Terrae Incognitae

13.07.2014

 

 

Σήμερα, Σάββατο 5 Ιουλίου γνώρισα έναν Τανζανό. Μπα, δεν πήγα στην Τανζανία για θερινές διακοπές και ας είναι –όπως με πληροφόρησε ο φίλτατος γκουγκλάριος– ο τουρισμός αναπτυσσόμενος. Εδώ τον γνώρισα τον Τανζανό, στη Θεσσαλονίκη, όταν πρώτο Σάββατο του Ιούλη, αντί να πάω προς ακρογιαλιές πήγα με αγωνία το λάπτοπ για εξέταση… καθώς άρχισε να μιμείται τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ.

Έμπλεη αγωνίας είχα καθίσει –βασικά στα κάρβουνα καθόμουν– και περίμενα τη γνωμάτευση με το Τρίτο Πρόγραμμα στο δεξί αυτί. Τότε μπήκε και ο Τανζανός. «Μπορώ να καθίσω;» μου είπε… Το αριστερό αυτί έστειλε το μήνυμα στο κεφάλι να γυρίσει. Κάπου ένα και εξήντα, αδύνατος, μελαμψός, άπταιστα ελληνικά… περί τα πενήντα. Τον κοίταξα έκπληκτη, καθώς ενώ άκουγα κλασική μουσική άκουσα την κλασική -του- ερώτηση: «Μπορώ να καθίσω;». «Συγγνώμη», μου είπε, «αλλά στην Τανζανία ήταν κανόνας να ρωτάμε τους λευκούς… μπορεί να σας ενοχλεί».

Είναι τόσο ρευστά, λοιπόν, τα αυτονόητά μας. Δεν του ήταν αυτονόητο να καθίσει, έτσι απλά. Τα στερεότυπα είναι λιγότερο ρευστά από τα αυτονόητα. Για τον καθένα υπάρχει μια terra incognita, κοινωνική ή φυλετική στην οποία νιώθουμε σαν φιλοξενούμενοι. Κάποτε δεν πήγα σε ένα event καθώς θεωρούσα πως ήμουν πολύ λίγη… κοινωνικά. «Γιατί δεν ήρθες;», με ρώτησε ύστερα μια φίλη… «Δεν προσκλήθηκα…» άρχισα να λέω. «Αφού δεν υπήρχαν ιδιαίτερες προσκλήσεις…». Μάλλον δεν είχα πάει για τον ίδιο λόγο που δεν κάθισε και ο Τανζανός όπως θα καθόταν ο κάθε ένας και ας μην ήταν η θέση κατειλημμένη. Terrae incognitae… γύρω μας αλλά και μέσα μας.

Εν τέλει πιάσαμε κουβέντα με τον κύριο. Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση είναι δραστικό αγχολυτικό. Άλλωστε… Τανζανός αυτός, Κύπρια εγώ… αμφότεροι της Κοινοπολιτείας. Σημεία σύγκλισης! Ντρέπεται, όπως είπε ύστερα, για τα απαραίτητα πράγματα με τα οποία έχει φορτώσει τη ζωή του. Είχε μαζί του έναν υπολογιστή, της γυναίκας του. Είχε παρουσιάσει πρόβλημα με το skype, και της συζύγου της ήταν απαραίτητο. «Τέτοιο είχαμε και στην καλύβα», είπε πικρογελώντας. Και ύστερα είπε πως στην Τανζανία δεν θα καταδέχονταν ούτε να τον φάνε πια, όπως και τους σημερινούς λευκούς, τους πλήρεις λίπους και αντιβιοτικών. Η κάθε κουλτούρα και το χιούμορ της. Χιούμορ… οι χυμοί της ψυχής… Και μέσα σε αυτούς τους χυμούς κρύβεται το απόσταγμα της πίκρας κάθε κοσμοθεωρίας. Και μες τις προκαταλήψεις για τους άλλους κρύβονται αλήθειες ενίοτε ανείπωτες ή και ανίδωτες για εμάς τους ίδιους. Πράγματι, όλα ζήτημα προσαρμογής και συνήθειας… πρόσληψης και απόρριψης. Χιούμορ… και σαν δροσοσταλίδα μες τον καύσωνα τον γύρω μας και τον εντός μας...

Για την ιστορία… μάλλον το λάπτοπ πρέπει να πάει για σύνταξη. Του Τανζανού πάλι το πρόβλημα λύθηκε πάραυτα. Αγωνία για τη σύνταξη του λάπτοπ… αλλά φωτεινό σημείο στην ημερήσια διάταξη αυτή η συνάντηση… που πέραν των άλλων… μου θύμισε ένα άλλο καλοκαίρι… στην Κύπρο… στα 1991. Διότι ο Τανζανός αυτός έμοιαζε τρομερά με τον Αχμέτ. Ο τελευταίος δούλευε στο ίδιο φυτώριο με τη μαμά μου, η οποία το καλοκαίρι με κουβαλούσε μαζί της, στη δουλειά. Εκείνο το καλοκαίρι ήταν το πρώτο μου έπιασαν δουλειά στο φυτώριο «Αραπάες». Οι «Αραπάες», επτά στον αριθμό κι εκ Συρίας ορμώμενοι, διέμεναν σε ένα κατάλυμα, το οποίο ολίγον διέφερε από τα θερμοκήπια. Σε δύο από αυτούς οφείλω, μάλλον, το αριστερό μου πόδι. Ήταν τέλη Αυγούστου, ντάλα μεσημέρι κι εγώ βαριεστημένη τριγύριζα ανάμεσα στα θερμοκήπια όταν πάτησα ένα παλιό ξύλο με δυο σάπια καρφιά. Στο ουρλιαχτό του πόνου ο Τζονάρ και ο Αχμέτ έδρασαν άμεσα. Ο Αχμέτ με κρατούσε ακίνητη ενώ ο Τζονάρ μου αφαίρεσε παπούτσι και κάλτσα, μου ξεκάρφωσε το ξύλο από το πόδι και με καθαρό ξύλο μου χτυπούσε το πέλμα για να απομακρυνθεί το βρώμικο αίμα. Το σημάδι στο πέλμα δεν έφυγε με το πέρασμα του χρόνου, γίνεται όμως ολοένα και πιο αμυδρό σε αντίθεση με το σημάδι στη μνήμη. Λίγες μέρες αργότερα, στο τέλος της «δύσκολης σαιζόν» η έως τότε άφαντη αστυνομία διενήργησε έλεγχο στο φυτώριο. Οι αλλοδαποί βρέθηκαν παράνομοι, συνελήφθησαν και απελάθηκαν. Θυμάμαι πιο πολύ από εκείνη την ημέρα τα υγρά μάτια του Αχμέτ… του βαρήκοου μικρόσωμου Αχμέτ. Το επόμενο καλοκαίρι διάβασα την Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά και αυθόρμητα έδωσα στα πρόσωπα οικείες μορφές καθώς οι καταστάσεις ήταν σαν déjà vu. Εικοσιτρία χρόνια αργότερα διαπιστώνω πως το κληροδότημα του σεβασμού του άλλου παραμένει μέσα μου, άνθος μιας δύσκολης περιόδου… όπως και η γνώση του κύκλου της ζωής των λουλουδιών.

Τα τυχερά αυτές οι γνώσεις των παιδιών μιας άλλης εποχής… σε terras incognitas.

 

γράφει η Σωτηρία Βασιλείου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Καλλιόπη Δημητροπούλου

    Πολύ ανθρώπινο!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου