«Δεν είναι που είσαι φτωχός.

Είναι που ξέρεις ότι κάποτε δεν ήσουν φτωχός.»

( Χρήστος Οικονόμου, «Το καλό θα ’ρθει από τη θάλασσα» )

Αυτό το καλοκαίρι, με τις τσέπες αδειανές, βαδίζει μέσα στις φλόγες.

Μυρίζει καμένο και έχει την απάνθρωπη όψη της φτώχειας.

Αυτό το καλοκαίρι μιλά με τη γλώσσα των ανθρώπων που τσακώνονται στις ουρές.

Βλέπει με τα μάτια του αρρώστου στα επείγοντα του λαϊκού νοσοκομείου.

Αυτό το καλοκαίρι χωρίς ειρμό περιπλανιέται στο περιθώριο του μύθου.

Δεν είναι ο Οιδίποδας. Είναι ο ανόητος που δεν ήξερε να οδηγήσει το άρμα του ήλιου.

Βγαίνει στα παράθυρα και αραδιάζει απλόχερα ψέματα.

Και έπειτα σε λούζει με τις ακτίνες του – σαν τον σταυρωμένο Πολυκράτη της Σάμου.

Πιστό στο κέλευσμα του Λυδού και του Πέρση τοπάρχη.

Αυτό το καλοκαίρι είναι μια ακάλυπτη επιταγή που δεν διαμαρτύρεται.

Φέρνει ξεσκισμένο το διπλωματικό του χαρτοφυλάκιο. Πετά στους ανθρώπους την ευθύνη.

Τριγυρνά στις πεδιάδες του ήλιου προτού κατέβει στη γη σαν ζητιάνος.

Χώρα του ήλιου και δεν μπορεί να αντικρίσει τον άνθρωπο.

Ίσως να μπορεί να αντικρίσει τον εν γενει πάσχοντα Άνθρωπο μα όχι και εσένα, και εμένα, και τον καθένα ξεχωριστά.

Αυτό το καλοκαίρι διαφεντεύει τις άκρες της θάλασσας. Λυμαίνεται τη γη.

Στέλνει στην πυρά τα χρώματα και φορά τη μουντή στολή του καταδίκου στην Πλάση.

Υψώνει φωτιές κάνοντας το χατίρι του κάθε απατεώνα.

Μας ρίχνει με το ψάθινο καπέλο του τη στάχτη της Σαχάρας. Τη στάχτη και όχι τη σκόνη.

Ίσως και να μην μπορείς να μιλήσεις για αυτό το καλοκαίρι αφού ακόμα δεν τέλειωσε.

Ο Σταγειρίτης είπε ότι φύση είναι το τέλος και έτσι και εμείς δεν μπορούμε να πιάσουμε το σφυγμό, να ακούσουμε το σκοπό αυτού του καλοκαιριού πριν ακόμα τελειώσει

«Δεν είναι που είσαι φτωχός. Είναι που ξέρεις ότι κάποτε δεν ήσουν φτωχός.»

Αυτό το καλοκαίρι μας προδίδει.

Σιγοκαίει τις ελπίδες μας πυργώνοντας την προσδοκία ενός ακόμα χειμώνα…

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης