1   Τον θάνατο πρέπει να τον χορεύουμε. Αφού είναι αναπόφευκτος ας μπούμε στον τάφο γλεντώντας. Έτσι, θα του μπούμε του θανάτου στο μάτι. Το μνήμα είναι πόρτα…   2   Κάθε βράδυ πεθαίνουμε. Γιατί φοβάσαι τον θάνατο; Δεν είναι παρά ένας προσωρινός...

Όταν πεθάνει η βασίλισσα πεθαίνει σιγά σιγά και το μελίσσι. Δεν γνωρίζουν οι εργάτριες πώς να επιβιώσουν μόνες τους, γιατί έχουν μάθει να υπηρετούν έναν αφέντη. Μόνο όταν βασίλισσα είναι η λαϊκή κυριαρχία ο δήμος ορίζει την δράση του. Μόνο όταν ο λαός είναι...

1   Αρκετοί ζητούν να εξομολογηθούν στο νεκροκρέβατό τους.   Δεν αγάπησαν ποτέ κανέναν αληθινά και για τίποτα δεν μετανόησαν.   Στο νεκροκρέβατό τους αιτούνται  ελέους και συγχωρήσεως από φόβο και ιδιοτέλεια.   Έχουν την καρδιά του υβριστή...

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ Η ζωή δεν είναι παιχνίδι. Και αυτό όλοι το κατανοούν τη στιγμή της έσχατης αναπνοής τους.   -   ΤΩΡΑ Σε κοιτώ και αισθάνομαι πλήρης. Έχουν λεχθεί όσα έπρεπε να ειπωθούν. Έχουν πραχθεί όσα έπρεπε να πραχθούν. Έχουν βιωθεί όσα έπρεπε να βιωθούν....

Κάθε βράδυ ο αέρας μού σιγοχτυπά το παράθυρο. Ανοίγω και με φιλά στο στόμα. Μια πνοή φωτός στην καρδιά της πνιγηρής νύχτας.   _ γράφει ο Νικόλαος...