1.01.2018

Βάσω Χριστοδούλου | Τρία ποιήματα

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

[ακατοίκητο]

{Στο κουδούνι του σπιτιού μου
δε γράφει όνομα
και στην αυλή μου
φύτρωσε ένα σκιάχτρο.

Πάνε χρόνια
που αναρωτιέμαι
γιατί δεν έρχεσαι.}


[βήματα]

{Ο χρόνος χωρίζεται

σε στιγμές, λένε.

Ο χρόνος χωρίζεται

σε βήματα, λέω.

Είναι τα βήματα

τα περπατητά,

τα αθόρυβα.

Τα δυο πόδια

που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου.

Τα δυο παπούτσια

που πρώτη φορά παρατηρείς

ότι και με κόμπους

αν θες κινείσαι

-σφιχτοί κόμποι σε σχήματα φιόγκου

για ξεκάρφωμα-

Κι είναι και τα βήματα

τα τρεχαλητά.

Αυτά των δύο επιλογών

-φεύγω έρχομαι-

Κι εδώ δυο πόδια

που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου,

απλά πιο γρήγορα,

βίαια, άθελα

κι αλίμονο ηθελημένα.

Κι εδώ δυο παπούτσια

που πρώτη φορά παρατηρείς

δυο φιόγκους

για ξεκάρφωμα κόμπων

-σφιχτοί κόμποι,

σταμάτησε το αίμα στα χέρια σου

για να τους πετύχεις-

Ο χρόνος χωρίζεται

σε βήματα, λέω.

Σε πάτους παπουτσιών

που φαγώθηκαν ή όχι.}

 


[βλωμός]

Στα μεσημέρια σου τα νηστικά

προσφέρομαι συκώτι πιωμένο.

Μ’ ένα άνοιγμα του στόματος

θα φας και θα πιεις.

Δε θα με μασάς ώρα,

δεν έχω ίνες μήτε λίπη.

Είμαι από κείνες που τους λείπει

αυτό το κάτι που κολλάει στα δόντια

και έλκει τη γλώσσα

μέχρι να ερεθιστεί, να σπυριάσει.

Θα με καταπιείς γουλιά

και θα βρεθώ στη θαλπωρή του στομαχιού σου,

κατάμονη,

διαβάζω για κηδείες και μνημόσυνα

— προχτές που ‘φαγες εφημερίδα με λεμόνι–

Όταν νυχτώσει, θα με αποβάλεις

ξένο σώμα, το περιττό που δε χωνεύτηκε,

μια ακαθαρσία.

Στα χέρια σου κρατάς τις αγγελίες

κι ο αέρας μυρίζει λεμόνι που μόλις κόπηκε.


Η  Βάσω  Χριστοδούλου  γεννήθηκε  στα  Τρίκαλα  το 1982.  Σπούδασε  κλασική φιλολογία  στη Φιλοσοφική  Σχολή  Αθηνών.  Η  πρώτη  της ποιητική  συλλογή «60  αποχρώσεις  του μαύρου σε φόντο λευκό»  εκδόθηκε  το 2012  απ’ τις εκδόσεις  «λογείον».  Ποιήματά  της  έχουν  δημοσιευθεί  σε  διαδικτυακά  περιοδικά  και  ιστολόγια, στην ανθολογία  ποιημάτων  του Γιώργου  Χ.  Θεοχάρη  «Ξένων  αιμάτων  τρύγος» ,  {εκδ. Γαβριηλίδης}  καθώς  επίσης  στο  ποιητικό  ανθολόγιο  της  εφημερίδας  «Αυγή» { Ιανουάριος  2016}.  Ποιήματά  της  από  την πρώτη της συλλογή  έχουν μεταφραστεί στα  ιταλικά. Θα την βρείτε  στο ιστολόγιό  της «τα αδέσποτα».

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 22 – 23 Αυγούστου 2026

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 22 – 23 Αυγούστου 2026

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και...

Ελευθερία

Ελευθερία

Ελευθερία είναι το βλέμμα που δεν χορταίνει να απομακρύνεται.  Ελευθερία είναι ο άνεμος ανάμεσα στα δάχτυλα, που τα υποδουλώνει να κάνουν πίσω.  Ελευθερία είναι η πλατωνική αναρρίχηση πάνω στον γαλάζιο ουρανό. Ελευθερία είναι ένα αστραφτερό χαμόγελο, που...

Σήμερα

Σήμερα

Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Σήμερα

Σήμερα

Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...

Οι κόσμοι

Οι κόσμοι

Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε;   Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι.   Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *