Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που μας κάνει να ταξιδέψουμε για λίγο στα ξέγνοιαστα παιδικά μας χρόνια. Είναι γραμμένο με μια προοπτική νοσταλγίας και ονείρου, όπου άνθρωποι και φύση μυθοποιούνται σε μια αδιάσπαστη ενότητα. Η συγγραφέας με μεγάλη τέχνη και μαεστρία προστρέχει σε πρόσωπα φανταστικά του ιστορικού παρελθόντος και φαίνεται καθαρά η νοσταλγική της διάθεση για τους περασμένους καιρούς τους ανόθευτους από τον πολιτισμό.

Η αφήγηση γίνεται με έναν τρόπο γοητευτικό και οδηγεί τη μνήμη της συγγραφέως σε χώρους και ανθρώπινα περιβάλλοντα πλούσια σε γραφικότητα που ενέχουν όμως και μια ανάλυση της αστικής πραγματικότητας της περασμένης γενιάς. Οι περιγραφές παραστατικές, σαν ζωγραφικοί πίνακες, δεν κουράζουν αντίθετα σαγηνεύουν τον αναγνώστη και τον κάνουν να ονειρεύεται. Ο τρόπος γραφής είναι λυρικός και η γλώσσα ρέει με μια ανεπιτήδευτη ρήμα, γεμάτη από την ορμητικότητα ενός ασταμάτητου ρομαντισμού. Μέσα από τις σελίδες του συγγράμματος πηγάζει ένας σαρκασμός θανάτου, αλλά και μια πίστη στη ζωή που οδηγεί με μια λυρική δόνηση στην προσπάθεια επιβίωσης και ηθικής ανάτασης.

Η καλοδουλεμένη πλοκή κρατά την αγωνία του αναγνώστη και το ενδιαφέρον αμείωτο ως το τέλος. Οι πολεμικές σκηνές διανθίζονται με γεγονότα τραγικά άλλα και ζωντανά και συγκινούν τον αναγνώστη που συμπάσχει με τους ήρωες. Ακόμη και στα ονόματα των πρωταγωνιστών η συγγραφέας κατόρθωσε να δώσει αινιγματική  χροιά και να τα συνδέσει με τον τίτλο του μυθιστορήματος.

Οι ερωτικές σκηνές περιγράφονται τόσο όμορφα και διακριτικά που σαγηνεύουν το ένστικτο του αναγνώστη και του δίνουν την ευκαιρία να περιηγηθεί τα μονοπάτια της δικής του θύμησης. Οι απλοϊκοί χαρακτήρες του μυθιστορήματος δένονται τόσο καλά με τους λόγιους και ξεδιπλώνουν κρυμμένες αλήθειες. Μέσα σε όλα αυτά αναδεικνύεται η γνώση της ιστορίας αλλά και η πολύ καλή χρήση της γλώσσας τόσο της νέας άλλα και της αρχαίας συνάμα. Οι έξυπνες συνδέσεις των μεταφυσικών γεγονότων με τη λογική και την τέχνη που ξεπηδούν καθ’ όλη τη διάρκεια του συγγράμματος δίνουν στο έργο μια χαριτωμένη αφέλεια αλλά ταυτόχρονα κι ένα πάγιο ενδιαφέρον για μελέτη και αναζήτηση από τον αναγνώστη.

Το τέλος ανταμείβει και τον πιο απαιτητικό. Η εξέλιξη της υπόθεσης γίνεται ξαφνικά γρήγορη, πυκνή και αγωνιώδης. Η ανάγνωση ανακουφιστική ξεδιπλώνει σιγά-σιγά ένα κράμα φαντασίας και έκπληξης και επιφέρει  την κάθαρση. Αξίζει να το διαβάσει και ο πιο απαιτητικός αναγνώστης.

_

γράφει ο Δημήτρης Κολτσίδας