Ναι, το θέμα είναι σοβαρό και ποτέ αφηρημένο
Έχει μέσα του ιδέες, αντιλήψεις, προκαταλήψεις, αλλά
Ολα έχουν κέντρο και επίκεντρο, γνώσης και απόγνωσης
Μα σταθερές μεταβλητές, με αξία και σημασία.

Συμπεριλαμβάνουν τρόπους, απονομές και διανομές
Ρόλων, επιτυχιών, κώδικες ασφαλείας κατευθύνουν
Διευθύνουν ανεύθυνα, ξεδιάντροπα, ποταπά και οικτρά
Βάζοντας ανάμεσα, ενδιάμεσα, ψυχές, καρδιές, μάτια

Ορατά και αόρατα τα γεγονότα, παρμένα και σπαρμένα
Σε κάμπους άγονους, εδάφη ανώριμα, άγουρα, στείρα
Από απογοήτευση γεμάτα, φρεσκοαιματωμένα ζιζάνια
Υβρίδια, βρισίδια, αλλά πάντα με το χαμόγελο το πλάνο

Το πλασματικό επίπεδο, χορηγούμενο και χαρισμένο
Σε γένη, πλήθη, ανθρώπους, τόπους, κενούς, άδειους
Μοιραίους, κατατρεγμένους, αφημένους και παρατημένους
Σε σκιές, τύψεις, ενοχές, διεκδικήσεις, μάταιες, ανώφελες

Ήρθε, επιτέλους, η ώρα, ο χρόνος, το πλήρωμα, η στέψη
Ονείρων πλασμένων κι όχι μυθοπλασιών φευγάτων, αρμάτων
Μάχης, διαμάχης, μα σύμπνοιας, αρμονίας, κατευθυντήριας
Γραμμής, αράδας, χάραξης, ελπίδας, ευτυχίας, δυσκολίας

Ακόμα και να προφερθεί, να συναγωνισθεί, κόπος μάταιος
Η ανθρωπιά δε διδάσκεται, το ήθος, οι φραγμοί υπάρχουν
Δεν αποτελούν μάθημα, κεντρική ιδέα, αλλά έναν επίλογο
Απ’ το τίποτα του τέλους, στο πάντα της αρχής, του προλόγου.

Διαλόγου ευπρεπή, ειλικρινέστατου, πάλαι ποτέ απαθέστατου
Αποκομιδή στα απορρίμματα, εκεί που θα πρεπε να σταλθεί
Να αποκωδικοποιηθεί το γέλιο, η χαρά η μάταια έναρξις δήθεν
Αρχής, επιδίωξης, δίωξης, καταδίωξης και μόνο, στυγνού
Εγκλήματος ψυχής, αλητείας αυτής, όπως και παράτασις ενός θανάτου, αργού, νωχελικού, ήδη τεθνηκότος.

Κάποιοι δε θέλουν να δουν, να μάθουν, να νιώσουν
Ποτέ δε θα χαρούν, δε θα γευθούν, δε θα αισθανθούν
Τίποτα δεν έρχεται μόνο του, τέλος ή η αρχή, ανοίγουμε
Δρόμους, πορτοπαράθυρα καρδιάς, ήδη ερμητικά, αλλά

αλήθεια και ανθρωπιά, έβγαλαν το μισητό αγκάθι,
Το ποθητο μήνυμα διαδόθηκε σε κάθε τμήμα, μόριο
Κορμιού, εγκεφάλου, συναισθήματος, όρασης ενός τυφλού
Χτυπήματος κάτω απ’ τη ζώνη, αλλά τώρα πια,

Θαύματος, ζωής, πλεύσης και αρμονίας αληθινών ψυχών

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη