Μη φεύγεις, γιατί θα σβήσουν οι φλογερές μου ακτίνες, οι σκοτεινές μου ακτίνες, οι ακτίνες της ταλαιπωρημένης μου αγάπης. Μη φεύγεις, γιατί θα ζω με ένα δεσμό. Τον δεσμό της επιστροφής σου.   _ γράφει ο Κωνσταντίνος...

Ίδιος είναι ο πόνος. Τι είναι από φωτιά… Τι είναι από πάγο… Φωτιά λειώνει τον πάγο. Πάγος σβήνει την φωτιά. Ένας είναι ο πόνος. Δύο, που κάνουν ένα. Ένας, που είναι δύο. Τα μαθηματικά περισσεύουν.   _ γράφει ο Κωνσταντίνος...

Υπάρχουν Ιφιγένειες. Λάμπουν στον ουρανό και αναπνέουν την νύχτα.  Είναι Ιφιγένειες που σώζουν τον σκοπό. Σώζουν τις θάλασσες και τα βουνά σώζουν την ίδια την ξαστεριά. Είναι μοιραίο από παλιά να αγαπούν και να τραγουδούν. Όχι η μοίρα μας πάλι μπροστά Όχι άλλες...