γράφει η Μαρία Βασιλειάδου

Μέγαρα κι αρχοντικά, νεοκλασικά και φτωχόσπιτα, νερουλάδες, κουλουρτζήδες, ψιλικατζήδες, φουστανελοφόροι, κάρα και σούστες, λούστροι, σαλεπιτζήδες, κήποι και χωράφια, ημίψηλα και φέσια. Αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στο κλεινόν άστυ των Ανακτόρων και του Βασιλικού Κήπου, της λειψυδρίας και των οδικών κακοτεχνιών, του Μπαϊρακτάρη και των «απάχηδων». Η Αθήνα των αρχαίων, μεσαιωνικών και οθωμανικών πτυχών, των πολιτικών ζυμώσεων και της προπαρασκευής κινημάτων.

Σε αυτή την Αθήνα μια παράφορη αγάπη θα προκαλέσει τις ηθικές νόρμες της εποχής. Γράμματα γεμάτα γλυκόλογα και ερωτόλογα θα περιγράψουν το άδικο και τη φρίκη του πολέμου, ο οποίος, ντυμένος με διαφορετικό ρούχο κάθε φορά, θα κουρσέψει τη ζωή του Τηλέμαχου και της Μαρίκας. Αγώνας να μη φύγουν τα νιάτα, να μη στερέψει ο έρωτας, να μη ξεχαστεί το παρελθόν.

Τίποτα δεν θα πάει χαμένο!

Η Ίριδα και η Θωμαή θα κουρσέψουν τη ζωή. Πάντοτε πρωταγωνίστριες του «είναι» τους θα χτίσουν χαρακτήρες και θα κάνουν υπερήφανους τους προγόνους τους αντιμετωπίζοντας όσα θέλουν να αποφύγουν. Θυσίες και πάλι θυσίες που επιβάλλονται από την ίδια τη ζωή. Η σοφία της καταστροφής και της αυταπάρνησης απαιτεί να θυσιάσουν όσα προστάτεψαν και όσα αγάπησαν. Με τα μάτια στυλωμένα στο φως θα παλέψουν με τέρατα, αλλά δεν θα αφήσουν από την αγκαλιά τους τις ζωές που φέρουν πάνω τους.

Μέσα από γράμματα, προσωπικές θύμησες, κουτιά γεμάτα μυστικά, η Έφη Βατανίδου σκιαγραφεί τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Δίνει βήμα σε όσους είχαν την ατυχία να γίνουν μέρος αυτής και να καούν στις στάχτες που σκόρπισε. Προσφέρει, όμως, και εξιλέωση σε κείνους που κράτησαν ψηλά το κεφάλι και παρά την αδυναμία του σώματος προχώρησαν με οδηγό την ψυχή τους. Πονάς με τον πόνο τους, χαίρεσαι με τη χαρά τους, οργίζεσαι μαζί τους, διασκεδάζεις μαζί τους, υποφέρεις μαζί τους, γιατί πολύ απλά γίνεσαι μέρος του ταξιδιού τους.

Απαράμιλλο ταξίδι η ίδια η ζωή που θα ξαναρχίζει κάθε φορά που οι άνθρωποι θα καίγονται και θα αναγεννώνται από τις στάχτες τους. Ταξίδι μοναδικό στις ρίζες και στο παρελθόν, τα οποία όσο κι αν πονούν θα είναι η πυξίδα.