γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Σε ένα βιβλίο με ποιητικό λόγο, θα ξεδιπλωθεί η πολυτάραχη ζωή της Αντιγόνης. Άλλοτε θα τη μοιράζεται με την κόρη της και άλλοτε τα σκόρπια θραύσματα των αναμνήσεών της θα ζητούν μια θέση στο φως. Η Αντιγόνη είναι μια αυστηρή γυναίκα. Μια ύπαρξη που έχει βιώσει πολλά από τα χρόνια της αθωότητας ακόμη. Μέλος μιας πολύτεκνης οικογένειας που γρήγορα θα χάσει τα πατήματά της και θα αναγκαστεί να πάρει τα ηνία της ζωής της στα χέρια της.

Η κόρη της Λίζα, φοιτήτρια της νομικής η οποία πολλές φορές απευθύνεται στη μητέρα της στον πληθυντικό, πλάι της θα ζήσει και εκείνη πολύκροτες καταστάσεις, κάποιες από τις οποίες θα σημαδέψουν ανεξίτηλα και τη δική της ιδιοσυγκρασία.

Η Αντιγόνη θυμάται και αφηγείται, η Λίζα ακούει όλα όσα η μητέρα της αποβάλλει από την ψυχή της και ο αναγνώστης, σκιαγραφεί τα πορτρέτα των ηρώων, αδημονώντας για τις εξελίξεις.

…ένα άλμπουμ η ζωή… 

Η αυλαία ανοίγει και μας υποδέχεται βαρύγδουπα με ένα χαστούκι, ικανό να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Ακολουθεί ένας αλκοολικός πατέρας που τρέπει σε φυγή τα παιδιά του, μια άτακτη επιστροφή από το νησί καταγωγής στην Αθήνα για τη νεαρή Αντιγόνη, ο βαθιά ριζωμένος φόβος για τα σχόλια του κόσμου, αλλά και η απομόνωση της τελευταίας σε μια αποθήκη, ως τιμωρία για τις πράξεις της.

Η Αντιγόνη είναι μια σοβαρή γυναίκα με κότσο. Αυστηρή όπως προανέφερα για την κόρη της και συνάμα γεμάτη αγάπη που ποτέ δεν κατάφερε να δείξει. Οι τιμωρίες ήταν πάντα το μέτρο διαπαιδαγώγησής της. Ίσως δεν ήξερε πως να αφήσει τα συναισθήματά της ελεύθερα. Ίσως δεν ήξερε αν ήταν σωστό να τα αφήσει ελεύθερα. Ίσως δεν βίωσε την αγάπη και γι’ αυτό δεν μπορούσε να την προσφέρει. Το σίγουρο είναι πως η αγάπη αν και υπήρχε, δεν μπόρεσε να κλείσει τις πληγές τόσο της Αντιγόνης, όσο και της Λίζας.

Εντελώς ξαφνικά στη ζωή της θα μπλεχτεί ο Ντίνος. Ένας γοητευτικός άνδρας, ώριμος και ελκυστικός, μα στον αντίποδα στέκουν αρνητικά χαρακτηριστικά, όπως η ζήλια και η οξυθυμία σε ανησυχητικό βαθμό. Η ζωή της θα αλλάξει προς το χειρότερο, αν και στην αρχή κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τις εξελίξεις. Η Αντιγόνη πλάι σε έναν άνδρα που συνεχώς δημιουργεί προβλήματα, θα βιώσει στο πετσί της την ενδοοικογενειακή βία, θα γίνει θύμα βιαιοπραγιών και σκληρών εκβιασμών και ο πόλεμος ανάμεσα στο ζευγάρι σαν κακοφορμισμένη πληγή, δε λέει να κλείσει.

…μια μπαλκονόπορτα για τη ζωή, μια πόρτα ορθάνοιχτη στον ήλιο …                                                                        

Η εργασία ως δακτυλογράφος, το ίδρυμα, η αρρώστια που την καθηλώνει έναν ολόκληρο μήνα στο κρεβάτι, ένα τετράδιο το οποίο φυλακίζει σκέψεις, το μεγάλο κεφάλαιο Αίγυπτος και η κρουαζιέρα στον Νείλο, μια σακούλα με πορτοκάλια, αλλά και μια απόφαση στρατοδικείου, κρατούν τα σκήπτρα και αναμοχλεύονται στα λόγια της Αντιγόνης σαν σκόρπιες εικόνες οι οποίες βγαίνουν από μέσα της και οι περισσότερες εναποθέτονται στα χέρια της Λίζας.

Θα διαβάσουμε για ένα κατακόκκινο μπαλόνι, για έναν απρόσμενο έρωτα, για μια νέα γνωριμία, για την κάννη ενός τανκ και το κεφάλαιο της δικτατορίας, για έναν επεισοδιακό γάμο, αλλά και για ένα κακό όνειρο που ταλαιπωρεί αδυσώπητα τον ύπνο της Λίζας.

Εύλογα μπορεί κάποιος από εσάς να αναρωτηθεί, αν η ιστορία υφαίνει το κουκούλι της και μέσα της εγκλωβίζει μονάχα τα τρία πρόσωπα που έχω ήδη αναφέρει. Όχι, δεν ισχύει αυτό το συμπέρασμα. Σκόπιμα δεν αναφέρω άλλα πρόσωπα. Αναφέρομαι στην Αντιγόνη και τη Λίζα, επιδερμικά αναφέρω τον Ντίνο ο οποίος προκάλεσε θύελλες και αντάρες στις δυο γυναίκες και αφήνω τα υπόλοιπα δευτερεύοντα πρόσωπα να τα ανακαλύψετε μόνοι σας.

Δεν έχει νόημα η αναφορά προσώπων, όσο τα ίδια τα γεγονότα και αυτά τα γεγονότα καταφέρνουν να επισκιάσουν όλα τα άλλα. Μια γυναίκα διαβαίνει μια ζωή σε κακοτράχαλη ανηφόρα. Σέρνει ξοπίσω της ένα αθώο παιδί. Βάλλεται από έναν ζηλόφθονο άνδρα από τον οποίο πασχίζει να απαγκιστρωθεί, μα δεν τα καταφέρνει. Πως να συνεχίσει; Πως να ανθίσει; Πως να αγαπήσει; Πως να αγκαλιάσει;

Εκ του ασφαλούς θα πω πως, η Αντιγόνη έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερο και ίσως τα ψήγματα της αγάπης να κατάφερναν σιγά – σιγά να γλυκάνουν της αιχμηρές γωνίες της ζωής της και να απομακρύνουν με υπομονή τα σκοτάδια της. Κανείς δεν ξέρει αν ύστερα από αυτό υπήρχαν αποτελέσματα…  

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Πόλυς Σιγανού, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…η ζωή είναι μια ξαστεριά, ένας γαλάζιος ουρανός, ένας καθαρός ορίζοντας…

Δεν θα πω περισσότερα. Η ζωή της Αντιγόνης αποτυπώνεται καρέ – καρέ στις σελίδες του βιβλίου της ζωής της. Αναπολεί, αλέθει στο μίξερ της ζωής της, θυμάται και πολλά από αυτά θα ήθελε να μην τα έχει ζήσει. Μια μελαγχολία σκεπάζει τα βιώματά της. Μια αυτοκριτική λαμβάνει χώρα αβίαστα. Τι έκανε σωστά; Τι έκανε λάθος; Τι μπορούσε να αποφύγει;

Αυθόρμητα οι ερωτήσεις σκαλώνουν στην ίδια αλλά και στον αναγνώστη που διαβάζει τον απολογισμό της. Ίσως δεν προσπάθησε αρκετά θα σημειώσει κάποιος. Ίσως δεν είχε τη δύναμη να το κάνει, κάποιος άλλος θα την υπερασπιστεί. Το σίγουρο είναι ότι οι αναμνήσεις του καθενός βαραίνουν την πλάτη του και τα απόνερά τους μπορούν να παρασύρουν μονάχα τους ίδιους και τους προστατευόμενούς τους, όπως έγινε με την Αντιγόνη και τη Λίζα.

Δεν ξέρω ποιος τελικά από τους ήρωες είναι το μεγαλύτερο θύμα της ιστορίας. Ίσως η Λίζα, μα ίσως και όχι. Θύμα υπήρξε και η Αντιγόνη μα θύμα του εγωισμού του μπορεί να χαρακτηριστεί και ο Ντίνος. Το σίγουρο είναι ότι το μίσος, η ζήλια και η βία, κατάφεραν να επισκιάσουν την αγάπη και να καταδυναστεύσουν τις υπάρξεις τους.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Μέσα από τις σελίδες αυτής της συγκλονιστικής αφήγησης, η Αντιγόνη ανοίγει την καρδιά της και μας καλεί σε ένα ταξίδι ζωής που συγκλονίζει και εμπνέει. Μια πορεία γεμάτη αγάπη, απώλειες, αγώνες και ελπίδες, μια ζωή που αποτυπώνεται σε στιγμές βαθιάς συγκίνησης και αλήθειας. Από τις μεγάλες χαρές και τα όνειρα μέχρι τις σκοτεινές στιγμές της προδοσίας και της απελπισίας, κάθε σελίδα μάς θυμίζει πως η ζωή, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, μπορεί να λάμψει με φως και ελπίδα. Μέσα από εικόνες, μνήμες και συγκινητικές αφηγήσεις, η Αντιγόνη μάς αποδεικνύει πως η δύναμη της ψυχής και η αγάπη μπορούν να ξεπεράσουν τα πάντα.

Ένα βιβλίο που μας δείχνει πως η ζωή, παρά τα βάσανα και τις πίκρες, μπορεί να γίνει ένα ταξίδι ελπίδας και δύναμης. Γιατί, όσο δύσκολη κι αν φαίνεται, πάντα έχει μέσα της ένα φως που αξίζει να αναζητήσουμε.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Γεννήθηκα στην Αίγυπτο, στο Κάιρο. Έζησα όλη τη ζωή μου στην Αθήνα, όπου τελείωσα τη Σχολή Καλογραιών, σπούδασα στη Νομική Αθηνών και έγινα δικηγόρος, ασκώντας το επάγγελμά μου με σεβασμό. Από τον γάμο μου απέκτησα μια κόρη, η οποία μου χάρισε δύο εγγόνια που μου γεμίζουν τη ζωή μετά τον θάνατο του άντρα μου.

Πάντα μου άρεσε να γράφω· να καταγράφω γεγονότα και να δημιουργώ ιστορίες που τώρα λέω στα εγγόνια μου. Γέμιζα κόλλες λευκές, τετράδια ολόκληρα, και τα έκρυβα.

Ήρθε όμως η ώρα που τόλμησα να σπάσω τις κλειδαριές και να αφήσω ελεύθερη την ψυχή μου…

Από τις εκδόσεις Κάκτος κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο μου, Παράθυρο στον κόσμο.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος εκδοτική.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.