σ’ έχασα μέσα από τα χέρια μου. Σαν άμμος γλίστρησες ανάμεσα από δάχτυλα που τη λατρεία τους αποτύπωναν σε κάθε σου γωνιά. Σ’ έχασα τόσο αιφνιδιαστικά, όπως ένα σύννεφο κρύβει τον ήλιο. Κάθε που με…