Η Ιουλία Ιωάννου στην πρώτη της συγγραφική απόπειρα τα έχει καταφέρει εξαιρετικά! Η ιστορία της Έλενας που έχει βιώσει πολύ πόνο στη ζωή της και που αναγκάζεται να ενηλικιωθεί απότομα στα χέρια του συζύγου της και μακριά από την πατρίδα της, είναι καλογραμμένη και δείχνει με ανάγλυφο τρόπο την πορεία της ζωής όπως αυτή ενίοτε καθορίζεται από τις αποφάσεις μας. Ως ιστορία δε θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως είναι πρωτότυπη, αυτό όμως ουδόλως μειώνει ούτε την αξία της ούτε βέβαια και τον τρόπο με τον οποίο έχει αποδοθεί.

Η πρωταγωνίστρια αναγκάζεται να ζήσει στην Αμερική δίπλα σε έναν αδίστακτο άνθρωπο. Κάποια στιγμή, μετά από όλα όσα της έχουν συμβεί αποφασίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα  και στη ζωή της θα βρεθούν δύο άντρες, ο ένας θα της προσφέρει την αγάπη του χωρίς αντάλλαγμα, ο άλλος κάτι εντελώς διαφορετικό, ένα πάθος που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί.

Με γλώσσα απλή, χωρίς υπερβολές, η συγγραφέας έχει κατά νου να μπει στο συναίσθημα του αναγνώστη της χωρίς να επεκτείνεται σε περιγραφές που ίσως θα έκαναν την ιστορία πιο βαριά. Καταγράφει ήθη, βιώματα και συνήθειες, αλλά και μύχιες σκέψεις, προσδοκίες κι ελπίδες με πάρα πολύ ωραίο τρόπο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως πρόκειται για το πρώτο της βιβλίο. Μπορεί εύκολα κανείς να διακρίνει μέσα από την ιστορία της Ιουλίας Ιωάννου την ωρίμανση του ανθρώπου, όπως αυτή επέρχεται τόσο από το χρόνο όσο κι από τις καταστάσεις αλλά και τις αποφάσεις που λαμβάνουμε. Η ροή της ιστορίας είναι ομαλή, διαβάζεται ευχάριστα, ειδικά από τους αναγνώστες εκείνους που έχουν ιδιαίτερη προτίμηση σ’ αυτού του είδους τα μυθιστορήματα.