Πείσμα και γινάτι
Θα βγάλουνε το μάτι
Αυτό της υπομονής
Καρτέρι και ραχάτι.

Δεν ξαποσταίνει πια στιγμή
Η σκέψη δεν κωφεύει
Μοναχά ζητά να δει
Αποφάσεις αναμοχλεύει.

Να βρει και να αποσπαστεί
Απ’ τον τροχό της μοίρας
Αλόβητη καραδοκεί
Να πεις της κακομοίρας.

Μη στέκεις εκεί αλάργα μου
Και λόγο δε στηρίζεις
Παρά επίμενε σκληρά
Πόλεμο να κερδίζεις.

Μην καταθέσεις ποτέ
Τα όπλα και παραδώσεις
Τα όνειρα, τους στόχους σου
Πρόσεχε μην προδώσεις.

Τι κι αν φοβάσαι μέσα σου
Αν κρυφά δάκρυα ξεχειλίζουν
Φταίνε οι άδικες στιγμές
Ευθύνες που σε τριγυρίζουν.

Μα να ‘σαι πλέον σταθερή
Πισωγυρίσματα μη θέτεις
Στην πορεία της ζωής
Απλά να παραθέτεις.

Τα δίκαιά σου να θωρείς
Αιτήματα να θρέφεις
Μ’ αγάπη εκεί σε σένανε
Ευλογίας να ανατρέφεις.

Πατήματα διδάγματα
Αποτυπώματα να είναι
Γεμάτα αφοσίωσης
Κι όχι για θεαθήναι.

Παρά τους στόχους να τους δεις
Σιμά να τους φροντίζεις
Τα όνειρα ουσιαστικά
Εκεί να αναβλύζεις.

Την εσωτερική πλευρά
Ώθηση να τους δίνεις
Ποτέ τα σκήπτρα της ζωής
Δικής σου μην παραδίνεις.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη