αφιέρωση   μητέρα πνιγμένη στη βλάστηση σου αφιερώνω αυτό το τούνελ ολόκληρο το φως στις εισόδους τον άνεμο που το διαπερνά την αίσθηση το κάτοπτρο τα μακριά τριαντάφυλλα ότι κινείται ότι θερμαίνει τη γη που υψώνεται κι έχει κάτι απ’ τα σπλάχνα μας το σκοτάδι...

Ξύπνα, αγάπη μου. Κοίτα με. Πού είσαι τώρα; Άνοιξε τα μάτια σου. Κοίταξε γύρω. Πού είσαι τώρα;   «Στο μολύβι του θανάτου, στο κρύο. Κάτι πέφτει, από χτυπημένα ροδακινί χείλη κάτι πέφτει, σκάβει στο δέρμα σέρνομαι στα μονοπάτια του ονείρου οδηγούν στο αίμα σου,...