γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Φωτεινή είναι το όνομα της κεντρικής ηρωίδας της ιστορίας, μα η ζωή της δεν είναι γεμάτη φως. Έχει άπλετα σκοτάδια, έχει πόνο, έχει απογοήτευση, έχει απορρίψεις. Είναι μια νεαρή άχρωμη και ντροπαλή με μάτια ξέχειλα αθωότητα. Είναι μελαγχολική, ίσως αφελής και περνά από όλους απαρατήρητη. Έχει στο πλευρό της τη μητέρα και τη γιαγιά της και φίλη της καρδιακή την Πόπη.

Μεγαλωμένη σε μια επαρχιακή πόλη με στερήσεις και ανεκπλήρωτα κενά, η Φωτεινή συνδράμει και στηρίζει τη μητέρα της που υπεραγαπάει, σπουδάζει όχι αυτό που ονειρεύεται από μικρό παιδί και τα βέλη του έρωτα σημάδεψαν την καρδιά της ανεξίτηλα μα με έναν απαγορευμένο τρόπο. Η ζωή της είναι ένας κακοτράχαλος δρόμος. Ένα δύσβατο μονοπάτι το οποίο θα διαβεί με το όποιο κόστος, θα πέσει, θα ματώσει, θα πονέσει, μα θα σηκωθεί και θα πορευτεί με πυξίδα της την αγάπη.

Την ιστορία της θα διαβάσουμε μέσα από την πένα της δημιουργού της και με γνώμονα τον ελπιδοφόρο τίτλο με τον οποίο στόλισε το βιβλίο της, θα αναζητούμε τα ψήγματα ελπίδας, εκείνα που θα μας οδηγήσουν στη νηνεμία τόσο της ψυχής της Φωτεινής όσο και του συμπρωταγωνιστή της.

…δεν είναι εύκολο να ξεκόψουν δυο άνθρωποι που έχουν αγαπηθεί, που έχουν ζήσει τόσα μαζί…

Η αυλαία ανοίγει με την απόφαση του Λεωνίδα ξέχειλη κυνισμό προς την Ελένη την οποία διακατέχει έντονα ένα αίσθημα κατωτερότητας, με ένα μαγειρείο με νόστιμα εδέσματα, με την επαγγελματική πρόταση του Λευτέρη και τις έκδηλες ανησυχίες της Μαργαρίτας, αλλά και με έναν καβγά ανάμεσα στο τελευταίο ζευγάρι.

Οι γονείς της Φωτεινής χωρίζουν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι γυναίκες μένουν μόνες να αναζητούν τα πατήματά τους και η Φωτεινή ερωτεύεται σφόδρα τον Λευτέρη κάτι το οποίο η Μαργαρίτα αντιλαμβάνεται από την πρώτη στιγμή. Μη γελιέστε, η Φωτεινή δεν είναι υπολογίσιμος αντίπαλος. Ένα σαμιαμίδι θεωρείται από τη Μαργαρίτα χωρίς αξία και δυστυχώς αναλόγως νιώθει και η Φωτεινή. Δεν έχει αυτοπεποίθηση για να διεκδικήσει, μα και να είχε, ποτέ δεν θα έμπαινε στη θέση ενός τρίτου προσώπου σε μια σχέση.

Οι ζωές των ηρώων αλλάζουν ρότα. Χωρισμοί, γάμοι, γεννήσεις αλλά και νέες θέσεις εργασίας έρχονται να βάλουν το δικό τους κομμάτι παζλ στη σωστή ή στη λάθος θέση, πλάι στη ζωή του Λευτέρη που δέχεται μια νέα εξέλιξη, πλάι σε ένα μήνυμα της Μαργαρίτας έπειτα από πολλή μα όχι ώριμη σκέψη και πλάι σε μια φιλική σύνδεση που εκπέμπει ανεξέλεγκτο ερωτισμό.

Θα διαβάσουμε για ένα δείπνο για φίλους με καλό φαγητό μα και χολή, για δυο κερασμένα κοκτέιλ, για την επιστροφή ενός ασώτου χωρίς ίχνος μεταμέλειας ή ντροπής, για ένα χαλαρό βράδυ με ταινία, ένα βαρύ φορτίο λαθών και ενοχών και για ένα σπασμένο μπουκάλι λευκό κρασί. 

Δεν σβήνεις εύκολα από μέσα του τον έρωτα. Δεν μπορείς να τον πετάξεις από πάνω σου σαν ρούχο. Πολλές φορές φυτοζωεί μέσα σου, άλλες θεριεύει και σε πνίγει και άλλες πάλι σαν μέγγενη σου σφίγγει την ψυχή και σε στραγγίζει από κάθε όμορφο.

Η Μαργαρίτα πονάει. Η Ελένη υπομένει. Η Φωτεινή πλάθει όνειρα. Ο Δήμος χαίρεται την οικογένειά του. Ο Λευτέρης προσπαθεί να ισορροπήσει πατώντας σε δυο διαφορετικές βάρκες και η συγγραφέας, κρατώντας στα χέρια της τα νήματα όλων, τα μπερδεύει, τα αναμοχλεύει και τα αφήνει έτσι κουβάρι να βρουν τον δρόμο μόνα τους. Αν τραβήξεις το νήμα ο κόμπος θα γίνει δυνατότερος και ίσως δεν λυθεί ποτέ. Αν τραβήξεις ακόμη περισσότερο η κλωστή μπορεί μια για πάντα να κοπεί. Ποιος έχει το σθένος να παλέψει; Ποιος τολμάει να απαγκιστρωθεί από το μπερδεμένο κουβάρι; Ποιον δεν αφορούν τα αποτελέσματα των πράξεων του; Όλα είναι ρευστά, όλα είναι πολύπλοκα, όλα είναι ζητήματα καρδιάς, τα οποία με τις πράξεις του μυαλού δεν αποφέρουν λύση…

…βάλσαμο για μια πληγή που μας πονάει αποτελεί ο πόνος αυτού που την προκάλεσε…

Σειρά έχουν κάμποσες αιφνίδιες εξελίξεις, λόγια εκ νέου ξέχειλα πίκρα και χολή, ανείπωτος πόνος που οδηγεί σε αφελείς σκέψεις, ψυχές ερωτευμένες και προδομένες, αλλά και τα λυτρωτικά δάκρυα μιας κόρης μέσα στη φιλόξενη αγκαλιά της μάνας.

Πέντε χρόνια μετά, η ζωή τους συνεχίζεται, νέα πρόσωπα εισχωρούν στην ιστορία ενόσω κάποιες πληγές επιμένουν να μένουν ανοιχτές και κακοφορμισμένες. Ανάμεσά τους μια λαβωμένη ύπαρξη επιμένει να ελπίζει με πείσμα, ζήλια και κακεντρέχεια και μια φίλη αποστασιοποιείται όσο κι αν πονάει.

Νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας την άποψή μου για τη Μαργαρίτα. Εν αρχή θα την χαρακτήριζα ύπουλη, ανήθικη, αχάριστη και ίσως αναίσθητη. Με ενόχλησε η στάση της, οι πράξεις της, η όλη της παρουσία, μα με μια δεύτερη οπτική, ένιωσα λύπηση για εκείνη. Λύπηση γιατί εθελοτυφλούσε. Λύπηση γιατί έσπερνε ζιζάνια που τελικά την κύκλωσαν και λίγο έλειψε να την πνίξουν. Λύπηση για το πείσμα της που μετατράπηκε σε ζήλια, σε άρνηση και σε υποβάθμιση της αξιοπρέπειάς της. Υπερεκτίμησε τις δυνάμεις της, φούσκωσε με έπαρση τα όνειρά της, μα το μπαλόνι τους έσκασε και έμεινε μόνη, μετέωρη και υπόλογη απέναντι πρώτα από όλα στον εαυτό της.  

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Βάσω Γαλάνη, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…όταν επαναπροσδιορίζονται οι σχέσεις, χρειάζεται λίγος χρόνος για να βρεθούν οι καινούριες ισορροπίες…

Η αυλαία παίρνει φόρα και είναι έτοιμη να πέσει. Τους τίτλους τέλους προβάρουν οι ήρωες που εδρεύουν στις κορυφές ενός ερωτικού πενταγώνου. Ένα αόρατο ψαλίδι κόβει τα μπερδεμένα νήματα ένα – ένα και σιγά – σιγά. Θα κοπούν όλα; Θα μείνουν κάποια δεμένα; Μην περιμένετε να προβώ σε περαιτέρω αποκαλύψεις. Αναλογιστείτε όλα όσα μοιράστηκα μαζί σας, σταθείτε με θέρμη στον τίτλο της ιστορίας και είμαι σίγουρη ότι μπορείτε κάπου να καταλήξετε.

Αυτό που θα σας πω είναι πως η Φωτεινή βρήκε τον εαυτό της, απαλλάχτηκε από ενοχές και βαρίδια, άφησε το παρελθόν να ζήσει στη λήθη του και ατένισε το μέλλον με χαμόγελο, ελπίδα και αισιοδοξία.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

«Μεγάλωσα στην οδό Ονείρων. Μόνο που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα όνειρά μου ήταν πάντα τσακισμένα. Ο πατέρας μου μας εγκατέλειψε για μία άλλη γυναίκα και η μάνα μου δεν ξεπέρασε ποτέ τον χωρισμό τους. Ούτε κι εγώ. Αυτό που έμαθα με πολύ σκληρό τρόπο είναι ότι η αγάπη πληγώνει. Για αυτό και δεν εμπιστεύτηκα ποτέ κανέναν.

Όταν ο Λευτέρης με κοίταξε για πρώτη φορά, ένιωσα ένα πρωτόγνωρο σκίρτημα στην καρδιά, μα ήταν το αγόρι της Μαργαρίτας, καρπός απαγορευμένος. Κι όμως… έγινα αυτό που ποτέ δεν ήθελα. Η άλλη γυναίκα… Κι ας μην έφταιγα εγώ, κι ας ζούσα μες στο ψέμα. Νομίζω πως βαθιά μέσα μου ήξερα. Πλήγωσα και πληγώθηκα βαθιά, και όταν αποφάσισα να δω κατάματα τα λάθη μου, η ζωή με τιμώρησε για όλα όσα άθελά μου έπραξα.

Ευτυχώς, δεν σταμάτησα να ελπίζω, δεν σταμάτησα να ζω. Έκανα όλα όσα ήθελα, πάνω από όλα για μένα. Χωρίς, όμως, ποτέ να ξεχνάω τους ανθρώπους που αγαπώ. Και ίσως αυτή να ήταν και η δικαίωσή μου. Γιατί οι άνθρωποι που αγαπιούνται βρίσκουν πάντα τρόπο να ξανασυναντηθούν, ακόμα και αν οι δρόμοι τους χωρίσουν.

Βρίσκομαι πάλι στην οδό Ονείρων. Αυτή τη φορά κοιτάω το όνειρό μου κατάματα. Δεν είναι πια εφιάλτης…»

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Το όνομά μου θα μπορούσε να είναι Βάσω Γαλάνη, αλλά δεν είναι.

Η γυναίκα στη φωτογραφία θα μπορούσα να είμαι εγώ, ή και όχι.

Σ’ αυτή τη γωνιά του βιβλίου θα μπορούσα να γράψω ποια είμαι, αλλά δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει να σε αγγίξει κάτι από την ιστορία που γεμίζει τις σελίδες του.

Και τότε θα έχεις μάθει κάτι ουσιαστικό για μένα…

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.