Ξεκίνησα από το “Βροχή από αίμα” (τρίτο στη σειρά έκδοσης) και κατέληξα πως ήταν ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα τσέπης, που μας παρουσιάζει τη ζωή ενός κατά συρροή δολοφόνου. Έναν άντρα που ενώ φαινομενικά τα έχει όλα, του λείπει κάτι. Αυτό το κάτι, το βρίσκει στη λεπίδα του μαχαιριού του. Πολύ γλαφυρές περιγραφές γεμάτες ένταση, ειδικά στις σκηνές των φόνων και άλλοτε γεμάτες πάθος -γιατί μην ξεχνάμε ότι ο δολοφόνος είναι ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας που κάνει έρωτα, τρώει με τη σύζυγο του κι ερωτεύεται. Το πρωί στην εταιρεία του και το βράδυ κουκουλωμένος με το αδιάβροχό του ψάχνει το επόμενό του θύμα. Βρήκα εξαιρετικό τον τρόπο που ο συγγραφέας χειρίζεται την κάθε κίνηση του ήρωά του, ώστε αυτός να φτάσει στο επιθυμητό, που δεν είναι άλλο από τον φόνο. Ένα μυθιστόρημα τσέπης που αξίζει να γνωρίσετε. Όταν άρχισα να το διαβάζω προσπάθησα να μπω στην ψυχολογία του ήρωα -για ποιο λόγο αφαιρεί ζωές; Αυτή είναι η επιτυχία του μυθιστορήματος. Δεν ψάχνουμε τον δολοφόνο. Τον γνωρίζουμε και τον ακολουθούμε!

–

“Ο ένοχος λαγός” ακολούθησε στη συνέχεια, παρά το γεγονός ότι είναι το πρώτο του συγγραφέα. Άλλο ένα βιβλίο από τον ταλαντούχο Γιώργο Ζώτο και τις εκδόσεις Βασιλείου γεμάτο μυστήριο και ίντριγκα. Ο συγγραφέας κερδίζει και σε αυτό του το πόνημα τον αναγνώστη γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο, κάνοντάς τον να λειτουργεί σαν να ήταν ο ίδιος ο ήρωας. Με γραφή κατανοητή και με ζωντανές περιγραφές μάς βάζει στον κόσμο του πρωταγωνιστή. Χαρακτήρες δυναμικοί και η αγωνία παραμένει αμείωτη χωρίς να κάνει κοιλιά το κείμενο, σε όλο το βιβλίο. Θεωρώ ότι ο Γιώργος Ζώτος έχει δημιουργήσει τη δική του σχολή, καθώς τη γραφή του και τον τρόπο που χειρίζεται κείμενο και ήρωες δε μπορούμε να τα συγκρίνουμε με κανένα. Έχουν το δικό τους μοναδικό στίγμα!

“Το φονικό κονσέρτο” είναι η συνέχεια του “Λαγού” κι αυτό φαίνεται από τις πρώτες σελίδες. Ο συγγραφέας και σε αυτό το βιβλίο σε πρώτο πρόσωπο συνεχίζει την ιστορία του Λεωνίδα Πολίτη, παρουσιάζοντάς μας τις περιπέτειές του. Κι εδώ οι περιγραφές αφήνουν τον αναγνώστη με το στόμα ανοιχτό. Η αγωνία φτάνει στο ζενίθ, καθώς οι καταιγιστικές εξελίξεις διαδέχονται η μια την άλλη. Το ενδιαφέρον μένει αμείωτο για τον αναγνώστη, το κείμενο είναι γρήγορο χωρίς να κουράζει και δικαιολογεί την κάθε πράξη των ηρώων. Στην τελευταία φράση καταλαβαίνει κανείς ότι θα έχουμε και συνέχεια! Ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει έναν δικό του κόσμο μέσα στον οποίο κινούνται ήρωες που έχουν να δώσουν πολλά στον αναγνώστη. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δε θέλεις να τελειώσουν. Που θα ήθελες να βρίσκεσαι εσύ ο ίδιος, στη θέση των ηρώων. Αυτό που με συναρπάζει στη γραφή του Γιώργου Ζώτου είναι, ότι δεν χρησιμοποιεί βαρύγδουπες λέξεις και χαρακτηρισμούς. Επίσης εντάσσει τους ήρωές του σε μια κοινωνία γνώριμη για τον αναγνώστη κι έτσι τους κάνει πιο προσεγγίσιμους. Η επιτυχία του συγγραφέα είναι ότι ενώ “Κονσέρτο” και “Λαγός” αποτελούν συνέχειες, μπορούν να διαβαστούν και χώρια χωρίς να εξαρτάται το ένα από το άλλο, σαν αυτοτελείς ιστορίες.

γράφει η Κατερίνα Σωπύλη από τη σελίδα Βιβλιοσημεία

αναρτήθηκε από τη Λιάνα Τζιμογιάννη για το τοβιβλίο.net