Άδειο το λιμάνι πέρα… Άδεια κι η καρδιά μου… Η ζωή μου όμως τόσο γεμάτη… Κάθε φθινόπωρο, κάθε δειλινό έρχομαι σ’ αυτήν εδώ την αμμουδιά έχοντας πετάξει ό,τι υπήρχε εντός μου από την χθεσινή χαμένη (;)  μέρα· ένα ξεδοντιασμένο στόμα, ένα δίχως κόκκαλα σώμα...

Δεν κοιμήθηκα καθόλου απόψε... ούτε για ψίχα ώρα δεν με ξεγέλασε!... Η σκέψη πως θα πήγαινα ύστερα από δυο χρόνια στο Σχολειό όπου τελείωσε η θητεία μου ως καθηγήτριας  με κράτησε ξάγρυπνη. Θα ξανάβλεπα τους καλούς μου συναδέλφους, τους λατρεμένους μαθητές… Αχ!...

Ζω εδώ και πέντε χρόνια σε μια νέα, μεγάλη, πόλη, θαυμαστή και θαυμάσια, που δεν ήξερα ότι θα ήταν δυνατόν να υπάρξει, που αγνοούσα την ύπαρξη τόσων "ιδιαίτερων" ανθρώπων και που με τον καιρό άλλοι με ξάφνιασαν θετικά άλλοι με απογοήτευσαν ή ακόμα με θύμωσαν με τη...